Asante

Μίλησα με μια εκ των διοργανωτών την Κάκαρη Ασπασία.
Μου μίλησε για την οργάνωσσή τους: «Η ANCE ή αλλιώς δίκτυο για την υποστήριξη των λιγότερο ευνοημένων, είναι μία μη κερδοσκοπική οργάνωση που έχει ιδρυθεί για την υποστήριξη των ευαίσθητων κοινωνικών ομάδων και την προώθηση της βιώσιμης ανάπτυξης. Τι σημαίνει αυτό: Θέλουμε ένα μοντέλο ζωής περισσότερο ανθρώπινο, που να σέβεται το περιβάλλον, τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα δικαιώματα των γυναικών και όλων αυτών που ζούν στο λιγότερο ανεπτυγμένο κομμάτι του πλανήτη, δηλαδή στο Νότο, στις αναπτυσσόμενες χώρες. Παίρνει πρωτοβουλίες και υλοποιεί δράσεις κυρίως στο εξωτερικό αλλά και στην Ελλάδα, γι’ αυτές τις ομάδες που είναι μετανάστες, άνεργοι, γυναίκες, παιδιά που δεν έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, ηλικιωμένοι κτλ.»

Για την δράση της ANCE στην Ελλάδα: «Στην Ελλάδα όπως και σε όλες τις άλλες χώρες, υπάρχουν οι κυβερνήσεις που είναι υπεύθυνες για την κοινωνική πολιτική και την προστασία αυτών των ομάδων. Οπότε εμείς κυρίως δουλεύουμε στις χώρες που εννοείται ότι οι κυβερνήσεις τους δεν αρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες αυτών των ανθρώπων. Στην Ελλάδα έχουμε πολλά προβλήματα. Για παράδειγμα δουλεύουμε με τα παιδιά της δεύτερης γενιάς μεταναστών: κάναμε κάποια εργαστήρια για να τους δώσουμε τη δυνατότητα να εκφραστούν μέσω της τέχνης, να γνωριστούν μεταξύ τους και να μιλήσουν για τα δικαιώματά τους. Επίσης διοργανώνουμε κάποια άλλα προγράμματα που είναι για γυναίκες μετανάστριες που τις μαθαίνουμε τη χρήση ηλεκτρονικών υπολογιστών και των νέων μέσων έτσι ώστε να επικοινωνούν με τις οικογένειές τους στη χώρα τους, κάνουμε κάποια εργαστήρια, τα λεγόμενα “re-fashioning”, `δηλαδή δουλεύουμε με επαναχρησιμοποίηση υλικών ώστε να μπορεί ο κόσμος με τα πράγματα που έχει ήδη στο σπίτι του, χωρίς να ξοδεύει χρήματα ή να δημιουργεί πρόβλημα στο περιβάλλον να φτιάξει την γκαρνταρόμπα του! Επίσης, είμαστε μέλος του δικτύου Anna Lindh που είναι για τον διαπολιτισμικό διάλογο στη Μεσόγειο, της Συμμαχίας ενάντια στη Φτώχεια και σε άλλα δίκτυα. Πληροφορίες για εμάς θα βρείτε στο www.ance-hellas.org, και για το πρόγραμμα της δεύτερης γενιάς στο www.2ndgeneration.eu »
Και τέλος για το φεστιβάλ: «Είναι μια διήμερη γιορτή αφιερωμένη στη δεύτερη γενιά, που συμμετείχαν παιδιά δεύτερης γενιάς μεταναστών, καλλιτέχνες και ΜΚΟ από Ιταλία, Ισπανία, Ρουμανία, Τουρκία, Παλαιστίνη, Ιορδανία και Αίγυπτο. Γίνεται σε μια περίοδο που είχαμε πολλά ρατσιστικά κρούσματα. Τέλος, είναι πολύ σημαντικό που καταφέραμε να έχουμε μαζί μας τους φίλους μας από το εξωτερικό, αλλά πολλοί από αυτούς δεν τα κατάφεραν να έρθουν, είτε λόγω διαβατηρίου, είτε λόγω βίζας. Αυτό είναι απαράδεκτο, γιατί είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ανθρωπότητας, που για κάποιους ανθρώπους είναι τόσο εύκολο να ταξιδέψουν και να ζήσουν σε μια άλλη χώρα ενώ για κάποιους άλλους παράλληλα είναι τόσο δύσκολο! Αν είναι δυνατόν! Μιλάμε για την Ευρώπη κατά των διακρίσεων, που ενώ πήραμε χρήματα από το Youth in Action και το ευχαριστούμε πολύ, δεν καταφέραμε να φέρουμε όλους τους φίλους μας από το εξωτερικό. Και δεν μιλάμε για μετανάστες, αλλά για παιδιά μεταναστών».

