Asante

    Η Charlotte Lucy Ginsburg γεννήθηκε το 1971 στο Λονδίνο. Γονείς της ο τεράστιος μουσικός και προβοκάτορας Serge Gainsbourg (κατά κόσμο Lucien Ginsburg) και η ηθοποιός και τραγουδίστρια Jane Birkin. Έτσι δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς τους λόγους για τους οποίους η Charlotte αποφάσισε να ασχοληθεί με την ηθοποιία και την μουσική. Ούτως η άλλως ο διάσημος πατέρας της, λίγα χρόνια πριν πεθάνει, την έκανε γνωστή με την ταινία “Charlotte Forever” και το μουσικό ντουέτο στο προβοκατόρικο τραγούδι “Lemon Incest” με το ακόμη πιο προβοκατόρικο video-clip.
    Από το 1984 που κυκλοφόρησε αυτό το τραγούδι και το 1986 που κυκλοφόρησε το soundtrack της ταινίας “Charlotte Forever” και μετά, η Charlotte Gainsbourg αφοσιώθηκε στην έβδομη τέχνη, παίζοντας σε πάρα πολλές ταινίες. Ξεχωρίζουν οι ερμηνείες της στα έργα “Jane Eyre” (1994),  “21 Grams” (2003), “Lemming” (2005), “I'm Not There” (2007) και στο πρόσφατο πόνημα του Lars von Trier “Antichrist” (2009) που την καταξίωσαν και την ανέδειξαν σε μια από τις καλύτερες ηθοποιούς της γενιάς της.

    Ήταν έκπληξη που το 2006 επανήλθε στην δισκογραφία έπειτα από είκοσι ολόκληρα χρόνια με την κυκλοφορία του “5:55”. Τον δίσκο αυτό έγραψαν και επιμελήθηκαν οι Jarvis Cocker (των Pulp) Jean-Benoît Dunckel και Nicolas Godin (του γαλλικού ντουέτου Air) όλοι λάτρεις του Serge Gainsbourg. Συμμετείχε ο Tony Allen (ο ντράμερ του Fela Kuti), ο Neil Hannon (των Divine Comedy) και ο Nigel Godrich (ο διάσημος παραγωγός που άφησε εποχή με την συνεργασία του με τους Radiohead).  Η επιτυχία του δίσκου αυτού ήταν μεγάλη φτάνοντας στην κορυφή των γαλλικών chart. Τα τραγούδια που ξεχώρισαν ήταν το ομώνυμο "5:55", το single "The Songs That We Sing", το κλειστοφοβικό "Night-Time Intermission" και το σπαρακτικό "Everything I Cannot See" που αποτελεί και μία από τις καλύτερες στιγμές του Jarvis Cocker ως συνθέτης.

    Έτσι λοιπόν η κυκλοφορία ενός νέου δίσκου δεν αποτέλεσε έκπληξη για την πολυάσχολη Charlotte. Και αυτήν τη φορά την συγγραφή των τραγουδιών και την παραγωγή την έχει αναλάβει ένας υμνητής και λάτρης του πατέρα της, ο Bek David Campbell  κατά κόσμον Beck Hansen ή απλά Beck. Το “IRM” (ο τίτλος εμπνευσμένος από τον ήχο του μαγνητικού τομογράφου MRI) ξεκινάει με δύο πειραματικά τραγούδια που περνούν μάλλον απαρατήρητα, το "Master's Hands" και το ομώνυμο “IRM” (που διανέμονταν δωρέαν μέσω internet από τις 9 Οκτωβρίου του 2009). Το τρίτο τραγούδι   όμως "Le Chat du Café des Artistes" (και το μοναδικό για το οποίο δεν ευθύνεται ο Beck αλλά ο παλιός Καναδός μουσικός Jean-Pierre Ferland) είναι καταπληκτικό, με μια παραγωγή που θυμίζει κάτι από τo “Sex Shop” και το “L'Hôtel Particulier” του Gainsbourg. Το επόμενο "In the End" αποτελεί ένα πολύ γλυκό και συνάμα χαρμολυπικό τραγούδι. Η επιτυχία του δίσκου αποτελεί το πέμπτο τραγούδι του δίσκου, το "Heaven Can Wait", ένα ντουέτο μεταξύ της τραγουδίστριας και του συνθέτη με έντονα τα παλιομοδίτικα στοιχεία (κάτι από Beatles ή και την British Invasion εκείνης της εποχής) που τόσο έχουν λείψει από την μουσική. Το “Me And Jane Doe” με την παραμορφωμένη φωνή της Charlotte αποτελεί ένα εσωτερικό τραγούδι που παρόλα τα σύγχρονα «ηλεκτρονικά» στοιχεία του αφήνει επίσης μία παρελθοντική αίσθηση. To “Vanities” στηρίζεται κυρίως σε λούπες και σε έγχορδα που χτίζουν ένα μελαγχολικό χαλί στο οποίο η τραγουδίστρια τραγουδά για τις κενοδοξίες της ζωής. Από αυτή την διάθεση όμως έρχεται να μας βγάλει το όμορφο "Time of the Assassins" (που θυμίζει τα τραγούδια που έγραφε ο Gainsbourg για την Birkin) και το πιο rock του δίσκου "Trick Pony" με βαριές κιθάρες και δυνατό beat. Το "Greenwich Mean Time"  αποτελεί ένα καθαρά ηλεκτρονικό τραγούδι ενώ το "Dandelion" μια σύχγρονη εκδοχή των blues. Tα τρία τελευταία τραγούδια του δίσκου "Voyage", "La Collectionneuse" και "Looking Glass Blues" (το οποίο είναι bonus track), αναδεικνύουν για άλλη μια φορά το «κόλλημα» του Beck με το “Histoire de Melody Nelson” (έναν από τους κορυφαίους δίσκους του Gainsbourg του 1971) με τα επιθετικά έγχορδα, την νοσταλγική μελωδία αλλά αυτή τη φορά και με τους στίχους.

    Πρόκειται για έναν εξαιρετικό δίσκο φερμένο από τα παλιά που αξίζει προσοχή και πολλές ακροάσεις. Τώρα, για το πόσες φορές ο ακροατής θα νομίζει ότι ακούει Gainsbourg, δεν νομίζω ότι  μειώνει την αξία του. Άλλωστε σε πολύ λίγες μέρες συμπληρώνονται 19 χρόνια από τον θάνατο του Serge…

 

 

 

Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!

 

*διαβάστε επίσης: Je t'aime...moi non plus : σαράντα χρόνια τσίγκλισμα..

Older news items: