Asante

Απαντοχή

Λοιπόν
Όταν σας βλέπω
Δε μου έρχεται στο μυαλό τίποτε άλλο
Παρά μόνο τα λυπημένα κάγκελα ενός ψυχιατρείου
Το τέλος μιας πικρής θυμωμένης ιστορίας
Τα φανερά αγκάθια του σκοταδιού
Στα χέρια μου κουρνιάζουνε ανεξήγητα
Ελπιδοφόρες σημαίες
Που βαδίζουν στην πρώτη γραμμή
Οδηγώντας με τρόμο
Ανισόρροπες αγέλαστες νίκες
Μεθύσαμε και τραγουδάμε σε βεβιασμένους σκοπούς
Αβέβαιοι ακόμα
Για το ποιόν των χειλιών μας
Που παραμένει ζαρωμένο κάτω από ξένα λόγια
Περιμένει μια άστοχη παρέμβαση
Ξεπερασμένη
Δε δίνεται τόσο εύκολα η νύχτα
Πρέπει να την κερδίσεις
να της τάξεις
απόκοσμα φαντάσματα αστεριών
και φεγγαρόλουστων σωμάτων
θα πλησιάσει
με μια υπόσχεση ανάμεσα στα δόντια
αγάπη δεν υπάρχει
δεν υπάρχει στη νύχτα
ακροβατεί στο βλέμμα της το θυμωμένο φεγγάρι
κρύβοντας χιλιάδες ματωμένα μαχαίρια κάτω απ’ το δέρμα του
μεγαλώνει τους ετοιμοπόλεμους ίσκιους
βάφει με μαύρο τα χαμογελαστά πρόσωπα
τα τακτοποιημένα όνειρα
τα καθάρια νερά
αγγίζει χωρίς οίκτο
τα ραγισμένα βλέφαρα
αγωνιά
πάνω στις ράχες ανέλπιδων κορμιών
μ’ ένα θλιμμένο τριαντάφυλλο στο στόμα τους
αιμορραγεί
στα πεθαμένα μάτια των λεωφόρων
ουρλιάζοντας ένα παράφωνο τραγούδι
ανείπωτο

και πρόωρα χαμένο

*διαβάστε επίσης Έλενα Πολυγένη «γράμματα σε μαυροπίνακα»

Older news items: