Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Η διαχρονική πορεία του ελληνισμού
στην Αφρική - Μέρος 8
Κατά τη δεκαετία του 1950, κατοικούσαν και εργάζονταν στην τότε Βόρεια Ροδεσία, που σήμερα ονομάζεται Δημοκρατία της Ζάμπια, και βρίσκεται στη Νότια Αφρική, σχεδόν 500 Έλληνες.
Σύμφωνα με στοιχεία της Γενικής Γραμματείας Απόδημου Ελληνισμού, το 1996 στη Ζάμπια ζούσαν περίπου 700 Έλληνες, από τους οποίους οι μισοί είναι κυπριακής καταγωγής. Δύο είναι οι οργανωμένες ελληνικές κοινότητες της χώρας. Η Ελληνική Κοινότητα της Λουσάκα (Lusaka), στην πρωτεύουσα της χώρας, αριθμεί περίπου 300 άτομα. Εδώ, έχει συσταθεί και Σύνδεσμος Ελλήνων Λουσάκας και Περιχώρων, που φέρει την επωνυμία «Hellenic Association of Lusaka and Districts». Στη Λουσάκα βρίσκεται ο ιερός ναός του Αγίου Αλεξάνδρου. Λειτουργεί, επίσης, ημερήσιο απογευματινό ελληνόγλωσσο σχολείο (το «Hellenic School of Lusake») με 30 περίπου μαθητές και με εκπαιδευτικό προσωπικό αποσπασμένο από την Ελλάδα. Άμισθο ελληνικό προξενείο εδρεύει στη Λουσάκα (με εποπτεύουσα αρχή την ελληνική πρεσβεία της Χαράρε).
Οργανωμένη κοινότητα υπάρχει, επίσης, στην πόλη Κίτουϊ (Kitue) με την επωνυμία Ελληνική Κοινότητα Κόπερμπελτ (Copperbelt Hellenic Community). Εδώ βρίσκεται και ο ιερός ναός του Αποστόλου Ανδρέα. Στην πόλη Λουάντα (Luanda), βρίσκεται ο ελληνορθόδοξος ιερός ναός του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
Ένας από τους πιο πετυχημένους Έλληνες επιχειρηματίες που δραστηριοποιήθηκαν στη Ζάμπια, στάθηκε ο Ανδρέας Σαρδάνης, ο οποίος κράτησε μάλιστα θετική στάση απέναντι στο εθνικιστικό απελευθερωτικό αγώνα των ντόπιων. Ο Α. Σαρδάνης γεννήθηκε στην Κύπρο, έφτασε στη Βόρεια Ροδεσία το 1950, σε ηλικία 19 χρόνων και αρχικά, εργάστηκε σε εταιρία μεταφορών κάποιων συγγενών του. Με δικές του πρωτοβουλίες, στη συνέχεια, η εταιρία επεκτάθηκε στον τομέα του εμπορίου και άνοιξε πολλά υποκαταστήματα και σε άλλες περιοχές της χώρας. Ο Α. Σαρδάνης όχι μόνο αμφισβήτησε, αλλά και αντέδρασε στο καθιερωμένο σύστημα, το οποίο απέκλειε τους ιθαγενείς από πολλούς σημαντικούς επαγγελματικούς κλάδους. Ο ίδιος συχνά διόριζε Αφρικανούς σε υπεύθυνες θέσεις και δε δίσταζε να τους κάνει συνεταίρους του.
Αυτή η στάση του ξεσήκωσε την αντίδραση των υπόλοιπων Ευρωπαίαν αποίκων, παρ΄ όλα αυτά, κατατάχτηκε και στο εθνικιστικό κίνημα «United National Independence Party» και το 1964, όταν η χώρα έγινε ανεξάρτητο κράτος με το όνομα Ζάμπια, υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του κόμματος. Το 1965, ο πρόεδρος της Ζάμπιας Κ. Κάουντα διόρισε τον Α. Σαρδάνη πρόεδρο της «Industrial Development Corporation», σκοπός της οποίας ήταν να προωθήσει την ανάπτυξη της ανύπαρκτης μέχρι τότε βιομηχανίας της χώρας.
Το 1969, ο Α. Σαρδάνης διορίστηκε και γενικός γραμματέας του νεοσυσταθέντος υπουργείου Εμπορίου, Βιομηχανίας και Ορυχείων. Κατέχοντας αυτή τη θέση, διαπραγματεύτηκε την εθνικοποίηση των χαλκωρυχείων, που αποτελούσαν μια από τις σημαντικότερες πλουτοπαραγωγικές πηγές, προσφέροντας στο κράτος το 51% των μετοχών. Στη συνέχεια, διορίστηκε και πρόεδρος της «Mining Development Corporation», αναλαμβάνοντας την ευθύνη για την ανάπτυξη του τομέα εξόρυξης χαλκού. Το 1970, ο Α. Σαρδάνης παραιτήθηκε από όλες αυτές τις θέσεις και δημιούργησε δική του επιχείρηση.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
