Asante

   ταξίδι ζωής

Στο δεύτερο έτος των σπουδών μας είχαμε την ευκαιρία να οργανώσουμε μία εκδήλωση σχετικά με τους μετανάστες δεύτερης γενιάς. Αυτή η εκδήλωση μας έφερε σε επαφή με άτομα με καταγωγή από αφρικανικές χώρες, γεγονός που μας έδωσε το ερέθισμα να αρχίσουμε να ψάχνουμε περισσότερο την αφρικανική κουλτούρα και τελικά να πάρουμε την απόφαση να περάσουμε το καλοκαίρι μας στη Κένυα δουλεύοντας εθελοντικά.

Πριν βρεθούμε στη Κένυα είχαμε μερικούς μήνες να προετοιμαστούμε, αλλά τελικά αυτό που συναντήσαμε ήταν πολύ διαφορετικό από οτιδήποτε περιμέναμε. Βρεθήκαμε σε μία χώρα με απίστευτες φυσικές ομορφιές. Είδαμε μέρη όπως το Λάμου, ένα τροπικό νησί στον Ινδικό ωκεανό ,όπου μπορούσες να νιώσεις ως είσαι στο παράδεισο. Οι φοίνικες, η απέραντη παραλία  και η ηρεμία του νησιού μας έδιναν μια απίστευτη αίσθηση.  Είχαμε επίσης την ευκαιρία να μείνουμε για ένα Σαββατοκύριακο στην ορεινή Κένυα, σε ένα παραδοσιακό σπίτι μέσα στη ζούγκλα όπου ελέφαντες και μαϊμούδες κυκλοφορούσαν ανενόχλητοι δίπλα μας. Η Κένυα είναι γεμάτη ομορφιές, κι’ όμως το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού ζει σε άθλιες συνθήκες. Μας έκανε τρομερή εντύπωση πως  πάνω από το 60% του πληθυσμού του Ναϊρόμπι, όπου και ζούσαμε, ζει στα slum. Τα slum, στα ελληνικά παραγκουπόλεις, είναι μεγάλες, πυκνοκατοικημένες εκτάσεις όπου οι άνθρωποι ζούνε σε παράγκες φτιαγμένες από τσίγκο. Το Μουκούρου,  είανι ένα από τα φτωχότερα και πιο ξεχασμένα slum του Ναϊρόμπι. Αποχετευτικό σύστημα και πόσιμο νερό δεν υπάρχει, οι άνθρωποι καίνε τα σκουπίδια δίπλα στις παράγκες τους και περπατώντας μέσα στα στενά δρομάκια βλέπεις παντού περιττώματα. Στην άκρη του Μουκούρου, βρίσκεται και το Upendo Rescue Center, το σχολείο στο οποίο δουλεύαμε.

Πρόκειται ουσιαστικά για ένα κέντρο το οποίο απευθύνεται σε παιδιά του δρόμου τα οποία δεν έχουν τη δυνατότητα να πάνε οπουδήποτε αλλού. Στα παιδιά αυτά διδάσκαμε καθημερινά Μαθηματικά, Αγγλικά, Social Studies και Γυμναστική, πράγμα που μας φάνηκε τεράστια πρόκληση αφού πρόκειται για παιδιά με μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. Παιδιά που έχουν χάσει τους γονείς τους από διάφορες ασθένειες όπως AIDS ή Μαλάρια, παιδιά που μπορεί να μην έχουν τίποτα να φάνε μέσα στην ημέρα και κανέναν να τους φροντίζει και να νοιάζεται πέρα από τους δασκάλους του σχολείου. Τα ελάχιστα ρούχα και βιβλία που είχαν ήταν αποτέλεσμα προσπαθειών διάφορων εθελοντών.

Τέτοιες προσπάθειες κάναμε και εμείς ώστε να μπορέσουμε να συγκεντρώσουμε τρόφιμα, ρούχα, παπούτσια και γραφική ύλη για τα παιδιά. Ήρθαμε σε επαφή με επιχειρήσεις και ξενοδοχεία αλλά η ανταπόκριση ήταν μηδαμινή. Η μόνη θετική ανταπόκριση στη προσπάθεια μας ήταν από τα δύο μεγάλα πανεπιστήμια του Ναϊρόμπι καθώς και από κάποιους ιδιώτες. Βλέποντας όμως ότι υπάρχουν ακόμα πάρα πολλές ανάγκες στο σχολείο αποφασίσαμε γυρίζοντας στην Ελλάδα να συνεχίσουμε τις προσπάθειες, γνωστοποιώντας το τι συμβαίνει εκεί και οργανώνοντας διάφορες εκδηλώσεις σχετικά με αυτό.

Το Upendo Rescue Center διαφέρει πολύ από τα σχολεία που έχουμε όλοι στο μυαλό μας. Όσοι δουλεύουν εκεί το κάνουν εθελοντικά, και τα παιδιά το βρίσκουν σαν ένα καταφύγιο από την αθλιότητα της παραγκούπολης. Τα παιδιά  έδειχναν απίστευτη όρεξη για μάθημα και παιχνίδι. Ζητούσαν να μάθουν για το μέρος το οποίο μένουμε και τη ζωή μας εκεί και συνέχεια συζητούσαν μαζί μας για την επιθυμία τους να φύγουν από τη παραγκούπολη. Η αγάπη που μας έδειχναν ήταν τεράστια και το δέσιμο που δημιουργήθηκε έκανε τις τελευταίες μας μέρες στη Κένυα πολύ συναισθηματικά φορτισμένες.

• Γράμματα Κοσταρρικάνικα
• Γράμματα Κοσταρρικάνικα
• Μουντιάλ ή διακοπές;
• Από την Ζανζιβάρη στο Βορρά της Τανζανίας
• Μyanmar
• Mumbai
• Masai Mara το πάρκο των πάρκων