Asante

Ταξίδι σ’ έναν από τους τελευταίους επίγειους παραδείσους

Απέκτησε το σημερινό της όνομα όταν το 1989 που εγκαθιδρύθηκε στη χώρα δικτατορία, το "Κρατικό  Συμβούλιο Αποκατάστασης του Νόμου και της Τάξης" και ο δικτάτορας άλλαξαν τ’ όνομα της από Βιρμανία σε Μυανμάρ. Είναι η μεγαλύτερη χώρα της νοτιοανατολικής Ασίας με έκταση 676.578 τετρ. χλμ. και πληθυσμό 48.138.741 κατοίκους, με βάση τις τελευταίες εκτιμήσεις. Συνορεύει με την Κίνα, το Λάος, την Ταϊλάνδη, το Μπαγκλαντές, την Ινδία και βρέχεται από τη θάλασσα Άνταμαν και τον κόλπο της Βεγγάλης. Οι κάτοικοι, που έχουν χαρακτηριστικά θιβετανικής και μογγολικής καταγωγής, στο μεγαλύτερό τους ποσοστό μιλούν την τοπική βιρμανική γλώσσα και τις διαλέκτους της και οι νεότερες γενεές και την Αγγλική. Το νόμισμα της χώρας ονομάζεται Τσατ. Περίπου το 90% του πληθυσμού είναι Βουδιστές και το υπόλοιπο Χριστιανοί, Μουσουλμάνοι και Ανιμιστές. Η οικονομία της Βιρμανίας είναι βασικά αγροτική, αλλά κάπως ανεπτυγμένες είναι επίσης η αλιεία, η εκμετάλλευση ορυκτών και δασικού πλούτου και το εμπόριο. Οι κυριότερες τροφές των κατοίκων είναι το ρύζι, το ψάρι και τα φρούτα. Από το 2005 πρωτεύουσα της χώρας είναι η Νάι Πι Τάου.

Ένα μεγάλο μέρος της παγκόσμιας κοινότητας θεωρεί την Μυανμάρ -πρώην Βιρμανία- ως παρία εξαιτίας της κατάφωρης καταπάτησης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων των κατοίκων της από την κυβερνούσα στρατιωτική χούντα. Έτσι, ένα καυτό ερώτημα απασχολεί κάθε ενημερωμένο υποψήφιο ταξιδιώτη: Με το να επισκεφτεί κανείς τη χώρα επιδοκιμάζει την ισχύουσα κατάσταση ή βοηθά εν μέρει στη μείωση της απομόνωσης του κράτους, περιορίζοντας έτσι τις ενέργειες της χούντας; Και η δύο απόψεις έχουν πειστικούς υποστηρικτές…

Είχα ακούσει και διαβάσει πολλά γι’ αυτή την συναρπαστική χώρα, τον αγαπημένο προορισμό πολλών φίλων μου. Έτσι, όταν κάποιοι γνωστοί μου πρότειναν το ταξίδι, δεν χρειάστηκε να το σκεφτώ καθόλου. Είμαι υπέρ της δεύτερης άποψης… Πέρα από τη μεγάλη επιθυμία να τη γνωρίσω από κοντά και να ζήσω την πολυπόθητη μαγική εμπειρία, πιστεύω ότι η επίσκεψη μου σ’ αυτήν έχει και ηθική διάσταση. Αρχίζω αμέσως να προετοιμάζω τις λεπτομέρειες της μετάβασης και διαμονής μου εκεί.

Και η μεγάλη μέρα φτάνει… Είναι μέσα Δεκεμβρίου –από Νοέμβριο έως Φεβρουάριο είναι μια καλή περίοδος να επισκεφτεί κανείς τη Μυανμάρ- και πετάω για εκεί με τους φίλους μου. Σ’ όλη τη διάρκεια της πτήσης από τη Μπανγκόκ, του ενδιάμεσου σταθμού, συζητώ με τη συντροφιά μου γι’ αυτό το υπέροχο πολιτισμικό καλειδοσκόπιο, τη χώρα με τους χιλιάδες ναούς και τους καλόκαρδους κατοίκους και η ανυπομονησία μου μεγαλώνει. Έτσι όταν το αεροπλάνο προσγειώνεται επιτέλους στο διεθνές αεροδρόμιο της Γιανγκόν, η χαρά μου δεν περιγράφεται...

Πρώτη γνωριμία…
Το πρώτο πράγμα που μου κάνει εντύπωση είναι ότι όλοι οι άντρες αντί για παντελόνια φορούν λόντζι, κάτι που μοιάζει με σαρόγκ. Μετά από τις τυπικές διαδικασίες και την παραλαβή των αποσκευών, επιβιβαζόμαστε με την τετραμελή παρέα μου και το υπόλοιπο γκρουπ στα μίνι βαν και ξεκινάμε για τη Γιανγκόν, την πρώην πρωτεύουσα και κύρια πύλη της χώρας. Η διαδρομή είναι υπέροχη. Πελώρια δέντρα ορθώνονται αγέρωχα στην άκρη του δρόμου, πυκνό πράσινο φυτρώνει παντού, βοϊδάμαξες και παμπάλαια, μικρά λεωφορεία γεμάτα κόσμο κυκλοφορούν στο φαρδύ δρόμο, τεράστια παλιά αποικιακά κτίσματα που δείχνουν να μην έχουν συντηρηθεί ποτέ, δεσπόζουν τριγύρω. Και όταν ρωτάμε τον ξεναγό πότε θα φτάσουμε στην πόλη, τον ακούμε έκπληκτοι ν’ απαντάει στα αγγλικά "Μα είμαστε στο κέντρο της πόλης".
"Μίνγκαλαμπα", μας υποδέχονται χαμογελαστά, καλοσυνάτα πρόσωπα όταν φτάνουμε στο πνιγμένο στο πράσινο ξενοδοχείο, καλωσορίζοντας μας με τον τοπικό χαιρετισμό. Αφού τακτοποιηθούμε στα όμορφα δωμάτιά μας και έχοντας το απόγευμα ελεύθερο, ξεκινάμε για μια πρώτη γνωριμία με την πόλη. Το βάδισμα στους δρόμους είναι ευχάριστο και παρατηρούμε ότι όλες οι γυναίκες και τα παιδιά φορούν στα πρόσωπά τους ένα παράξενο μέικ απ, σαν κιτρινωπή λάσπη. Μαθαίνουμε από το ξεναγό μας ότι είναι ένα μείγμα της φυτικής σκόνης τανάκα με νερό, που προστατεύει από τον ήλιο και εξαφανίζει τις ρυτίδες και τα σπυράκια!
Επισκεπτόμαστε την σκεπαστή τοπική αγορά Σκοτς Μάρκετ, που είναι πολύ κοντά στο ξενοδοχείο μας. Εκατοντάδες μαγαζιά που πουλάνε σουβενίρ απλώνονται μπροστά μας. Τριγυρνάμε χαζεύοντας και κάνοντας παζάρια ως την ώρα που κλείνουν οι πόρτες και επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο.

   

Ιερά μνημεία του Βιρμανικού Βουδισμού… Γιανγκόν
Το επόμενο πρωί ξεκινάμε την περιήγησή μας. Στη διαδρομή ο συνοδός μας πληροφορεί ότι μόνο ξυπόλυτοι επιτρέπεται να μπούμε στους ιερούς τόπους που θα επισκεφτούμε, γιατί τα γυμνά πόδια είναι ένδειξη ταπεινοφροσύνης και σεβασμού. Μας παρακαλεί, να θυμόμαστε, να βγάζουμε τις κάλτσες και τα παπούτσια μας σε κάθε επίσκεψη που κάνουμε σε ναό ή παγόδα.
Οι τεράστια χρυσή παγόδα Σβένταγκον υψώνεται προς τον ουρανό ανάμεσα από μια πληθώρα από μικρότερες στούπες. Ο ξεναγός μας εξηγεί ότι η καλύτερη ώρα να επισκεφτούμε την Σβένταγκον, το διασημότερο αξιοθέατο της Γιανγκόν, είναι το απόγευμα λίγο πριν τη δύση του ήλιου. Έτσι δαμάζουμε την ανυπομονησία μας και επισκεπτόμαστε έναν άλλο σπουδαίο ναό, την θαυμαστή οκταγωνική παγόδα Σούλε. Όταν στα μέσα του 19ου αιώνα οι Βρετανοί συγκρότησαν το βικτοριανό οδικό δίκτυο γύρω από την παγόδα, την καθιέρωσαν ως το κέντρο της Γιανγκόν. Σήμερα, η ανακαινισμένη παγόδα, παραμένει ένα από τα ψηλότερα οικοδομήματα και οι δρόμοι, στο κέντρο της πόλης, διασταυρώνονται σε ορθές γωνίες με γεωμετρική συμμετρία.
Απέναντι ορθώνεται το Δημαρχείο της Γιανγκόν, μια υπέροχη, ογκώδης, πέτρινη κατασκευή χτισμένη από τους Βρετανούς.
Ο ήλιος άρχισε να γέρνει προς τη δύση και ήρθε η ώρα να επισκεφτούμε το πιο ξακουστό και ιερότερο μνημείο του Βιρμανικού Βουδισμού, την χρυσή παγόδα Σβένταγκον. Όταν φτάνουμε εκεί, το θέαμα μας αφήνει άφωνους. Η απαστράπτουσα σε σχήμα καμπάνας, ογκώδης παγόδα, υψώνεται περήφανη 100 μέτρα πάνω από τις υπόλοιπες κορυφές των δεκάδων λευκών και χρυσών ναΐσκων που την περιβάλλουν! Στο εξωτερικό της είναι ντυμένη με 8.688 ατόφιες πλάκες χρυσού! Η κορυφή της είναι στολισμένη με 5.448 διαμάντια και 2.317 ρουμπίνια, ζαφείρια και τοπάζια!!! Στο κέντρο της είναι τοποθετημένο ένα τεράστιο σμαράγδι που συλλαμβάνει την πρώτη και την τελευταία αχτίδα του ήλιου! Και καθώς ο ήλιος βυθίζεται στον ορίζοντα, αντικρίζουμε έκθαμβοι το παιχνίδισμα του φωτός με το λαμπερό ναό. Και όταν ο ήλιος χάνεται,  παρακολουθούμε τους δεκάδες πιστούς που προσεύχονται και κάνουν προσφορές και νιώθουμε και εμείς την μυστικιστική, ιδιαίτερη δύναμη του χώρου. Επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο εκστασιασμένοι και γοητευμένοι από τη μαγεία της περιοχής.

       

Η κοιλάδα με τις παγόδες… Μπαγκάν
Το άλλο πρωί  αναχωρούμε για το αεροδρόμιο και πετάμε με την πρώτη πτήση για το Μπαγκάν, μια άγονη πεδιάδα στην αριστερή όχθη του ποταμού Αιαρουάντι, στην κεντρική Μυανμάρ. Η παλιά πόλη θεωρείται ο πλουσιότερος αρχαιολογικός τόπος της Ασίας. Φανταστείτε όλους τους καθεδρικούς ναούς της Ευρώπης συγκεντρωμένους σ’ ένα κομμάτι γης, έκτασης μόλις 42 τετρ. χλμ.! Μόνο έτσι θα καταλάβετε το τεράστιο έργο των βασιλιάδων του Μπαγκάν που έχτισαν 4.400 ναούς στην περιοχή, σε διάστημα μόλις 230 χρόνων! Γρήγορα έγινε μέρος προσκυνήματος για όλους τους βουδιστές που συνέρρεαν απ’ ολόκληρη τη χώρα για να το προσκυνήσουν. Το 1975 ένας μεγάλος σεισμός προκάλεσε εκτεταμένες ζημιές και τότε ξεκίνησε η αναστήλωση και αξιοποίηση της περιοχής.

