Asante

   μέρος Β'

 Κάπου ανάμεσα στην Καραϊβική και στον Ειρηνικό, Σάββατο 14 Σεπτεμβρίου 2010

Γεια σας και πάλι, από την Κόστα Ρίκα!

Απόγευμα και εμπύρετη βόλτα στη Fortuna. Σήμερα είναι η γιορτή της νταλίκας: δεκάδες φορτηγατζήδες περνούν κυκλικά γύρω από την αρένα για τις ταυρομαχίες και χτυπούν δαιμονισμένα τα κλάξον. Λατινοαμερικάνικο kitsch… Μπαίνουμε στο redondel –έτσι λένε εδώ την αρένα-, όπου γίνεται rodeo (ροδέο το λένε εδώ). Ενθουσιάζομαι, γιατί εδώ η νομοθεσία απαγορεύει τη θανάτωση του ταύρου. Πρόκειται, λοιπόν, όπως είχε πει και ο Ernest o Hemingway, για μία επί ίσοις όροις πάλη ανάμεσα στα στοιχεία της Φύσης: τον άνθρωπο και τον ταύρο. Μόνο όργανο εδώ είναι το λάσσο, και σύντροφος του ανθρώπου το άλογο. Ενάντιά τους, ζευγάρι μαύρα, γυαλιστερά κέρατα, και τέσσερεις οπλές. Είναι η καθαρότερη μορφή λατρείας του Μινώταυρου: Tα ταυροκαθάψια, που οι Μινωίτες μετέφεραν ως τις τότε νεολιθικές Βαλεαρίδες, κι από ‘κει (μια παρεξηγημένη μορφή) έφτασε ως τη Λατινική Αμερική. Εκτός, όμως, από την Κόστα Ρίκα. Εδώ διατηρήσαν τα γνήσια ταυροκαθάψια. Με κάθε σημαντική κίνηση του ταυρομάχου, η μπάντα παίζει κούμπιες, κι ο κόσμος χορεύει στις κερκίδες. Εγώ, από τον ενθουσιασμό μου έχω ανέβει στα κάγκελα... Δίπλα μου περνάει μία ενθουσιώδης Λατινοαμερικάνα, και φωνάζει: Olé, olé!, χτυπώντας παλαμάκια στο ρυθμό του flamenco. Οι αρχαίες της ανδαλουσιάνικες ρίζες διακρίνονται έντονα στο πρόσωπό της. Η γη τρέμει κάτω απ’ τις οπλές των ταύρων κι οι αναβάτες σωριάζονται εκεί. Ένας ταυρομάχος κάνει αέρινες, χορευτικές κινήσεις με το κόκκινο πανί.

Στο διπλανό salón de baile έχουν χορό με ζωντανή ορχήστρα. Ένας γέρος ξεδοντιάρης με ψάθινο καπέλο χορεύει με μια μικρούλα, μελαχρινή Nικαραγουανή. Τα πόδια του δεν είναι λυγισμένα λόγω του λικνιστικού βήματος που απαιτεί αυτός ο χορός, αλλά λόγω των εκατό χρόνων του και βάλε... Εκείνη επιχειρεί τα βήματα της μοντέρνας βερσιόν, ενώ εκείνος ακολουθεί τα παραδοσιακά. Αταίριαστο ζευγάρι. Συγκινούμαι, όμως, γιατί θυμάμαι την πρώτη φορά που είχαμε χορέψει με τη Maricela, όταν είμαστε 22 χρονών –πριν από εικοσιδύο χρόνια-, κι εγώ ήξερα μόνο το tradicional. Εκείνη ντρεπόταν... Οι θεατές, σαν ένα κύμα θαλάσσιο, ορμούν προς τα ψηλά παράθυρα, βάζουν καρέκλες, σκαρφαλώνουν και παρακολουθούν τα όσα γίνονται έξω. Δίπλα μας έρχεται και κάθεται ένας ξυπόλυτος rasta μ’ ένα τεράστιο μπουκάλι μπύρας Imperial, (μάλλον πρέπει να ‘ναι κανένας ξώμπαρκος Aμερικάνος, που μαύρισε από τον κοσταρικάνικο ήλιο). Μας λέει κάτι σε άπταιστα... espanglish-mekatelyu, κι εμείς νομίζουμε οτι έξω γίνεται καυγάς. Όμως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Είναι ο χαζός του χωριού, που προσπαθεί να χορέψει κι ο κόσμος του χτυπάει παλαμάκια. Το πρόσωπό του, σαν μάσκα που της τρέχουν τα σάλια.

Περίπατος στο τοπικό νυχτερινό παζάρι. Μία συμπαθέστατη γριούλα -απόγονος κάποιας ινδιάνας που είχε τρυπώσει σ’ ένα μοναστήρι για να κρύψει τη σοκολατένια της επιδερμίδα, την αμαρτωλή, κάτω από τα ασπρόμαυρα ράσσα, τα καθολικά- πουλάει βοτάνια μαγικά (που 'μαθε στόμα με στόμα από την προγιαγιά της), σε όλα τα χρώματα: μαύρα για το θάνατο και άσπρα για τη θεραπεία. Κόκκινα για τον έρωτα, πράσινα και κίτρινα για τα πνεύματα του νεφελώδους δάσους της βροχής και τη θεά του καλαμποκιού. Βλέπει τα δάχτυλα της Μaricela, και της δίνει ένα μπουκάλι με μαντζούνι από "πιτσιτσίου" -τον παράξενο, κίτρινο και πορτοκαλί καρπό με τα τέσσερα ποδαράκια. -"Είναι για την... αστρίτης, κόρη μου", της λέει, και τα δόντια της λάμπουν στο φως του κεριού που έχει αναμμένο πάνω στον πάγκο της. Μαλλί του καλαμποκιού για τα νεφρά, και zacate de limón για τον βήχα. Σαπούνι από sábila για δέρμα ερωτικό και guarapo -δροσερός χυμός ζαχαροκάλαμου-, που σβήνει το πάθος και τη δίψα. Φὐλλα από garrobo, που τα φορούν οι Νικαραγουανοί σα βραχιόλι στο χέρι, και τους φεύγει η τεμπελιά... Πάρε κι αυτό, για τον άντρα σου, κι εκείνο για τη μάνα του: cucaracha για το 'να, indio pelao για τ' άλλο, με την ευχή μου, κόρη μου, μα γιατi δεν κάνεις κι άλλα δέκα παιδιά, να σ' ευλογήσει ο Θεός;
-«Γιαγιά, γιατί δε λες στον άντρα μου να σου γράψει ένα βιβλίο με τα γιατρικά σου;»
-«Κι αυτό θα γίνει, κόρη μου, όμως μετά το θάνατό μου...»
Επιστροφή στο σπίτι.. Αυτό το ηφαίστειο, το Arenal, αλλάζει συνεχώς τη μορφή του. Συχνά κρύβεται πίσω από μία πυκνή ομίχλη, κι από μέσα της αστράφτει, άλλοτε τα σύννεφα ταξιδεύουν γύρω του –σαν τους δακτύλιους του πλανήτη Κρόνου, αφήνοντας την κορυφή του και τους πρόποδες να διακρίνονται. Άλλες φορές, πάλι, πράσινο και λαμπερό, κι άλλες, αχνή γκρι σκιά σε γιαπωνέζικη ζωγραφική. Και τη νύχτα, η Αφροδίτη κι ο Σείριος μπλέκονται –σαν πυγολαμπίδες- στα κλαδιά του διπλανού δέντρου... Και ο καπνός του αλλάζει: κάποτε βγαίνει κατάμαυρος και φουριόζος, άλλοτε λευκός και απαλός, σαν μανιτάρι, κι άλλες φορές, γκρι με ασημί ανταύγειες.  Από την πίσω πλευρά, την ξερή, στα χρώματα του βωξίτη, κόκκινες βρυχώμενες πέτρες κατηφορίζουν απειλητικά, όμως στη μέση της διαδρομής σβήνουν. Γίνονται ένα με τη γη. Η δικά μας πλευρά, είναι η καλυμένη με το καταπράσινο τροπικό δάσος της βροχής με τους κιτρινόμαυρους ιαγουάρους, τα κόκκινα δηλητηριώδη βατραχάκια και τους μπλε παπαγάλους. Αυτό βλέπουμε κι εμείς αυτήν τη στιγμή που σας γράφουμε.

Η αφομοίωσή μου από την πλημμυρίδα των ηλεκτροεπιστολών με βοηθά να κρατώ ισορροπίες. Ευτυχώς, η νοσταλγία δεν αποτελεί ισχυρό ανασταλτικό παράγοντα σε αυτήν την περίοδο των ριζικών αλλαγών της ζωής μας.

Ομολογώ, βέβαια, ότι η εδώ κατάσταση έχει μια περιπλοκότητα που όμως δεν με ξαφνιάζει, αφού όπως λέει και η σημειολογία: «ο χάρτης δεν είναι το έδαφος». Ας μην ξεχνάμε ότι ακόμη διανύουμε την περίοδο του post jet lag. Ούτε καν μία σεληνιακή περιστροφή δεν έχουμε συμπληρώσει. Και όλα, λόγω και της γειτνίασης με το Arenal, παίρνουν ηφαιστειακό χαρακτήρα...

Σαφώς το άμεσο πρόβλημά μας είναι η –προσωρινή, ελπίζω- ανεργία. Πιστεύω οτι οι μεθοδευμένες μου συναντήσεις με τους Yankees και τους Γερμανούς της περιοχής να αποδώσουν. Αλλά και αν αυτό δεν γίνει, κρατάμε την ψυχραιμία μας. Το θέμα είναι όπως έλεγε και ο... αγράμματος να μην πανικοβαλλιζόμαστε! Φυσικά όλα εξαρτώνται από το ΠΟΥ, ΠΩΣ, ΠΟΤΕ θα βρω κάτι. Οι γεωγραφικές συντεταγμένες και τα κονέ της επαγγελματικής μου έρευνας, πιστεύω οτι είναι σωστά, δεδομένου οτι η Fortuna προσφέρει μεγάλη... βιοποικιλότητα τουριστών (Άγγλοι, Γάλλοι, Πορτογάλοι...), ενώ τα παράλια περιορίζονται σε.... μονοκαλλιέργειες surf. Και ο προστάτης μου εδώ, είναι το καλύτερο τζιμάνι της πιάτσας: 40 χρόνια ταξιτζής-μοριακός βιολόγος! Τον ξέρουν και οι ηφαιστειογεννείς ανδεσίτες. Το κρίσιμο ερώτημα είναι το ΠΟΤΕ, αφού η εθνική μαντινάδα των ΚοσταρρικαΡΓών είναι:
«Η θειά μου η Αμερσούδα, τρία βρακιά  φορεί, ώσπου να λύσ' το ένα, τα δυο τα κατουρεί.»
Νομίζω λοιπόν ότι εκεί θα πρέπει να εστιαστούμε τώρα και όχι σε βιαστικές αποφάσεις αγοράς ή κατασκευής σπιτιού. Αυτό με τον καιρό θα φανεί, όσο μάλιστα μαθαίνουμε καλύτερα πως κινούνται τα πράγματα, οι τιμές και φυσικά πού είναι καλύτερα να βρισκόμαστε από επαγγελματική άποψη. Μία βιαστική επένδυση-αγορά φοβάμαι ότι εγκυμονεί κινδύνους και μετάνοιες στους τοπικούς αγίους. Αυτό θα πάρει λίγους μήνες νομίζω, γιατί η εξοικείωση με τα πράγματα αργεί. Εδώ μάλλον ισχύει το «κάλλιο πέντε και καρτέρει, παρά δέκα και στο χέρι». Ο Αύγουστος μού φαίνεται ότι πρέπει να αφιερωθεί περισσότερο στην αναζήτηση εργασίας, κι όχι τόσο σπιτιού. Άλλωστε το ενοίκιο που έχουμε είναι προσιτό.

Το ζήτημα της αγοράς σπιτιού, όμως, δεν εξαρτάται από την βιασύνη μας. Απλά θέλουμε ένα ακίνητο, να ακινητοποιηθούμε  κι εμείς, μια που οι πάντες εδώ αδρανούν. Όσο για την επιφάνεια του τωρινού μας σπιτιού, αυτή αποτελεί τον άγνωστο Χ της περίπλοκης αυτής εξίσωσης που έχουμε θέσει στη ζωή μας, αφού εδώ οι αποστάσεις καθορίζονται από το «έπαέ», οι διαστάσεις από το... «τόοοσο δα», και ο χρόνος από το «ahorita  & despuesito», που ορίζουν την αέναη ευθεία από το big bang μέχρι τη συρρίκνωση του σύμπαντος. Ανάμεσα σε αυτές τις συντεταγμένες της μη ευκλιδείου γεωμετρίας τοποθετείται και το διαμέρισμά μας. Η κρεββατοκάμαρά μας, πάντως, θα χωρούσε και μία Γιαπωνέζα για να κοιμηθεί στο πόδι, σαν σκουπόξυλο πίσω από την πόρτα. Ο υπόλοιπος χώρος υπερκαλύπτεται από το διάνυσμα του τόξου της. Πάντως, το προτιμούμε από την φασαριόζικη κατσαριδοφωλιά που σκοτώσαμε στην Κυψέλη. Άλλωστε, απλά το νοικιάζουμε. Αυτό που θα αγοράσουμε, θα είναι πολύ καλύτερο.

Ένας φίλος πέρασε από ‘κει και μας έγραψε οτι η Κυψέλη συνεχίζει να τιμά πάντοτε τα όσια και ιερά των μεθυσμένων κλεφτρονιών και της πορνείας. Κι εδώ, στη κοσταρρικάνικη γειτονιά μας, έχουμε ένα δέντρο, κάτω από το οποίο τηρούνται με καθολική ευλάβεια τα νικαραγουανοκολομβιανά ιερά και όσια των borrachos με την μπουκάλα μπύρας στο χέρι, αλλά τα πράγματα είναι ασύγκριτα ηπιότερα. Τις προάλλες, όμως, που περνούσα, ένας απ’  αυτούς ήρθε απειλητικά προς το μέρος μου, ψελλίζοντας κάτι στη νικαραγουάνικη διάλεκτο. Μέσα μου ξύπνησε η θλίψη και η οργή που μου άφησε το γεγονός οτι η δική μου χώρα δεν μου προσέφερε ούτε ποιότητα ζωής, ούτε ασφάλεια, εφ όσον φέρνουν συνεχώς λαθρομετανάστες για να υποβαθμίζουν διάφορες περιοχές, όπου λιμαίνονται τα κοράκια της μαύρης αγοράς ακινήτων (και φυσικά ΔΕΝ αναφέρομαι στους θαυμάσιους εκείνους ανθρώπους που μας έρχονται από διάφορα, πανέμορφα μέρη, όπως η Αφρική ή οι βαλκανικές χώρες, με την ελπίδα να βρουν κοντά μας μια ένα καλύτερο μέλλον, αλλά για άτομα κακεντρεχή, που το αίμα τους βράζει για καυγά) Δεν ξέρω, λοιπόν, πώς μου ‘ρθε και σήκωσα μία πέτρα, του φώναξα:  «¡Te largás o te parto el coco – Ξεκουμπίσου, γιατί θα σου σπάσω το κεφάλι!» και την πέταξα στα πόδια του, διατρέχοντας τον κίνδυνο να μου επιτεθεί με στιλέτο. Όμως, εκείνη τη στιγμή, δεν έβλεπα τίποτα μπροστά μου. Την επόμενη μέρα που ξαναπέρασα, με αναγνώρισαν! –«Señor, ¿cómo ameneció? – Καλημέρα σας, κύριε!» Κάλλιο να σε φοβούνται, παρά να σε λυπούνται, έλεγε η γιαγιά μου η Τενέδια. Έτσι είναι η Λατινική Αμερική:  Χρειάζεται θάρρος.

Ας αλλάξουμε θέμα. Ευτυχώς, στην παλιά μας αθηναϊκή διεύθυνση,  δεν εμφανίζονται γράμματα,  γιατί όπως λένε και οι gringos: no news, good news.

Το καλό είναι ότι η Δανάη την βρίσκει στο σχολείο, και ίσως σύντομα θα γνωρίσει, όπως και εμείς, ενδιαφέροντες ανθρώπους. Το κακό, όμως, είναι οτι εδώ στο σχολείο δεν γίνεται σπουδαία δουλειά, και πολλά από τα παιδιά προέρχονται από οικογένειες με έντονα προβλήματα. Έτσι, ακολουθούμε το ρητό: «μάθε τέχνη κι άστηνε...» και παίζουμε με την Maricela τον τριπλό ρόλο του γονιού-δασκάλου-φίλου για την Δανάη.

Τελικά, βρήκαμε κι αγοράσαμε ένα σπίτι που μας ικανοποιεί απόλυτα!
Λοιπόν, τα πράγματα έχουν ως εξής: Η περιοχή της Fortuna, είναι η ισχυρότερη τουριστικά σε όλη την Κόστα Ρίκα. Εδώ βρίσκεις τουριστικά γραφεία, ξενοδοχεία και φροντιστήρια ξένων  γλωσσών (λίγα, βέβαια, αλλά τουλάχιστον υπάρχουν). Αντίθετα, στο Guanacaste, δηλ. στις παραλίες του βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού -όπου είναι εξ ίσου πανέμορφα, όπως κι εδώ- ο τουρισμός περιορίζεται στο surfing, και η κάθε παραλία διαθέτει λιγότερα ξενοδοχεία απ' ότι η Fortuna. Υπάρχει, για παράδειγμα, ένα ξενοδοχείο στην Playa Hermosa του Guanacaste, το οποίο συγκεντρώνει VIPS απ' όλον τον κόσμο (Sofia Lauren -παλαιότερα- και ο γιος του Julio Iglesias -σήμερα-) και θεωρείται ισχυρότερο από το Tabacón -που έχουμε εδώ-, όμως η σκέψη μου είναι η εξής: αν για οποιονδήποτε λόγο δεν βρω δουλειά εκεί, ή βρω και μετά με απολύσουν, οι δυνατότητές μου θα είναι περιορισμένες και οι αποστάσεις για οποιαδήποτε μετακόμιση, αρκετά μακρινές. Επιπλέον, από τώρα μέχρι και τα τέλη Νοεμβρίου διανύουμε τη χαμηλή τουριστική περίοδο και τα τέλη της σχολικής χρονιάς, κι έτσι οι επιχειρήσεις δεν δέχονται νέους συνεργάτες. Επίσης, το ευρώ -λόγω των ευρωπαϊκών προβλημάτων- παρουσιάζει ραγδαία κάθοδο. Έτσι, και σύμφωνα με τις συμβουλές του Γενικού Διευθυντή της Εθνικής Τράπεζας της Κόστα Ρίκα -με τον οποίον έχουμε αναπτύξει μία πολύ καλή επαγγελματική σχέση (αργότερα θα μαλώσουμε, γιατί θα μου φερθεί ρατσιστικά, και θα απαιτεί να του δηλώνω τον ακριβή σκοπό των χρηματικών μου αναλήψεων)-, εάν αφήσουμε τα χρήματά μας ανεκμετάλλευτα, κινδυνεύουμε να χάσουμε ένα σημαντικό μέρος τους. (Κυκλοφορούν έγκυρες φήμες -μας πληροφόρησε ο πρώην Πρόεδρος του Εθνικού Οργανισμού Τουρισμού- για μία δεύτερη παγκόσμια οικονομική κρίση, η οποία θα επηρεάσει την Κόστα Ρίκα -που έως τώρα τη γλίτωσε φτηνά, και θα αποτελειώσει τις αδύναμες οικονομίες της Ευρώπης, όπως εκείνη του Ελλαδιστάν.) Παράλληλα, εγώ για να ξεκινήσω τη νόμιμη διαδικασία της άδειας παραμονής και εργασίας μου με την προοπτική της απόκτησης υπηκοότητας μέσα σε δύο χρόνια, είχα την υποχρέωση να καταθέσω τα πιστοποιητικά μου μέσα σε 90 ημέρες και να επιλέξω την περιοχή της πολιτογράφησής μου. Όπως είναι λογικό, επέλεξα το San Carlos -ως σύζυγος μίας ντόπιας- δηλώνοντας ως μόνιμη διεύθυνση εκείνη της πεθεράς μου. Έτσι, ανά πάσα στιγμή, μπορούν να στείλουν ελεγκτή από το Υπουργείο για την οικογενειακή καί οικονομική μου κατάσταση, κι εγώ μπορώ να παρίσταμαι εκεί με μία απλή ειδοποίηση της οικογένειας, αφού η απόσταση που μας χωρίζει είναι μόνο 40 λεπτά. Αντίθετα, εάν μετακομίσω στο Guanacaste, θα πρέπει να δηλώσω εκ νέου τα χαρτιά μου εκεί, κι αυτό δεν με συμφέρει, λόγω των καθυστερήσεων που θα ακολουθήσουν ως συνέπεια. Γενικά, δεν είναι καλό να δηλώνω διάφορες αλλαγές κάθε λίγο και λιγάκι, διότι ήδη έχω κάνει μία αρκετά περίπλοκη διαδικασία ταυτοπροσωπίας. Σας θυμίζω οτι την εποχή των χειρόγραφων ελληνικών διαβατηρίων, τα ονόματά μας είχαν διαφορετική μεταγραφή στο λατινικό αλφάβητο, κι έτσι, σήμερα η Μaricela φαίνεται ως έγγαμη με άλλον, ενώ εγώ ως ανύπαντρος. Είναι μία κατάσταση που χρειάζεται λεπτούς χειρισμούς για να μην με διώξουν από τη χώρα. Ανακαλύψαμε, λοιπόν μία λεπτομέρεια: κάνοντας