Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
μια θλιβερή υπενθύμιση ζωής σπασμωδικής..
Σε ευρύχωρες εσοχές, ολισθηρές θα δεις απόψε μικρούς, νιογέννητους Χριστούς να σαλεύουν.
Δεν φορούν ολόλευκη περιβολή, μήτε στη θέρμη χνώτων ανθρωπίνων κείτονται. Σαν ίσκιοι χαλασμάτων ξοδεύονται τις αδιόρατες, μικρές ώρες και ύστερα πρόστυχα δίδονται σε ηδονές και αισθαντικές καταχρήσεις.
Η νύχτα με το ήλεκτρο και τα στρας, λάμπει ως θάνατος στα πρόσωπα, τα μέλη, τα μάτια.
Εκείνοι που απόψε καταφτάνουν κατάκοποι από το παρελθόν, δεν φορούν στεφάνια αστοιβή και δεν κρέμονται από τα χείλη τους αρχαίες προσευχές.
Μες στο λειμώνα, μες στον άγριο, γυμνικό αγώνα των καιρών, ένα πέτρινο χέρι χαράζει το μέλλον τους.
Και είναι εκείνη η ονειρική πεποίθησή τους, μια θλιβερή υπενθύμιση ζωής σπασμωδικής.
Εντός των τειχών τα οράματα διαδέχονται φωνές στραγγαλισμένες και είναι καιρός πια που έπαψαν οι περιττοί ρομαντισμοί της εποχής.
Προτού λοιπόν, δοθείς στη μέθη και τα θέλγητρα των καπηλειών της ελπίδας, συλλογίσου πως εκείνος με το μοναστικό βλέμμα, δεν είναι παρά το παρατημένο ποτήρι σε κάποιο κέντρο παραθαλάσσιο.
Δεν είναι, συλλογίσου, παρά εσύ σε ώρες αγρύπνιας, σε ώρες ερωτικές και θανατηφόρες.
Δεν είναι, θυμήσου παρά εσύ σαν παύεις να γιορτάζεις τα άλλα σου τα πάθη, τα ταπεινά.
