Asante

   για το αγαπημένο κοριτσάκι
   των πλανόδιων επιθυμιών

   για τις χαμένες ευκαιρίες μας..

  «παραμονάς των Χριστουγέννων του έτους…»

  «εις τη μνήμη των εγκλείστων»

   «σήμερα κατάγομαι από τη Σενεγάλη»

  «για τη μοναχική γυναίκα του πάρκου»

  «Άνθρωποι  ακούστε!»

   «εγώ, όλο και πιο μόνος…»

   τα έκπληκτα μάτια του

  «στη μνήμη της Κατερίνας Γκουλιώνη»

   Για τον άνθρωπο με τις ειδικές ελπίδες.

   η όγδοη πληγή

   η ερημιά του ενός

   «για τους πλανόδιους μουσικούς
   των σιδερένιων δρόμων»

«το τραγούδι, ο αμανές, ο ψαλμός είναι όλα ετούτα ένα κατάφορτο με οδύνες καράβι που ακροβατεί στη μύτη του κύματος»

 
   «Για τα κορίτσια των σπιτιών της ενοχής»

«Και είναι καιρός που εκείνο το «όχι» σε θάνατο αναίτιο και ανώφελο καλούμαστε να πούμε.
Το «όχι», το πάντα επίκαιρο.»

  Ένα κείμενο εμπνευσμένο απ'τα 350
  ποδήλατα του Ροσάριο, που θα
  συμβολίζουν πάντα τους αγώνες
  και τους ανθρώπους που δίδονται
  σε αυτούς.

Μια μικρή αναφορά στις μανάδες του Μπουένος Άιρες που αγωνίζονται χρόνια τώρα για τα χαμένα παιδιά ενός αδήλωτου, ύπουλου πολέμου. Για τις γυναίκες με τα λευκά μαντήλια που πεθαίνουν κάθε Πέμπτη από την ίδια φρικιαστική αιτία του χαμού.