Αφού τακτοποιηθούμε στο παραμυθένιο ξενοδοχείο μας, ξεκινάμε για την κοιλάδα με τις παγόδες, που είναι καταχωρημένη στον Κατάλογο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο. Το θέαμα είναι μοναδικό και κόβει την ανάσα! Ένα απίστευτο υπαίθριο μουσείο εκτείνεται μπροστά στα μάτια μας! Όπου και αν στρέψεις το βλέμμα σου αντικρίζεις, αμέτρητες παγόδες διαφορετικού μεγέθους, 800 και πλέον ετών, να υψώνουν τις μυτερές κορφές τους ανάμεσα στους λιγοστούς, πανύψηλους φοίνικες, άλλα τροπικά δέντρα και τα χωράφια. Μερικές από τις στούπες είναι τεράστιες, άλλες ξεχωρίζουν για την ιδιαίτερη, υπέροχη αρχιτεκτονική τους, κάποιες ερειπωμένες μόλις που φαίνονται μισό-κρυμμένες από θάμνους και χορτάρι που ξεφυτρώνει από τα θεμέλιά τους, άλλες πάλι έχουν αναστηλωθεί.
Και η εξερεύνηση αρχίζει… Επισκεπτόμαστε τη χρυσή παγόδα Σουέτσιγκον, που θεωρείται ένας από τους πιο σημαντικούς ναούς της χώρας, το ναό Κούμπι Αούγκι με τις εξαίρετες, καλοδιατηρημένες τοιχογραφίες από τη ζωή του Βούδα, τον πανέμορφο ναό Χτιλομίνλο και η πρωινή επίσκεψη κλείνει με το Ναθλάουγκ Κιάουνγκ, που είναι ο μοναδικός Ινδουιστικός ναός σε όλο το Μπαγκάν. Το απόγευμα συνεχίζουμε την περιήγησή μας με τους ναούς Μανούχα και  Ναναπάγια και το δειλινό μας βρίσκει ν’ απολαμβάνουμε ένα υπέροχο ηλιοβασίλεμα με φόντο, απαράμιλλης ομορφιάς ναούς. Μόλις βραδιάζει επιστρέφουμε στο ξενοδοχείο συνεπαρμένοι απ’ όσα αντικρίσαμε κατά τη διάρκεια της μέρας.
Το επόμενο πρωινό ξεκινάμε τη ξενάγηση από το ναό Ανάντα, έναν από τους ωραιότερους, μεγαλύτερους και πιο καλοδιατηρημένους ναούς του Μπαγκάν. Στη συνέχεια επισκεπτόμαστε την υπέροχη παγόδα Σούεσανταου και αργότερα φτάνουμε στο Νταμαγιάγκι, όπου εντυπωσιαζόμαστε από τις πελώριες πλίνθινες πυραμίδες. Το απόγευμα γυρνάμε στα δωμάτιά μας εκστασιασμένοι από την ομορφιά του τόπου.

           

Το μεγαλύτερο βιβλίο του κόσμου… Μανταλέι
Την άλλη μέρα μετά το πρωινό, μεταφερόμαστε στο αεροδρόμιο και πετάμε για τη Μανταλέι, την πρωτεύουσα της Άνω Βιρμανίας και τελευταία βασιλική πρωτεύουσα πριν την κατάληψη της χώρας από τους Βρετανούς, το 1885. Γνωστή για τους πολύτιμους λίθους της είναι ένα σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο που το διαρρέει ο ποταμός Αιαρουάντι.
Μετά την άφιξη και τακτοποίηση στο όμορφο ξενοδοχείο μας, ξεκινάμε τη ξενάγησή μας και γνωρίζουμε την ιερότερη παγόδα του Μαντελέι, την περίφημη Μαχαμούνι. Εκεί φιλοξενείται το ομώνυμο άγαλμα του Βούδα που είναι αντικείμενο έντονης λατρείας για προσκυνητές απ’ όλο τον κόσμο και καλυμμένο με τόσα φύλλα χρυσού που έχει διπλασιαστεί το μέγεθός του! Αργότερα επισκεπτόμαστε τη θαυμαστή παγόδα Κουθοντάου που θεωρείται "το μεγαλύτερο βιβλίο του κόσμου" εξαιτίας των 729 μαρμάρινων πλακών, χαραγμένων με βουδιστικά κείμενα, που την περικυκλώνουν και μετά το μοναστήρι Σβεναντάου με τα εξαιρετικά ξυλόγλυπτα. Τέλος ανεβαίνουμε τις εντυπωσιακές σκεπαστές σκάλες στις πλαγιές του λόφου Μαντελέι και απολαμβάνουμε την υπέροχη πανοραμική θέα των παγόδων και ένα μαγευτικό ηλιοβασίλεμα. Επιστρέφουμε, ενθουσιασμένοι με όσα υπέροχα είδαμε, στο ξενοδοχείο μας. 
Την επομένη το πρωί, με ποταμόπλοιο κατά μήκος του ποταμού Αιαρουάντι, θαυμάζουμε τις ξύλινες βάρκες  που κινούνται ανάμεσα στις καταπράσινες από μπαμπού όχθες και τις αμέτρητες παγόδες. Βουδιστές μοναχοί και μαθητευόμενοι όλων των ηλικιών, με τα ξυρισμένα κεφάλια και τα πορτοκαλί ράσα, προσεύχονται μέσα στην απέραντη γαλήνη του τόπου. Φτάνουμε στην εντυπωσιακή παγόδα Μινγκούν και αντικρίζουμε τη μεγαλύτερη άθικτη καμπάνα του κόσμου. Έχει ύψος 4 μέτρα περίπου και ζυγίζει 90 τόνους! Αργότερα επισκεπτόμαστε την αρχαία πόλη Αμαραπούρα και λίγο παραπέρα συναντάμε τη λίμνη Τάνγκθαμ πάνω από την οποία περνά η γέφυρα Ου Μπέιν μήκους 1200 μέτρων, κατασκευασμένη εξολοκλήρου από ξύλο τικ! Μετά συναντάμε την πόλη Ίνουα, μαγευόμαστε από την απεραντοσύνη των ορυζώνων και επισκεπτόμαστε το μοναστήρι Μπαγκάγια Κιάουνγκ που είναι ολόκληρο φτιαγμένο από ξύλο τικ, καθώς και οι 267 χοντρές κολώνες που το στηρίζουν! Όταν νυχτώνει, γυρνάμε στα δωμάτιά μας απόλυτα ικανοποιημένοι από την ημέρα μας.

           

Η ήρεμη καθημερινότητα των ιθαγενών… Λίμνη Ίνλε
Το άλλο πρωί πάμε στο αεροδρόμιο και πετάμε με την πρώτη πτήση για το Χέχο. Διανύοντας μια φιδίσια, μαγευτική διαδρομή, περνάμε το υψίπεδο των Σαν με τους ονειρικούς ορυζώνες και φτάνουμε στην Πιντάγια, μια μικρή κωμόπολη κτισμένη στις όχθες μιας ειδυλλιακής λίμνης. Αφού τακτοποιηθούμε στο ξενοδοχείο μας, επισκεπτόμαστε την υπέροχη σπηλιά από ασβεστόλιθο με τ’ αμέτρητα βουδιστικά αγάλματα, που είναι προσφορές πιστών επισκεπτών και εντυπωσιαζόμαστε με τους σταλακτίτες της. Περιπλανιόμαστε στις όχθες της λίμνης Μπουταλόγκ και ψωνίζουμε φοβερά τοπικά χειροτεχνήματα. Μόλις πέσει η νύχτα επιστρέφουμε στα δωμάτιά μας ανυπομονώντας για την επόμενη μέρα…
Μετά το πρωινό ξεκινάμε το ταξίδι για την ηφαιστειακής προέλευσης, διάσημη λίμνη Ίνλε. Η διαδρομή είναι απολαυστική και η ομορφιά του τοπίου μας αφήνει άναυδους. Το  παραδεισένιο ξενοδοχείο μας είναι πλωτό! Βρισκόμαστε σε υψόμετρο 900 μέτρων από την επιφάνεια της θάλασσας και μπροστά μας εκτείνεται μια απέραντη λίμνη. Είναι περιτριγυρισμένη από λόφους γεμάτους καταχνιά και μέσα στα νερά της είναι κτισμένα ολόκληρα χωριά, με σπίτια από μπαμπού, στερεωμένα σε ψηλούς πασσάλους. Εδώ ζουν οι ιθαγενείς Ίνθα που καλλιεργούν τα φυτά τους σε πλωτούς κήπους από πλεγμένους υάκινθους! Στις όχθες της λίμνης είναι χτισμένα πολλά ξύλινα μοναστήρια και αμέτρητες στούπες. Μπαίνουμε σε πιρόγες  και ξεκινάμε την περιήγησή μας, πλησιάζοντας τα πασσαλόκτιστα σπίτια, ανακαλύπτοντας από κοντά τον τρόπο ζωής των ιθαγενών. Η εμπειρία είναι συγκλονιστική. Πάνω από 100.000 άνθρωποι ζουν στην επιφάνειά της λίμνης και ασχολούνται με την αλιεία και τις καλλιέργειες! Παιδιά πάνε στο σχολείο κάνοντας κουπί στις μικρές τους πιρόγες, ενήλικες μεταφέρονται με τον ίδιο τρόπο –με μεγαλύτερες πιρόγες- για προσευχή στις παγόδες, ψώνια, εργασία, οπουδήποτε στη λίμνη… Μένουμε έκπληκτοι από τον ιδιόρρυθμο τρόπο που οι βαρκάρηδες χρησιμοποιούν τα κουπιά στις αυτοσχέδιες πιρόγες τους! Τυλίγουν με το πόδι τους το κουπί, σαν να αποτελεί την προέκτασή τους και κωπηλατούν μ’ αυτό! Και όταν θέλουν να ψαρεύουν συγχρόνως, με το άλλο πόδι ρίχνουν τα δίχτυα!!! Απίστευτο!
Οι καλλιεργητές φροντίζουν οι κήποι τους να βρίσκονται πάντα πάνω από το ύψος του νερού. Φτιάχνουν από κλαδιά υάκινθων πλέγματα που επιπλέουν και φυτεύουν πάνω τους λαχανικά και ζαρζαβατικά!
Περιπλανιόμαστε ανάμεσα σε σπίτια και καλλιέργειες και παρατηρούμε την ήρεμη καθημερινότητα των ιθαγενών. Άνθρωποι που  πλένονται, μαγειρεύουν, φτιάχνουν τσάι, κουβαλάνε μεγάλα καλάθια με ψάρια, μαστορεύουν… Συναντάμε την πλωτή αγορά που είναι γεμάτη εξωτικά φρούτα, μυρωδικά και πρωτότυπα τουριστικά αναμνηστικά και ψωνίζουμε πανέμορφα αντικείμενα. Εκεί βλέπουμε μερικές ηλικιωμένες γυναίκες να καπνίζουν κάτι αυτοσχέδια πούρα. Μας κάνει μεγάλη εντύπωση όταν μαθαίνουμε από το συνοδό μας, ότι τα παράξενα πούρα–τσιγάρα που ονομάζονται τσερούτ, είναι συνήθεια που απολαμβάνουν μόνο οι γυναίκες! Αργότερα, επισκεπτόμαστε την κωμόπολη Νιανγκ Σου στις όχθες της λίμνης. Εκεί συναντάμε τις γυναίκες που έχουν  φυλακίσει τον ψηλό, παραμορφωμένο λαιμό τους μέσα σε μια μπρούτζινη σπείρα από δαχτυλίδια, που ο αύξων αριθμός τους είναι ανάλογος με την ηλικία τους! Εντυπωσιαζόμαστε και συγχρόνως λυπούμαστε  αυτές τις γυναίκες, που η επώδυνη διακόσμησή τους ζυγίζει 5 με 10 κιλά! Το τραγικό είναι ότι όταν θελήσουν να την αποχωριστούν θέτουν σε κίνδυνο την ζωή τους, γιατί οι ατροφικοί, πλέον, μύες του λαιμού δεν καταφέρνουν να στηρίξουν το κεφάλι τους. Ευτυχώς, η συγκεκριμένη πρακτική, έχει αρχίσει να φθίνει τα τελευταία χρόνια.
Μετά επισκεπτόμαστε τα παραδοσιακά, τοπικά μαγαζιά και αγοράζουμε υπέροχα υφάσματα από ακατέργαστο μετάξι, ασημικά και πανέμορφα ξύλινα διακοσμητικά. Όταν πέφτει το βράδυ επιστρέφουμε στο πλωτό ξενοδοχείο μας γοητευμένοι από την ομορφιά της περιοχής.
Αύριο το πρωί, θ’ αποχαιρετίσουμε τους συμπαθέστατους ιθαγενείς και θα πετάξουμε μέσω Χέχο για Γιανγκόν. Από εκεί, με ενδιάμεσο σταθμό τη Μπανγκόκ, θα επιστρέψουμε στην Αθήνα.

