Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
...Η ασθένεια των ρατσιστών
Πολλές φορές ο ρατσισμός καλύπτεται από έναν μανδύα ιδεολογίας, σκοπού και σκοπιμότητας. Τις περισσότερες φορές η προσχηματική δικαιολογία είναι το καλό του κοινωνικού συνόλου και η προστασία μιας κάποιας ομογένειας. Τραβώντας την κουρτίνα στις ακραίες ρατσιστικές εκδηλώσεις ένας ειδικός θα μπορούσε να διαγνώσει αρκετές δυσλειτουργίες και μια ψυχοπαθητική δομή εαυτού και όχι έναν απλό οραματιστή που μάχεται για τα πιστεύω του.
Η ψυχοπαθητική οργάνωση τείνει περισσότερο προς ένα οριακό φάσμα μεταξύ ψύχωσης και νεύρωσης και αναφέρεται στη βασική αποτυχία του άτομου να δημιουργήσει συναισθηματικούς δεσμούς με τους συνάνθρωπους του. Ταυτόχρονα χρησιμοποιεί πρωτόγονους αμυντικούς μηχανισμούς. Τέτοια άτομα διαθέτουν μια απαρτιωμενη ταυτότητα αλλά με ένα βασικό ενδιαφέρον να «την φέρουν στους άλλους». Αρκετά ερευνητικά στοιχειά αναφέρουν ότι οι άνθρωποι αυτοί έχουν περισσότερη έμφυτη επιθετικότητα από τους υπόλοιπους. Η δυσκολία τους να βιώσουν έντονα συναισθήματα από απλά πράγματα τους κάνει να χρειάζονται μια ισχυρή εμπειρία για βιώσουν ευεξία. Είναι πολύ δύσκολο να βάλουν σε λέξεις τα συναισθήματα τους γεγονός που τους κάνει να τα πειραματίζουν κάνοντας τα βίαιες πράξεις. Τέλος, θα λέγαμε ότι δεν μαθαίνουν από την εμπειρία και δεν μπορούν να μπουν στην θέση του αλλού και να αισθανθούν το τι μπορεί να νοιώθει.
Έτσι λοιπόν μια ακραία ρατσιστική αντίδραση προς κάποιον άνθρωπο που μοιάζει διαφορετικός γεννά συναισθήματα σε αυτά τα άτομα που δεν μπορούν να αντέξουν και να διαχειριστούν. Η οργάνωση τους σε ομάδες που έχουν μια κοινή επιθετική δράση, βοήθα στην ισχυροποίηση της αίσθησης ότι δεν είναι εκείνοι διαφορετικοί αλλά ανήκουν κάπου. Με αυτόν τον τρόπο προβάλουν σε μια άλλη ομάδα αυτή τους την ανεπάρκεια και την κρύβουν σε ορούς όπως ο πατριωτισμός.
Η ερώτηση λοιπόν παραμένει ασθενείς ή ιδεολόγοι…
