Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
ποτέ & που: 29-05-2010 Terravibe
εισιτήριο: 45 €
μπύρα: ουρα (τον τόνο βάλτε τον εσείς)
κλασικά Dylan!
Ας τα πάρουμε από το τέλος! Φεύγοντας από την συναυλία του Dylan είχα ένα πολύ όμορφο συναίσθημα ότι ευτυχώς έκανα τον κόπο και ήρθα, παρόλο το μποτιλιάρισμα, την λασπουριά, την έλλειψη γιγαντοοθόνης, την φήμη για support από τους Κατσιμίχες, την ζεστή μπύρα, τις ουρές και κυρίως παρόλη την παρουσία όλων των ασχέτων και του ακατάπαυστου κουβεντολογιού τους (και σαν πιο προσωπικό πόνημά μου, παρόλο που ήξερα ότι ο ποζεροσυζητησάκιας όλης της συναυλίας θα μπαστακωθεί μπροστά μου και θα αλλάζει θέσεις ανάλογα των προθέσεών μου). Μέχρι που άκουσα από εφτά ανθρώπους σε διαφορετικές παρέες: «Τι θέση λες να πήραμε στην γιουροβίζιον»; Μετά από αυτό θα το παραδεχτώ: ε, λοιπόν ναι, μου άρεσε η συναυλία του Dylan αλλά πιο πολύ μου άρεσε που δεν άρεσε σε κανέναν, ή μάλλον σε πολύ λίγους! Κι αυτό μακάρι να εφαρμοστεί για άλλες δύο-τρεις συναυλίες τύπου «εμπειρία ζωής» που πηγαίνει και η κουτσή Μαρία ώστε είτε να μην έρχονται τέτοια ονόματα γιατί δεν τα αξίζουμε σαν διοργάνωση, είτε να έρχονται σε μικρότερους χώρους και φθηνότερο εισιτήριο! Που δικαιολογούνταν τα 45 ευρώ;
Τέλος πάντων, ο Dylan έπαιξε όπως συνηθίζει να παίζει τις τελευταίες δεκαετίες. Δεν αποτελεί είδηση ούτε το ότι έχει χάσει την φωνή του, ούτε το ότι τα τραγούδια τα παίζει μόνο ηλεκτρικά (σε στυλ blues, bluegrass με ολίγο από country και white rock) και ως επί το πλείστον αγνώριστα, ούτε η εσωστρέφεια του στην σκηνή και η έλλειψη συζήτησης του με το κοινό (αν και ελλείψει μυσταγωγίας μου φάνηκε πως ο Dylan άρχισε να βαριέται στο τέλος χειρότερα από ποτέ! / και καλά έκανε).
Playlist:
Rainy Day Women # 12 & 35
Lay, Lady, Lay
I'll Be Your Baby Tonight
Stuck Inside Of Mobile With The Memphis Blues Again
Just Like A Woman
Honest With Me
Desolation Row
Ballad Of Hollis Brown
Rollin' And Tumblin'
The Lonesome Death Of Hattie Carroll
Highway 61 Revisited
Workingman's Blues #2
Thunder On The Mountain
Ballad Of A Thin Man
Like A Rolling Stone
All Along The Watchtower
Α! Επίσης, ήταν η πρώτη φορά που βλέπαμε τον Dylan και νιώσαμε περήφανοι γι’ αυτό. Και δεν τον έχουμε δει στο εξωτερικό (όπως πρωέτρεξαν οι φωτεινοι παντογνώστες μουσικολόγοι αλά Πετρίδη να επισημάνουν / αν δεν έχεις πληρώσει ποτέ σου για μια συναυλία, πως μπορείς να είσαι σίγουρος ότι ήθελες να πας σε όσες έχεις πάει;) ούτε τότε που είχε ξαναέρθει στον Λυκαβηττό. Ούτε ήμασταν στα vips αλά lifo ή Athens voice.
Comments
Ποπ κόρν δεν είχε;
RSS feed for comments to this post.