           

Απίστευτοι άνθρωποι…
Το ταξίδι φτάνει στο τέλος του και η περιγραφή αυτής της φανταστικής χώρας θα έμενε ανολοκλήρωτη αν δεν αναφερόμουν στους υπέροχους κατοίκους της. Αυτούς τους καταπληκτικούς ανθρώπους, που παρόλη την απίστευτη φτώχια και την καταπίεση που βιώνουν από τη στρατιωτική χούντα, εκπέμπουν τόση καλοσύνη, τέτοια ηρεμία που σε σκλαβώνουν από την πρώτη στιγμή. Η εγκληματικότητα στη χώρα είναι μηδενική! Οι πάντες συμπεριφέρονται με μια απίστευτη πραότητα, που σε συνδυασμό με την καταπράσινη φύση έχει μια παράξενα κατευναστική δράση, ακόμα και στον πιο νευρικό ταξιδιώτη. Τα ιδιαίτερα γνωρίσματά τους είναι η διακριτική παρουσία και οι χαμηλοί τόνοι. Βαθύτατα θρησκευόμενοι, σέβονται τους μεγαλύτερους, είναι ευγενικοί, ειρηνικοί, αξιοπρεπείς και τρομερά φιλόξενοι. Η χούντα τους απαγορεύει να φιλοξενούν ανθρώπους χωρίς άδεια και να λαμβάνουν μέρος σε πολιτικές συζητήσεις. Στη νέα πρωτεύουσα Νει Πι Τάου που στεγάζονται οι διοικητικές και οι στρατιωτικές υπηρεσίες της χώρας, δεν υπάρχουν σκοπίμως σχολεία, καθώς τα παιδιά και οι σύζυγοι των κρατικών υπαλλήλων και των στρατιωτικών είναι ανεπιθύμητοι στην πόλη.

Ο Σεπτέμβριος του 2007…
Toν Αύγουστο του 2007, με αφορμή τη συμπλήρωση 19 χρόνων από την άγρια καταστολή των λαϊκών συγκεντρώσεων, Βουδιστές μοναχοί, άτομα ιερά στη Μυανμάρ, διαμαρτυρόμενοι για το ανελεύθερο καθεστώς, οργάνωσαν μια σειρά  μεγάλων διαδηλώσεων. Πολύς κόσμος κατέβηκε μαζί τους στους δρόμους. Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου οι διαδηλώσεις κορυφώθηκαν, λόγω των μεταρρυθμίσεων της κυβέρνησης που οδήγησαν στην εκτίναξη της τιμής των καυσίμων και την αύξηση της τιμής του ρυζιού. Την 24η Σεπτεμβρίου πραγματοποιήθηκε η μεγαλύτερη διαδήλωση, όλων των χρόνων, στην ιστορία της Βιρμανίας. Περίπου 100.000 πολίτες και Βουδιστές μοναχοί διαμαρτυρήθηκαν για τα οικονομικά μέτρα της κυβέρνησης και τη φτώχια που ταλανίζει τη χώρα. Στις 26 και 27 Σεπτεμβρίου ξυλοκοπήθηκαν άγρια από τους στρατιώτες και τους αστυνομικούς. Όταν ο στρατός άρχισε να πυροβολεί αδιακρίτως στο πλήθος, έχασαν τη ζωή τους 30 άνθρωποι, ανάμεσά τους και ένας Ιάπωνας δημοσιογράφος. Συνελήφθησαν χιλιάδες, οι οποίοι μέχρι και σήμερα κρατούνται στις φυλακές. Αρκετές εκατοντάδες απ’ αυτούς είναι μοναχοί...

 
Νόμπελ ειρήνης…
Μπορεί να έχετε ακούσει για τη Βιρμανή πολιτικό Αούνγκ Σαν Σούου Κίι που αγωνίζεται χρόνια τώρα κατά του στρατιωτικού καθεστώτος και υπέρ της επιβολής της δημοκρατίας στη χώρα. Το κόμμα της με επικεφαλής την ίδια, κέρδισε με μεγάλη πλειοψηφία τις βουλευτικές εκλογές του 1990, όμως τ’ αποτελέσματα ακυρώθηκαν από το και η ίδια συνελήφθη και τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό. Αρνήθηκε την πρόταση που της έγινε από το καθεστώς, ν’ αφεθεί ελεύθερη αρκεί να εγκατέλειπε τη χώρα. Γρήγορα έγινε σύμβολο της ηρωικής και ειρηνικής αντίστασης και η ιστορία της μαθεύτηκε σε όλο τον κόσμο. Το 1991 τιμήθηκε με το Νόμπελ ειρήνης. Έχει περάσει τα 14 από τα τελευταία 20 χρόνια της ζωής της σε κατ’ οίκον περιορισμό… Όμως για τους φιλήσυχους πολίτες της Μιανμάρ αποτελεί ακόμα και σήμερα, στα 64 της χρόνια, τη μοναδική τους ελπίδα ότι η χώρα τους θα κατορθώσει κάποτε ν’ απελευθερωθεί από τη χούντα και να κυβερνηθεί, όπως τους αξίζει, από την πραγματική τους ηγέτιδα.

Εμείς, βάζοντας ένα μικρό λιθαράκι στην προσπάθειά τους, επιδιώξαμε να μην αφήσουμε ούτε ένα ευρώ στα ταμεία των κρατικών υπηρεσιών, μένοντας μόνο σε ιδιωτικά ξενοδοχεία, χρησιμοποιώντας, για αεροπορική και οδική μετακίνηση, μέσα μόνο ιδιωτικών εταιριών, από τα οποία επωφελούνται οι ντόπιοι κάτοικοι.

Έκανα μια πρώτη γνωριμία με έναν συναρπαστικό κόσμο που φαντάζει, ότι πιο διαφορετικό και μαγικό έχω συναντήσει στα ταξίδια μου. Φεύγοντας αισθάνομαι παράξενα ήρεμη, λες και ο τόπος μου μετέδωσε με κάποιον εξωπραγματικό τρόπο, λίγη από τη μεταφυσική του γαλήνη… Σαν οι ντόπιοι να μου πακετάρισαν για δώρο, ένα κομμάτι από την πραότητά τους για να το πάρω μαζί μου στην πατρίδα… Αποχαιρετώ προσωρινά αυτόν τον επίγειο παράδεισο που μοιάζει να έχει ξεχαστεί από το χρόνο, με την ευχή να παραμείνει για πάντα όπως είναι. Όσο για τους κατοίκους του, εύχομαι να διατηρήσουν τη σπάνια αυθεντικότητά τους και η μοναδική τους παραχώρηση στον εκσυγχρονισμό, να είναι το όμορφο αληθινό χαμόγελο που χαρίζουν απλόχερα στους λιγοστούς επισκέπτες της χώρας τους.
 

• Mumbai
• Masai Mara το πάρκο των πάρκων