εγώ μία ένορκη δήλωση οτι συντηρώ μία τριμελή οικογένεια με τις καταθέσεις μου σε συνάλλαγμα -επειδή επισήμως μου απαγορεύεται να εργαστώ- και παρουσιάζοντας συγχρόνως μία επένδυση αγοράς ακινήτου -έστω και μικρή- αυτομάτως περνώ σε ένα επίπεδο υψηλότερο από εκείνο των ημιπαράνομων Νικαραγουανών, Κολομβιανών Κουβανών και Σαλβαδοριανών προσφύγων που δεν έχουν πού την κεφαλήν κλίναι. (Ενίοτε, δε και πλύνε...) Η Fortuna, όμως, δυστυχώς, είναι μία πανάκριβη περιοχή -σαν τη Σαντορίνη-, όπου σπίτια μικρότερα από αυτό που είχα εγώ στην Αθήνα κοστίζουν πολύ περισσότερο από το δικό μας budget. Από την άλλη πλευρά, η Μaricela δεν θέλει ούτε ν' ακούσει για τη Santa Clara, γιατί αισθάνεται ότι δεν θα μπορέσει να διατηρήσει τις ισορροπίες καλών σχέσεων που μέχρι τώρα διατηρούμε με την οικογένειά της. Ούτε και η Eréndira θέλει να μείνει εκεί, γιατί... της βρωμάνε τα ζώα που εκτρέφει ο κουνιάδος μου μέσα στό ίδιο αγρόκτημα όπου θα χτίζαμε εμείς. Εγώ, πάλι, θα ήθελα να αποφύγω εκείνη την καθημερινή αναμονή των συγκοινωνιών με το αβέβαιο ωράριο, έτσι ώστε να μπορώ να εναλλάσσω εύκολα εργασίες μέχρι να βρω εκείνη που θα μου ταιριάζει απόλυτα. Και μέσα σ' όλα αυτά, ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζουμε εδώ στην Fortuna -με τον οποίον έχουμε δημιουργήσει μία σχέση φιλίας-, μου συνέστησε έναν κατασκευαστή, ο οποίος χτίζει αυτήν την εποχή ένα σπίτι ακριβώς όπως το θέλουμε εμείς, αλλά λόγω οικονομικών προβλημάτων το σκοτώνει όσο--όσο, δηλαδή 34.000 ευρώ! (Κι αυτό, γιατί έχασα 3.500 ευρώ με μία ολίσθηση που παρουσίασε η διεθνής χρηματαγορά.) Το σπίτι βρίσκεται στην καλύτερη περιοχή της Fortuna, μία καταπράσινη εξοχική συνοικία -πάντοτε με θέα προς το ηφαίστειο- στην οποία μένουν πολλοί ιδιοκτήτες του τοπικού επιχειρηματικού κόσμου, γιατροί, δικηγόροι, κλπ..., και διαθέτει 2 κρεβατοκάμαρες, 1 καθιστικό (αρκετά άνετο για να σας φιλοξενήσουμε όταν έρθετε να μας δείτε), μία κουζίνα, ένα μπάνιο και έναν χώρο πλυσίματος ρούχων καλυμένο. Συνολικά, το σπίτι είναι 67,5 τ.μ. κατοικήσιμος χώρος σύν 9 μ. καλυμμένη και πλακόστρωτη αυλή σε 200 τ.μ. οικόπεδο, δηλ. άλλα 124 τ.μ. κήπου, όπου μπορούμε να δημιουργήσουμε έναν δικό μας μικρό βοτανικό κήπο με τροπικά φαρμακευτικά φυτά και άλλα εδώδιμα... αποικιακά, που να βασίζεται στην αειφόρο ανάπτυξη!...  Δίπλα βρίσκεται ένας μικρός δρυμός μ'  ένα ποταμάκι! Την Τρίτη λοιπόν, υπογράφουμε, κι όπως είπε και η Δανάη, θα γίνουμε κι εμείς... Φουρτουνάκηδες, κι επειδή το ηφαίστειο βροντάει πολύ, θα γίνουμε και... Βροντάκηδες -σαν την ταινία της Α. Βουγιουκλάκη! Όλος ο κόσμος εδώ μας λέει οτι αυτό είναι μία πολύ καλή επένδυση, γιατί αυτά τα σπίτια με οικόπεδο κοστίζουν από 35.000.000 έως 50.000.000 κολόνες (1 euro = 645 - 675 colones), ανάλογα με την ποιότητα κατασκευής, κλπ. Ανά πάσα στιγμή, εάν θέλουμε να μείνουμε σε άλλο μέρος, μπορούμε να το νοικιάσουμε σε ξένους ή και να το πουλήσουμε πανάκριβα. Επίσης, αγοράσαμε τα έπιπλα! Φανταστικά κομάτια αποικιακής ρουστίκ τέχνης από πεύκο Χιλής -ένα είδος araucaria που φύεται στην Παταγονία και δίνει εξαιρετικό φυσικό άρωμα στο δωμάτιο, σε συνδυασμό με άλλα, πολύ μοντέρνα από γυαλί και δερματίνη, σε όμορφα χρώματα που δεν... τσιρίζουν -όπως λέμε εδώ... Όλα αυτά μας ανέβασαν κάπως την ψυχολογική μας κατάσταση.

