Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Σώπα, Άκου, Κοίτα
Η εγώ έχω γίνει αναίσθητη ή τα θεατρικά έργα –μερικά- που παίζονται στην Αθήνα είναι απλά για ταλαιπωρία (ετοιμάσου, ξεκίνα, βρές να παρκάρεις, τρέχα για εισητήρια, κτλ.) χωρίς ουσιαστικό λόγο. Πρόσφατα είδα το Caveman στο Coronet και εκτός από μερικές καλές ατάκες, τα υπόλοιπα λεπτά –από τα συνολικά 120- του έργου ήταν απλή παρακολούθηση. Για μένα το θέατρο είναι μαγεία (δεν είναι;). Δεν μου αρκεί να είμαι απλά εκεί, θέλω να νιώθω.
Σίγουρα δεν έφταιγε ο Κυριακίδης, του αποδίδω τα εύσημα γιατί άν μη τι άλλο κοπιάζει πολύ αυτές τις δύο ώρες. Φαντάζομαι τις ώρες έξω από το σανίδι, θα προσπαθεί να ξεκουράσει την φωνή του, γιατί, τόσες κραυγές –για τον Caveman- και τις ‘ψιλές’ για να μιμηθεί εμάς, τις άμοιρες τις γυναίκες, δεν είναι και λίγο πράγμα.
Ίσως είναι οι διάλογοι του έργου που δεν μου αρκούσαν, που για μένα δεν πλησίασαν σχεδόν καθόλου την αρσενικό-θήλυκη σχέση. Για το τέλος του έργου τι να πώ. Ήρθε μάλλον ξαφνικά και απότομα με τον Βλαδίμηρο να προσπαθεί μέσα σε κλάσματα του δευτερολέπτου να μας αλλάξει την διάθεση, από διασκεδαστική σε μελό...Δεν μου φάνηκε τόσο πειστικό.
Εξαίρεση στην καλή προσπάθεια του Βλαδίμηρου, η κακή προσπάθεια από το ταμείο του Coronet. Για το φοιτητικό εισητήριο (18 ευρώ παρακαλώ) λένε ότι δεν δέχονται τους φοιτητές του Ανοικτού Πανεπιστημίου (άν και επισήμως είναι το 17ο Α.Ε.Ι. της Ελλάδας). Δεν δέχονται ώς φοιτητές τους φοιτητές, με την αιτιολογία (πλήρως αβάσιμη) ότι στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο όλοι οι φοιτητές εργάζονται ενώ στα υπόλοιπα Πανεπιστήμια είναι όλοι άνεργοι....
Άν σκέφτονται μ’αυτόν τον τρόπο και δεν τους απασχολεί που τα εκφράζουν δημόσια, τότε καλύτερα να σιωπήσω εγώ...