Αφού είδα τον Mc Yinka να ανεβαίνει στην σκηνή πολύ νωρίτερα από την ώρα που θα έπρεπε, να ξεσηκώνει τον κόσμο με το ανατρεπτικό του στυλ, είχα και μια συνομιλία με την Δήμητρα Λέντζιου από την ομάδα κρουστών του Πολυτεχνείου που συμμετείχαν στο φεστιβάλ: «Είμαστε μια ομάδα που έχουμε καθηγητή τον Βασίλη Βασιλάτο και παίζουμε κρουστά, κυρίως παραδοσιακά ελληνικά, σάμπα της λατινικής Αμερικής και λίγο αφρικάνικα. Μαζευόμαστε κάθε Τρίτη στην πολυτεχνιούπολη στα Ιλίσια και μπορεί να έρθει όποιος θέλει, ακόμα κι αν δεν είναι στο πολυτεχνείο, υποβάλλοντας μια απλή αίτηση. Τα μαθήματα κρατούν συνήθως μέχρι τα τέλη Ιουλίου. Οι ερασιτέχνες και αυτοί που ξέρουν μουσική και οι πιο παλιοί παίζουμε όλοι μαζί, ενώ υπάρχουν κάποια βήματα για να ενταχθεί κάποιος νεοφερμένος κι’ αυτός στην ομάδα. Συμμετέχουμε σε συναυλίες δωρεάν όπου μας καλούν σε ότι έχει να κάνει με μετανάστες και αγωνιστικές δράσεις ή κάνουμε και πορείες στο δρόμο. Όταν είμαστε όλοι μαζί, είμαστε πάνω από τριάντα άτομα αλλά στις εκάστοτε εκδηλώσεις είμαστε λιγότεροι. Σήμερα είμαστε γύρω στα είκοσι άτομα. Τα όργανα που έχουμε είναι, νταούλια, bongos, congas, djembe, κομμάτια από ντράμς (ταμπούρο, τομ κτλ) και δυο-τρεις κουβάδες για πιο οξύ ήχο. Θα μας βρείτε στο www.ntua.gr/theatre/percussion.shtml ».

Μετά και από αυτή την πολύ ενδιαφέρουσα συνομιλία που είχα, έκανα μια βόλτα στην αίθουσα και είδα την έκθεση, ως το σημείο που ανέβηκαν στην σκηνή οι Ελληνο-Λατίνοι Apurimac. Ο χώρος κυριολεκτικά ξεσηκώθηκε με τον κόσμο να χορεύει υπό τους ήχους της σάμπα. Η Martha Moreleon τραγούδησε τα πολύ όμορφα τραγούδια τους , ακόμη και το «Αν σ’ αρνηθώ αγάπη μου»!
Δεν μπόρεσα να κάτσω παραπάνω, αλλά έμαθα πως η βραδιά συνεχίστηκε με εξίσου επιτυχία όπως και η επόμενη ημέρα του φεστιβάλ. Άντε και του χρόνου παιδιά!

Older news items: