Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Η σφαγή του γουρουνιού, ή η Γουρουνοχαρά.
Σε παλιότερες εποχές το κρέας αποτελούσε για τους Έλληνες είδος πολυτελείας. Έτρωγαν κρέας μόνο τις Απόκριες, το Πάσχα και τα Χριστούγεννα.
Επειδή όμως οι οικογένειες τότε, ήταν πολυπληθείς φρόντιζαν να εξασφαλίσουν και την ανάλογη ποσότητα κρέατος.
Αγόραζαν λοιπόν, κατά τις αρχές του φθινοπώρου, μικρά γουρουνάκια τα οποία θα τάιζαν μέχρι τα Χριστούγεννα, προσπαθόντας να γίνουν όσο το δυνατόν πιο παχιά.
Όποιος έσφαζε το πιο παχύ γουρούνι τα Χριστούγεννα θεωρούνταν ο καλύτερος νοικοκύρης του χωριού!
Στη Θεσσαλία, αλλά και σε πολλές ακόμη περιοχές της Ελλάδας, η σφαγή του γουρουνιού,ήταν μια ιεροτελεστία, που γινόταν σε κάθε οικογένεια, το οποίο εξέτρεφαν για όλο το χρόνο.
Για κάθε σφαγή μεγάλου γουρουνιού απαιτούνταν 5-6 άνδρες, εκτός των παιδιών.
Έτσι, οι άντρες του σπιτιού, αναλάμβαναν να σφάξουν το γουρούνι, την παραμονή των Χριστουγέννων.
Ο πιο ψύχραιμος άνδρας αναλάμβανε να σφάξει το γουρούνι. Με ένα κομμάτι χοντρό σκοινί (τριχιά), τΟ χάιδευε για λίγο κι ύστερα τού 'δενε τα πόδια. Στη συνέχεια μαζί με τους υπόλοιπους άντρες, το τραβούσαν έξω.
Το ζώο ένιωθε ότι έφτανε το τέλος του, και άρχιζε να ουρλιάζει δυνατά μέχρι που η λάμα του μαχαιριού έμπαινε βαθιά μέσα στο λαιμό του και έκοβε το νήμα της ζωής του. Σχεδόν την ίδια ώρα, ακουγόταν κραυγές γουρουνιών, απ' όλα τα σπίτια του χωριού.
Μόλις έκοβαν το γουρνοκέφαλο, μια από τις παριστάμενες γυναίκες με ένα μικρό φτυάρι γεμάτο κάρβουνα και θυμίαμα πήγαινε στους σφάχτες και αυτοί σε σχήμα σταυρού έριχναν τα κάρβουνα στο καμένο κεφάλι.
Τα μέλη της οικογένειας αντάλλαζαν μεταξύ τους ευχές.
Το χοιρινό κρέας αποτελούσε το κύριο φαγητό στο χριστουγεννιάτικο γεύμα, όπως άλλωστε, κατά κύριο λόγο, συμβαίνει και στις μέρες μας. Επίσης, έφτιαχναν λουκάνικα από το κρέας του γουρουνιού, τα οποία κρεμούσαν μέχρι να στεγνώσουν, ενώ το λίπος του το αποθήκευαν σε δοχεία και το χρησιμοποιούσαν στη μαγειρική.
Με το χοιρινό κρέας και τα παράγωγά του, οι άνθρωποι, περνούσαν όλο το διάστημα από τα Χριστούγεννα μέχρι και τις Απόκριες οπότε και άρχιζε η Σαρακοστή.
Η όλη διαδικασία είχε ως επακόλουθο το γλέντι και τη χαρά, γι’ αυτό και η ημέρα αυτή καθιερώθηκε ως "γουρουνοχαρά ή γρουνουχαρά".
