Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Ύστερα φάνηκε ο πόλεμος
Πίσω από τα σπασμένα παράθυρα ο καιρός. Μια μάντρα. Ένα παιδί που είναι ζωγραφισμένο με κόκκινο και μαύρο χρώμα και ένα άσπρο να γεμίζει τα μάτια. Η όψη του δεν φαίνεται ξεκάθαρα. Υπάρχουν υποστυλώματα, σκουριασμένα σίδερα, υλικά στοιβαγμένα. Στα πόδια της μάντρας. Έπειτα φάνηκε ένας γέρος άνθρωπος. Με ένα θρυμματισμένο πρόσωπο γεμάτο βαθιές αυλακώσεις. Και ένα χαμόγελο. Από χρόνια και από ελευθερία. Ο γέρος κάθε νύχτα ζωγραφίζει μια λευκή στρώση μες στα μάτια του παιδιού. Τα μάτια του πρέπει να παραμείνουν λευκά. Και αγνά.
Ύστερα φάνηκε ο πόλεμος. Με τα ρωμαϊκά μαλλιά του, το σώμα που είναι γυμνό και πανίσχυρο. Πίσω ο κουρνιαχτός, τα σπαρμένα μνήματα με τους σταυρούς και τις γυναίκες που θρηνούν κάποιον άντρα, φορώντας ένα ρούχο από νύχτα και από λύπη. Έπεσαν τα σπίτια, οι μάντρες, τα ιδανικά σύρθηκαν και σκυλεύθηκαν με ένα τρόπο σκληρό. Φάνηκαν και άλλοι άνθρωποι. Στάθηκαν γύρω από τα χαλάσματα. Μάζεψαν τις πέτρες με την εργασμένη όψη. Δεν απέμεινε τίποτα από το παιδί. Γιατί όταν χαθεί το παιδί οι φωνές των πουλιών μες στις βασιλικές αυλές σωπαίνουν. Η τελευταία διαταγή. Με τις ίδιες πέτρες και τη λήθη στυλώθηκαν πάλι οι καινούριοι ναοί. Στις μαρμάρινες εσοχές δεν στέκουν οι άγιοι με τις θρυλικές χειρονομίες της πίστης. Μόνο σώματα παιδιών. Με πληγές. Και δυο μάτια, λευκά σαν τα τελευταία λιμάνια ενός αβέβαιου ταξιδιού. Στις επετείους σωπαίνουν οι ιαχές και τα λάβαρα πια δεν κρατούν οι περήφανοι εθνικοί. Δεν υπάρχει το παιδί, έτσι ζωγραφισμένο και μόνο πάνω στη νυχτερινή επιφάνεια ενός τείχους. Δεν απέμεινε τίποτα από το παιδί. Τα κομματιασμένα μάτια του απέμειναν δυο λαμπερές πέτρες στο περιθώριο του δρόμου.
Τώρα, εκεί υπάρχει ένα πρόχειρο κτίσμα. Εκεί κατοικεί ένα αντρόγυνο και μια ελπίδα. Πριν χαθούν τα απογεύματα μες στα ολοκαυτώματα, το παιδί διαγράφει κύκλους γύρω από τα άρρωστα δέντρα. Είναι ένα παράξενο παιδί. Οι περαστικοί το κοιτούν με έκπληξη, καθώς αυτό περιεργάζεται με τα πέτρινα μάτια του τα παλιά συρματοπλέγματα και γύρω ο κόσμος κάτασπρος, σαν ένα θαμπό και ήσυχο μεσημέρι. Η πόλη, ο μαντρότοιχος, οι κάτασπρες κατασκευές, ένα παιδί, ο καιρός. Έπειτα οι μορφές και ο χρόνος με τη συγκλονιστική γεωμετρία τους.