Τον υπόλοιπο χρόνο μας, τον περνάμε ανάμεσα σε μικροεκδρομούλες στο χωριό της γιαγιάς, στο διαδίκτυο, σε σύντομες συνομιλίες με τους ντόπιους (από μακριά για ν'  αγαπιόμαστε, όπως λέει και η παροιμία) και στο National Geographic Channel της δορυφορικής τηλεόρασης που εγκαταστήσαμε, με τα 117 κανάλια.

Αυτό το e-mail σας το γράψαμε με δύο διακοπές: μία μισάωρη και μία δεκαπεντάλεπτη, γιατί το ηφαίστειο έκανε τόσο ισχυρές εκρήξεις, που ο θόρυβος μας έκανε να πεταχτούμε έξω από το σπίτι, όπου καθήσαμε στην αυλή και βλέπαμε τη λάβα να στάζει από τη μία πλαγιά του βουνού, βάφοντας τα σύννεφα ροζ. Η αποψινή βραδιά είναι τόσο όμορφη, με τον ουρανό σκούρο μπλε, γεμάτο άστρα, και κάνει τέτοια ζέστη, που τα δέντρα γύρω απ’ το ηφαίστειο είναι γεμάτα με πυγολαμπίδες, και λάμπουν σαν χριστουγενιάτικα έλατα!... Σε λίγο θα πάμε να φάμε κέϊκ σοκολάτας και να πιούμε λατινοαμερικάνικο κακάο. (Από εδώ μας ήρθαν αυτοί οι δύο θησαυροί στην Ευρώπη.) Στην κοινωνία των ινδιάνων Μάγιας, στο Μεξικό, το κακάο ήταν το αφροδισιακό ποτό των ευγενών...

Βράδυ 14 Σεπτεμβρίου 2010. Κοσμοσυρροή με αναμμένα φαναράκια στους δρόμους της Fortuna του San Carlos. Σαν εκείνο το βράδυ της 14ης Σεπτεμβρίου του 1821, που η Dolores Bedoya έτρεχε στους λιθόστρωτους δρόμους της ισπανικής αποικίας της Antigua Γουατεμάλα, μ’ ένα φανάρι στο χέρι, κι έψαχνε κρυφά όσους θαρραλέους θα την συντρόφευαν έξω απ’ το Cabildo –το διοικητήριο της ισπανικής φρουράς- για να διεκδικήσουν την ανεξαρτησία της Κεντρικής Αμερικής από το ισπανικό στέμμα. Ο πόλεμος για τους λευκούς κατακτητές από την Ευρώπη είχε πλέον χαθεί. Θα έπρεπε να εγκαταλείψουν τις haciendas –τα λατιφούντια και τα τσιφλίκια τους, όπου με τον σταυρό-σπαθί στο χέρι βίαζαν επί πεντακόσια χρόνια το σώμα και την ψυχή των ινδιάνων... "Viva la Patria", "Viva la Libertad", φώναζαν στους δρόμους, κι η φωνή τους διέσχισε τις ζούγκλες του Μεξικού, της Γουατεμάλας, του Σαλβαδόρ, της Ονδούρας και της Νικαράγουας, για να φτάσει –μετά από τρία χρόνια-στην Κόστα Ρίκα, γραμμένη πάνω στο μπλέ, το λευκό και το κόκκινο –τα χρώματα της Γαλλικής Επανάστασης που τους ενέπνεαν. –«Viva la Paz – Ζήτω η Ειρήνη» μου λέει η Vilma, και επαναφέρει τη σκέψη μου στην υπαίθρια γιορτή. Ένα Datsun στολισμένο με κλαδιά φοινικιάς, μεταφέρει μία ομάδα Αφρικανών της Καραϊβικής, που χορεύουν στο ρυθμό του calypso. Ακολουθούν οι diablitos –μασκαρεμένοι που αναπαριστούν τα ινδιάνικα πνεύματα του δάσους, τις μάγισσες των Ισπανών και τον... Barack Obama! Να κι ο Juan Santamaría, ο ανύπαρκτος ήρωας που πολέμησε ενάντια στους filibusteros –τους «πειρατές της ξηράς». Ένα πρόσωπο που εφηύραν οι ιστορικοί του παρελθόντος, για να κατορθώσουν την ένωση των 7 επαρχιών της χώρας, αλλά κυρίως για να «λευκάνουν» τη μιγαδική επιδερμίδα του λαού της Κόστα Ρίκα.

Στο αγροτόσπιτο της Santa Clara, η Doña Soleida –η πεθερά- μας εκμυστηρεύεται οτι όση ώρα λείπαμε, μία πυγολαμπίδα είχε μπει από την ξύλινη χαραμάδα. Αμέσως κατάλαβε οτι το φως εκείνο ήταν μία περιπλανώμενη ψυχή, που για κάποιον λόγο ήθελε να την προειδοποιήσει... Την επόμενη μέρα μάθαμε οτι πέθανε ο γιος της Modesta –της Νικαραγουανής γειτόνισσας- 35 χρονών, από ελονοσία. Λατινοαμερικάνικη ψυχεδέλεια!...

Κυριακή κι εκπαιδευτική εκδρομή με τον Ερυθρό Σταυρό στην Hacienda  Cerro Chato. Εκεί θα μάθουμε στοιχεία επιβίωσης στους τροπικούς: αντίδοτα της φυσικής φαρμακευτικής, αναγνώριση των επικίνδυνων ειδών της τοπικής πανίδας και εξάσκηση της φυσικής μας κατάστασης για αναγκαστικές διανυκτερεύσεις στη ζούγκλα. Οι οδηγοί μας κρατούν κίτρινα, φωσφορίζοντα σχοινιά, σφιχτά τυλιγμένα γύρω από τους πελώριους πρασινισμένους κορμούς της υπεραιωνόβιας ceiba –του ιερού δέντρου που έφεραν πριν από πέντε αιώνες οι Αφρικανοί σκλάβοι από την χαμένη τους πατρίδα- κι εμείς κατεβαίνουμε κρεμασμένοι από αυτά, στην απότομη πλαγιά του καταρράκτη. Για τους τουρίστες, η μόδα του rappelling είναι κάτι το σχετικά καινούριο. Όμως για τους ντόπιους είναι το μόνο μέσον μετακίνησης μέσα στο πυκνό τροπικό δάσος της βροχής. Κάτω, η άβυσσος, κι εκεί, στο βάθος, σαν μάτι γαλανό, μία λίμνη. (Μία μαύρη, τριχωτή αράχνη περπατάει πάνω στο κίτρινο-ριγέ σχοινί.) Καταιγίδα, κολύμπι, μασάζ και τροπικά, αρωματικά φρούτα μέσα στα πρασινογάλαζα, διαφανή νερά του καταρράκτη.

Ξαφνικός πανικός!... Μας ειδοποιούν με τα walkie talkie (τα κινητά εδώ δεν έχουν σήμα), ότι από την κορυφή κατεβαίνει μία «κεφαλή νερού». Κίνδυνος-θάνατος! Ξεριζώνει δέντρα και παρασύσει ολόκληρα κοπάδια στο πέρασμά της... Τρέχουμε στο καταφύγιο. Έξω έχει «ηλεκτρική καταιγίδα». Πρόκειται για ένα φυσικό φαινόμενο νότια του Τροπικού του Καρκίνου, που μπορεί να μας σκοτώσει ακαριαία! Ο ουρανός έχει καλυφθεί από βαριά, μολυβένια σύνεφα cúmulo-nimbos. Στο καταφύγιο, αποσυνδέουμε κάθε ηλεκτρική συσκευή και σβήνουμε τα φώτα. Στο σκοτάδι, ένας ένας, φωνάζουμε τα ονόματά μας, για να καταμετρηθούμε. Κάποιος δεν απαντά... Ένας οδηγός, με κίνδυνο της ζωής του, βγαίνει στην καταιγίδα να τον ψάξει. Οι κεραυνοί σχίζουν χιαστί την ατμόσφαιρα, ενώ δεν βρέχει καθόλου. Εκκωφαντικός θόρυβος. Μας καθοδηγούν να μην αγγίζουμε τίποτα το μεταλλικό, κυρίως τα κάγκελα των παραθύρων, τις βρύσες και τις ομπρέλες. Δεν μπορούμε να επικοινωνήσουμε ούτε καν με τα walkie talkie, επειδή η κεραία θεωρείται επικίνδυνη: Μπορεί να προσελκύσει τους κεραυνούς που πέφτουν με συχνότητα τρεις το λεπτό. Μετά από μία ώρα εγκλωβισμού και 7 ώρες πεζοπορίας, επιστροφή στην Fortuna μας.

Είναι βράδυ, και θα πάμε με ξαδέρφια και φίλους σε ένα σημείο κοντά στο ηφαίστειο, όπου υπάρχουν φυσικές πισίνες από ανδεσίτη και άλλλα πετρώματα, στις οποίες θα κολυμπήσουμε σε θερμά λουτρά, φωτισμένα με μπέ και πράσινα χαλαρωτικά φώτα spot, τα οποία βγαίνουν -σαν ακτίνες- ανάμεσα από την τροπική βλάστηση και αποτυπώνουν τους φοίνικες πάνω στους υδρατμούς της ατμόσφαιρας. Μέσα στις πισίνες υπάρχουν πλωτά μπαράκια, και γύρω-γύρω ζωντανή μουσική. Το ωραίο είναι οτι εδώ ο κόσμος παίρνει μαζί του τα ΒBQ, κι έτσι θα ψήσουμε μεξικάνικα snacks.

Pura vida, λοιπόν!
Αυτή είναι η βασική λέξη για να επιβιώσει κανείς γλωσσικά στην Κόστα Ρίκα. Είναι το έμβλημα της χώρας, το συναντά κανείς τυπωμένο στα μπλουζάκια και στις καρτ ποστάλ, και δείχνει την ψυχική και συναισθηματική κατάσταση ενός ολόκληρου λαού.  Δεν το χρησιμοποιούν σε καμία άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Είναι κάτι σαν το “duende” του flamenco. Κατά λέξη σημαίνει: "σκέτη ζωή" (θα έχετε ακουστά οτι η Κόστα Ρίκα συγκαταλέγεται ανάμεσα στις χώρες με τα μεγαλύτερα ποσοστά ευτυχίας στην καθημερινότητα του λαού. Δεν ξέρω με ποιες παραμέτρους έχει καταμετρηθεί αυτό, αλλά πιστεύω ότι η φύση, σε συνδυασμό με τους ήρεμους ρυθμούς μπορεί να αποτελούν τα δύο βασικά συστατικά της λατινοαμερικάνικης ευτυχίας.) Pura vida, λοιπόν, σημαίνει επίσης: Ο.Κ., μην ανησυχείς, ευχαριστώ, παρακαλώ, γεια σου. Είναι ένα είδος ιαπωνικού ishin denshin, δηλ. σιωπηλής συνεννόησης. Σημαίνει: "ξέρω τι χρειάζεσαι, σε κατανοώ κι εύχομαι να το πάθεις (όπως θα λέγανε και στην Κύπρο...), αλλά το αφήνω στα χέρια του Θεού (του Καθολικού, φυσικά) και σου συνιστώ να χαλαρώσεις και να αφεθείς έρμαιο της τύχης σου (την οποία μπορείς να προκαλέσεις με τα διάφορα μαντζούνια που θα σου δώσουν οι μάγισσες της περιοχής)....

Pura vida, λοιπόν, αν κι εγώ εδώ έχω ταλαιπωρηθεί λίγο να βρώ δουλειά, όμως οι ντόπιοι με υποστηρίζουν και με καθησυχάζουν, λέγοντάς μου οτι η χαμηλή περίοδος τελειώνει το Νοέμβριο. Ας ελπίσουμε, γιατί τα πάντα μου αρέσουν εδώ, αλλά φοβάμαι λίγο. Αλλά, όπως έλεγε κι η Μαντάμ Σουσού -εκείνη η κυράτσα του Δ. Ψαθά και της ελληνικής... ΤιΒής...- "λεπτά έχουμεν, τρώμε από τα έτοιμα"! Πάντως, οι 31 εταιρείες (ξενοδοχεία, κλπ), στις οποίες έδωσα το βιογραφικό μου, μου απάντησαν με τα καλύτερα λόγια (εκτός από 2), και μου ζήτησαν να περιμένω λίγο. Ἐτσι, προς το παρόν χορταίνουμε με..... λόγια! Εν τω μεταξύ, ξεκινώ μία συνεργασία για την προώθηση του οικοτουρισμού -πράγμα που θα μου προσφέρει όχι τόσα χρήματα, αλλά νέες γνωριμίες κι επαφές-, και θα προσπαθήσω να ξεκινήσω κάποια ιδιαίτερα μαθήματα γλωσσών. Λέω οτι θα προσπαθήσω, επειδή εδώ τα ποσοστά διαζυγίου μεταξύ των μαθητών και των ξένων γλωσσών είναι αρκετά υψηλά, και πολλά από αυτά καταλήγουν και σε ειδεχθή περιστατικά εγκλημάτων κατά της γλώσσας, ακόμη και της ίδιας τους της Μητέρας Ισπανίας...

Λοιπόν, η σκέψη οτι «όλα θα πάνε καλά», εμένα με ενοχλεί. Αντικατοπτρίζει άτομο χαζοχαρούμενο, σαν εκείνες τις χαβανέζες χορευτριούλες... Πιστεύω οτι είναι φρονιμότερο να σκεφτόμαστε οτι όλα θα πάνε κατά διαόλου, έτσι ώστε όταν έλθει κάτι καλό, η χαρά μας να είναι διπλή, ενώ αν έρθει κάτι δυσάρεστο, η θλίψη μας θα είναι περιορισμένη, κι επιπλέον θα έχουμε σκεφτεί διάφορες λύσεις εκ των προτέρων.

Βρίσκω, όμως παρηγοριά στα ταξίδια!
Είναι αλήθεια οτι εδώ μας έχει φάει η νοσταλγία. Χθες το βράδυ, το ηφαίστειο έκανε μία φαντασμαγορική έκρηξη μέσα από τη λευκή καταχνιά που το τυλίγει, ενώ ένας κεραυνός έπεσε διαγώνια στον χρυσοκόκκινο κρατήρα του. Εμείς όμως δεν είχαμε καθόλου όρεξη να το κοιτάξουμε. Ψάχναμε απεγνωσμένα για καπακάκια μπύρας στο χωματόδρομο, και με απέραντη θλίψη διαπιστώσαμε οτι εδώ αυτό το είδος σπανίζει. Τις προάλλες, πάλι, πήγα σε ένα εκπληκτικό ξενοδοχείο, από 'κείνα που βλέπουμε στις τροπικές διαφημίσεις των τουριστικών γραφείων, όπου ίδιος ο διευθυντής μου πρόσφερε ένα welcome cocktail δίπλα στην πισίνα με τους φοίνικες και τις μπαμπού ξαπλώστρες μέσα στο νερό, (για να μιλήσουμε για επαγγελματικά θέματα), κι εγώ σκεφτόμουν έντονα: "μα κάτι λείπει, από 'δω, δεν μπορεί, κάτι λείπει... πού είναι οι μεθυσμένοι, να κατεβάσουν το φερμουάρ τους και ν' αρχίσουν να κατουράνε στην καταγάλανη πισίνα, όπως κάνουν και στο κυψελιώτικο πλατειάκι; Αλλά, τι να κάνουμε; Así es la vida ¿Qué le vamos a hacer? Έτσι είναι η ζωή: υποκρινόμαστε κι εμείς οτι μας αρέσουν τα πολύχρωμα τροπικά πουλιά της ζούγκλας, οι ορχιδέες και οι παραλίες της Καραϊβικής, αφού δεν έχουμε πλέον τη δυνατότητα να απολαύσουμε τον αθηναϊκό παράδεισο με τους καυγάδες, τις απεργίες και τη βρομιά του...

Θα σταματήσω εδώ το μονόπρακτό μου. Αυτά είναι τα νέα μας. Ελπίζω να κατανοείτε οτι η πολυλογία μου και το πρωθύστερο σχήμα της αφήγησής μου οφείλεται στο μαγικό ρεαλισμό που πνέει στη λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα...

Καληνύχτα σε όλους στην Ελλάδα... Αυτή η καληνύχτα μου έχει χροιά πικρίας, εφ όσον τα νέα που λαμβάνω από την Αθήνα είναι τόσο λαμπρά κατάμαυρα!... Εδώ, στις ειδήσεις παρουσιάζουν πόσο βουλιάζει καθημερινά η Ελλάδα, μέσα στο βούρκο που η ίδια δημιούργησε... Σαν τη Βενετία, κι αυτή, μια εξεζητημένα ντυμένη γριά που σαπίζει μέσα στα κουρέλια της Αρχαιότητάς της.

Να είστε όλοι καλά και να μας γράφετε. Θα χαιρόμαστε να μαθαίνουμε νέα σας. Χαιρετίσματα και φιλιά

Ηλίας, Μaricela και Δανάη  Eréndira

• Γράμματα Κοσταρρικάνικα
• Μουντιάλ ή διακοπές;
• Από την Ζανζιβάρη στο Βορρά της Τανζανίας
• Μyanmar
• Mumbai
• Masai Mara το πάρκο των πάρκων