Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Η διαχρονική πορεία του ελληνισμού
στην Αφρική - Μέρος 5ο
Η ελληνική παροικία στη Δυτική Αφρική, αν και ολιγάριθμη, διακρίθηκε για την οικονομική δραστηριότητα των ομογενών και την επιτυχία που σημείωσαν ορισμένοι από αυτούς. Η εταιρία που ίδρυσε το 1879 στη Σιέρα Λεόνε ο Γιώργος Ζοχώνης μαζί με τον Τζορτζ Πάτερσον είναι μέχρι σήμερα μια από τις μεγαλύτερες, αποτελώντας κεφάλαιο στην οικονομία της Δυτικής Αφρικής.
Από την πρωτεύουσα Φρήταουν η εταιρία εξαπλώθηκε γρήγορα σε όλες τις περιοχές της αποικίας με υποκαταστήματα, τα οποία αγόραζαν τα προϊόντα της ενδοχώρας για εξαγωγή στην Ευρώπη. Μερικά από τα προϊόντα αυτά ήταν ο καφές, το φοινικέλαιο, τα φιστίκια, τα δέρματα και η ξυλεία.
Το φοινικέλαιο εκείνη την εποχή, που οι ιθαγενείς το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική, στην Ευρώπη έγινε ανάρπαστο, καθώς χρησιμοποιούνταν για φωτισμό και λίπανση μηχανημάτων και αργότερα για σαπούνι. Αντίστοιχα η εταιρία έφερνε από την Ευρώπη προϊόντα που είχαν μεγάλη ζήτηση από τους Αφρικανούς και κυρίως βαμβακερά υφάσματα, σταμπαρισμένα με φανταχτερά, πολύχρωμα σχέδια και ακόμη καπνό, οινοπνευματώδη ποτά, χάντρες, οικιακά σκεύη και άλλα.
Το 1884 η εταιρία Ζοχώνης- Πάτερσον άνοιξε παράρτημα στο Μάντσεστερ που έγινε και η βάση της και αργότερα ιδρύθηκαν υποκαταστήματα στη γειτονική ανεξάρτητη Λιβερία και στην πορτογαλική αποικία της Γουϊνέας, για να εξαπλωθεί στη συνέχεια σε όλες τις χώρες της Αφρικής και της Μέσης Ανατολής. Ιδιαίτερα στη Μέση Ανατολή και κυρίως στο Λίβανο, τη Συρία, το Ιράκ, τη Λιβύη και την Υεμένη οι λίγοι Έλληνες που βρίσκονταν στις χώρες αυτές προσλήφθηκαν ως πράκτορες της εταιρίας. Ο Γεώργιος Ζοχώνης το 1929 σε ηλικία 77 ετών και καθώς ήταν άγαμος και άτεκνος άφησε την εταιρία στα ανίψια του, ενώ ο Πάτερσον αποσύρθηκε από αυτή το 1932, πουλώντας το μερίδιό του στους απογόνους του Ζοχώνη.
Η ελληνική παρουσία συνεχίστηκε και σε άλλους τομείς στη Δυτική Αφρική και είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ των 28 μεγάλων εμπορικών επιχειρήσεων που είχαν την άδεια να διαχειρίζονται προϊόντα εξαγωγής από τη Νιγηρία, κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, οι πέντε ήταν ελληνικές.
Ένας από τους ομογενείς που διέπρεψε στην περιοχή ήταν ο Κύπριος Αναστάσιος Λεβέντης, που έγινε αργότερα ένας από τους μεγαλύτερους επιχειρηματίες στη Δυτική Αφρική, όπου έφτασε το 1920 και προσλήφθηκε στην εταιρία Πάτερσον- Ζοχώνης. Παρόλο που ήταν απόφοιτος γαλλικού οικονομικού πανεπιστημίου ο Λεβέντης στάλθηκε από την εταιρία στην αρχή σε μια απομακρυσμένη γωνιά της δυτικής Νιγηρίας να πουλάει υφάσματα στους ιθαγενείς και να αγοράζει από αυτούς φοινικέλαιο.
Όπως αναφέρει ο συγγραφέας Γιάννης Μαρκάκης, το σπίτι στο οποίο έμενε στηριζόταν σε ξύλινους πασσάλους, πάνω από ένα έλος και για συντροφιά είχε λεγεώνες βατράχων και σμήνη κουνουπιών.
Όταν μετά από δύο χρόνια παραιτήθηκε, έπιασε δουλειά στην εταιρία Όλιβαντ, η οποία τον έστειλε να διευθύνει υποκατάστημά της σε μια πόλη της δυτικής Νιγηρίας. Εκεί ο Λεβέντης συνδέθηκε φιλικά με φυλάρχους και εξευρωπαϊσμένους Αφρικανούς, σχέσεις που τον βοήθησαν αργότερα να εξελιχθεί σε ηγετικό παράγοντα στην οικονομική και κοινωνική ζωή της αποικίας και μαζί με τον αδελφό του Χριστόδουλο, που τον ακολούθησε στην Αφρική το 1925, δημιούργησαν έναν οικονομικό κολοσσό που παραμένει ισχυρός μέχρι τις μέρες μας.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΠΡΑΚΤΟΡΕΙΟ ΕΙΔΗΣΕΩΝ
