Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
οι άνθρωποι της Μαδαγασκάρης
Ο όρος Malagasy δεν περιλαμβάνει τους ανθρώπους που ανήκουν σε μια μόνο φυλή αλλά αντίθετα, άτομα τα οποία ανήκουν σε πολλές μικρές διαφορετικές φυλές που ζουν στη Μαδαγασκάρη, το τέταρτο μεγαλύτερο νησί του κόσμου. Στη Μαδαγασκάρη, η οποία έχει πληθυσμό 17.2 εκατομμύρια, ζουν 20 διαφορετικές φυλές όπως οι Merina, οι Betsimisaraka, οι Betsileo ,οι Sakalava και οι Antandroy. Τα άτομα που ανήκουν σε αυτές τις διαφορετικές φυλές, παράλληλα με τη διαφορετική φυλετική τους ταυτότητα, θεωρούν τους εαυτούς τους και Malagasy και ταυτόχρονα μιλούν Malagasy που είναι και η επίσημη γλώσσα της Μαδαγασκάρης. Παρόλες τις πολλές διαφορές που έχουν μεταξύ τους οι φυλές που ζουν στη Μαδαγασκάρη, έχουν ταυτόχρονα και πολλές ομοιότητες όσον αφορά τα θρησκευτικά τους πιστεύω, την δομική οργάνωση της κοινωνίας (bilateral kinship system) και την οικονομία τους, η οποία βασίζεται στην καλλιέργεια του ρυζιού.
Ίσως η πιο χαρακτηριστική διαχωριστική τομή στην μαλαγασιανή κοινωνία να μην είναι αυτή ανάμεσα στις διαφορές φυλές αλλά αυτή ανάμεσα στους ανθρώπους που κατοικούν στα οροπέδια του νησιού οι οποίοι είναι κυρίως ινδονησιακής καταγωγής και σε αυτούς που κατοικούν στις ακτές οι οποίοι έλκουν την καταγωγή τους από την Αφρική. Σήμερα, οι δυο αυτές περιοχές βρίσκονται σε πολίτικο οικονομικό και κοινωνικό ανταγωνισμό.
Παρόλο που οι ιθαγενείς κάτοικοι της Μαδαγασκάρης θεωρείται πως έφτασαν στο νησί είτε από τα νησιά της ανατολικής Αφρικής είτε από το ινδονησιακό αρχιπέλαγος, οι ακριβείς μεταναστευτικές ροές που οδήγησαν στη σημερινή πληθυσμιακή σύνθεση του νησιού δεν μας είναι ακόμα γνωστές. Η γλώσσα των Malagasy, έχει πολλά κοινά στοιχεία με διαλέκτους που μιλιούνται στην Ινδονησία. Η δεύτερη επίσημη γλώσσα του κράτους, λόγω του αποικιοκρατικού παρελθόντος του νησιού και της γεωγραφικής του εγγύτητας με τον Μαυρίκιο, είναι τα γαλλικά τα οποία μιλιούνται από το ένα τέταρτο του πληθυσμού περίπου κυρίως στις πόλεις και ανάμεσα στους εμπόρους.
Όπως όλες οι φυλές στη Μαδαγασκάρη, έτσι και οι Merina, μια από τις μεγαλύτερης φυλές, έχουν και εσωτερικές φυλετικές διαχωριστικές γραμμές. Η εσωτερική ιεραρχική διαστρωμάτωση των Merina χωρίζει τον πληθυσμό σε αυτούς με ευγενική καταγωγή, δηλαδή την ελίτ, τους απλούς Merina και τους απογόνους των σκλάβων. Η κοινωνική ιεραρχία δεν είναι φανερή μόνο στην πολιτική, όπου οι ελίτ έχουν την εξουσία αλλά και σε μικρότερης κλίμακας δραστηριότητες όπως για παράδειγμα το δείπνο όπου τα μικρότερα σε ηλικία μέλη της οικογένειας και οι συγγενείς με απλή καταγωγή και οι απόγονοι των σκλάβων τρώνε τελευταίοι.
Παρόλο που οι γάλλοι κατάργησαν τη δουλειά στα νοτιοανατολικά νησιά της Αφρικής το 1897, οι κάτοικοι των νησιών αυτών έχουν διατηρήσει ζωντανές τις γενεαλογικές τους μνήμες. Υπάρχει μια σχετική ελευθερία όσον αφορά το από πού έλκουν την καταγωγή τους αφού μπορούν να την έλκουν είτε από τον πατέρα είτε από τον αδελφό της μητέρας. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα μια μπερδεμένη κατάσταση με ανθρώπους να έλκουν την καταγωγή τους όσο από διαφορετικές φυλές της Μαδαγασκάρης , όσο και από ινδούς, κινέζους άραβες και μη Malagasy αφρικανούς.
Ίσως η πολιτισμική πλευρά των Malagasy που έτυχε περισσότερης ανθρωπολογικής σημασίας είναι η τελετουργίες της ταφής αλλά κυρίως ο ίδιος ο τάφος. Οι Malagasy φροντίζουν ιδιαίτερα τον τάφο ως κτίσμα και προστατεύουν και τιμούν τους νεκρούς τους πιστεύοντας –όπως συμβαίνει και σε πολλές αφρικανικές φυλές- ότι οι νεκροί πρόγονοι επηρεάζουν την καθημερινή ζωή των ζώντων συγγενών τους. Οι τάφοι είναι μεγάλοι σε μέγεθος, βρίσκονται πάνω από την επιφάνεια του εδάφους έτσι ώστε οι άνθρωποι να μπορούν να εισέρθουν για να προσευχηθούν και να αφήσουν τις προσφορές τους. Οι τάφοι είναι κατασκευασμένοι από σκαλισμένο ξύλο, πέτρα ή τσιμέντο και είναι περίτεχνα διακοσμημένοι. Ορισμένες φυλές στη Μαδαγασκάρη ασκούν αυτό που οι ανθρωπολόγοι ονομάζουν δεύτερες κηδείες (secondary funerals) όπου αφού βάλουν τον νεκρό στον τάφο του, μετά από μερικές μέρες θα τον βγάλουν είτε για να τον μεταφέρουν σε μεγαλύτερο τάφο είτε για να ξανατυλίξουν και να αλλάξουν θέση στο σώμα του νεκρού. Η αποτυχία να φροντίσουν τους νεκρούς κατά τη διάρκεια αλλά και μετά την κηδεία πιστεύεται ότι μπορεί να είναι πηγή μεγάλης κακοτυχίας για τους Malagasy .
