Asante

Μοναξιά Αλεξάνδρας και Πατησίων

Το λεωφορείο, βροχή
Κόσμος πολύς στη στάση
Αέρας και μια εξαθλίωση
Να κρέμεται απ’ τις τσέπες τραγικά
Τα κουμπιά σε κάθετη πορεία
Και οι γυναίκες με τ αυλακωμένα πρόσωπα.
Κόρνες αυτοκινήτων
Οι σκύλοι χαμένοι, τα ρολά
Όπως πάντα κατεβασμένα
Δεν περίμενα τίποτα, δεν
Έβρισκα τίποτα όσο κι αν
Έψαχνα με τα μάτια
διαρκώς στο δρόμο.

Τα τακούνια μου μόνο, στα λασπόνερα.

Πρόβα

Περίπου έτσι. Πώς θα φέρομαι. Πώς θα μιλώ.
Με τι βλέμμα θα αντικρίζω τα άλλα βλέμματα.
Κάπως έτσι. Λίγο πιο γοητευτικά
Θα βρω σιγά –σιγά το ύφος που ταιριάζει.
Είμαι κοντά στο τέλειο και προχωρώ
Να γίνω εκείνο
Που καθόλου δε μου μοιάζει

Απειλή

Σα σκιάχτρο στέκομαι πάνω απ’ τα όνειρά σας
Βάζω τα ρούχα μου να γέρνουν παλαβά
Τραβηγμένα να χάσκουν από χιλιάδες μεριές
Να ορίζουν την καρδιά σας.
Σκοτώνετε την ώρα που σας έδωσα

Γιατί δεν τρομάζετε;
 
Σιωπή

Δε φωνάζει πια η λύπη μου
Στέκεται παράμερα και κοιτάζει με απορία
Δεν απομένει σχεδόν τίποτα για ν’ αναλύσουμε
Εξαντλήθηκε η έμπνευση
Μέσα σε στενά, ρηχά δοχεία

Κάνω να σηκωθώ μα ανακάθομαι
Κοιτάζω δήθεν το ρολόι μου
Ψάχνω να βρω μάταια μια λέξη
Μια νεκρή λέξη
Που να ηχήσει αδιάφορα και να χαθεί
Χωρίς ν’ αφήσει ίχνη.

Δεν πονάω πια. Μόνο κοιτάζω με μεγάλα
Άδεια μάτια

 

 

Older news items: