Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
αστέρι κλεμμένο απ’ τη νύχτα...
Απαντοχή Ι
Έχουμε μάλλον βρει τον ορισμό της γαλήνης
Δεν πέσατε έξω
Ακολουθούμε με ήρεμο βήμα τα αστέρια
Στην καρδιά του καλοκαιριού
Το δειλινό κοιτάζουμε με ένα χαμόγελο συγκατάβασης
Τα πουλιά που φεύγουν
Ο δρόμος αναπνέει τα κρυμμένα μας όνειρα
Κι όμως καμιά φορά η ματιά σαπίζει στο άγγιγμα του κόσμου
Στα χείλη τρίβονται απορημένα οράματα
Ξεκουμπώνουν τα πουκάμισά τους τα παιδιά
Κοιτώντας με αλλόκοτα μάτια το χρόνο
Τα τραγούδια ερήμωσαν άλλαξαν
Όνομα οι δρόμοι πέθαναν
Οι φωτιές στα γειτονικά παλάτια
Τώρα η αφάνεια τρίζει τα δόντια της στις κόχες
Των παραθύρων και ορίζει
Την απελπισία των προσώπων που στιγμάτισε
Ο θάνατος και η τρέλα
Σιωπή τα κάγκελα της πόρτας και σιωπή
Ο ήλιος που τραγούδησε τη νίκη μας
Τώρα όλα μπήκαν στη θήκη τους
Άρχισαν οι γιορτές οι περίπατοι στο πάρκο
Ξεφύτρωσαν σα γιασεμιά τα γελαστά παιδιά
Κι όμως καμιά φορά η ανάσα της νύχτας με τρομάζει
Μου φέρνει στο νου σπίτια με παράθυρα κλεισμένα στο χρόνο
Λουλούδια που δεν πρόλαβαν να μεγαλώσουν
Παιδιά που πέθαναν μ’ ένα αστέρι στο μέτωπο
Αστέρι κλεμμένο απ’ τη νύχτα
Απ’ την ανάσα της που ακόμα ελπίζει
Πως το αγρίμι που κοιμάται θα ξυπνήσει
Θα φωνάξει βοήθεια με μια φωνή όλο αίμα
Άραγε τι να απέγιναν τα παιδιά με το στεφάνι γύρω στο λαιμό
Τι να απέγινε ο ήλιος που καρτερούσε το πρωί τα μάτια τους
Ποιος αναρωτιέται πια
Τώρα οι δρόμοι ησύχασαν κοιμήθηκαν
Τα λουλούδια χάθηκαν οι φωνές σώπασαν
Τα σύννεφα και ο ουρανός
Περιμένει με ένα θολό γκριζογάλανο χρώμα
Τον ήρεμο γλυκό θάνατό του
Κι όμως
Καμιά φορά
Η ανάσα της νύχτας με τρομάζει
