στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης...
Όσο το δυνατόν σιγότερα
Κανένας δε θα με μάθει
Τις επιθυμίες μου
Εκτός απ’ την κραυγή μου
Εκείνη που αντηχεί
Ξημέρωμα
Στους θορυβώδεις δρόμους της πόλης.
Μιλάει πότε σε σένα
Αλλόκοτα
Μ’ έναν υπόκωφο ήχο
Πότε σε άλλους
Τραυλίζοντας
Χωρίς λόγο.
Αυτό που απομένει
Είναι το σώμα μου
Ριγμένο άτσαλα
Πάνω στο στρώμα.
Με αφέλεια
Έχεις λησμονήσει
Το παρελθόν, τις ψευδαισθήσεις σου
Σκορπάς τριγύρω αμήχανα
Χαμογελάς βιάζεσαι
Να ολοκληρώσεις
Δεν ουρλιάζεις κι ας θέλεις
Να σκοτώσεις να σκοτώσεις
Το κάθε τι αυτόν που
Μένει στο διπλανό σπίτι και κλειδώνει
Κάθε βράδυ την πόρτα (ακούς το θόρυβο)
Εκείνον με το dvd τον άλλον με
Το καφέ σακάκι
Και τη city press εσένα
Πρώτα απ’ όλα
Που κλοτσάς στο δρόμο με μανία
Άδεια κουτιά
Περιμένοντας το θαύμα
Από ένα πρόσωπο.

Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio