Asante

    Όταν ο Rodrigo Sánchez και η Gabriela Quintero σταμάτησαν να παίζουν στο thrash-metal συγκρότημα Tierra Ácida κι μετακόμισαν από το Μεξικό στην Ιρλανδία, άρχισαν να μεγαλουργούν στην παγκόσμια μουσική σκηνή.
    Χρειάστηκε βέβαια κάποιος χρόνος ώσπου να εξελίξουν τον ήχο τους, παίζοντας κυρίως στους δρόμους, και να τους επιλέξει για support group ο διάσημος Damien Rice. Από τότε όμως κατάφεραν να βγάλουν τρεις studio δίσκους (Foc - 2001, ο Rodrigo y Gabriela - 2006, 11:11 - 2009) και δυο live (Manchester and Dublin – 2004, Live in Japan - 2008), κι έπαιξαν σε μεγάλες και μικρές σκηνές ανά τον κόσμο, κερδίζοντας την εκτίμηση κι αποκτώντας φανατικό κοινό.
    Το μεγάλο μπαμ το έκαναν με την κυκλοφορία του ομώνυμου δίσκου τους, με καταπληκτικά κομμάτια όπως τα "Tamacun", "Diablo Rojo", "Ixtapa" αλλά και τις διασκευές στα "Stairway to Heaven" και "Orion" (των Led Zeppelin και των Metallica αντίστοιχα).
    Στα ίδια πλαίσια κινείται και το καινούριο 11:11. Έντεκα συνθέσεις, όλες αφιερωμένες σε δέκα μεγάλους μουσικούς (Carlos Santana, Jimi Hendrix, Israeli Oud, Al Di Meola, Michel Camilo, Paco De Lucia, John McLaughlin, Astor Piazzolla, Jorge Reyes, Dimebag Darre) και μία σε ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στην ιστορία (Pink Floyd), με flamenco στοιχεία και rock συναίσθημα. Βέβαια σε συνεντεύξεις τους απαντούν μεγαλοπρεπέστατα “fuck you” όταν και μόνο τους αναφέρουν την λέξη flamenco ή απλά τους αναφέρουν σαν folk ντουέτο!
    Στα 46 λεπτά του δίσκου αυτού, ο ακροατής θα απολαύσει τους αυτοσχεδιασμούς του Rodrigo είτε παίζει βίαια (χτυπώντας το ηχείο της κιθάρας του) είτε παίζει χαλαρά, με την συνδρομή της Gabriela στο ρυθμικό κομμάτι και την συμμετοχή ως guest appearance του ντουέτου Strunz & Farah (στο τραγούδι "Master Maqui") και του κιθαρίστα των Testament, Alex Skolnick (στο τραγούδι "Atman").
    Ξεχώρισα το “Buster Voodoo” αλά “Voodo Chile” που θυμίζει (και δικαίως αφιερώθηκε στον) Hendrix, το ήρεμο “Logos” που το συμπληρώνει το επόμενο μανιασμένο “ Santo Domingo”, το ανατολίτικο “Atman” και το τελευταίο και ομώνυμο του δίσκου “11:11” με την (πιο) ταξιδιάρικη διάθεση (που είχαν ποτέ) και το πιάνο στο τέλος να σου αφήνει μια γλυκιά μελαγχολία αλλά και ταυτόχρονα την διάθεση να ξανακούσεις τον δίσκο απ’ την αρχή.
    Τέλος, το CD συνοδεύεται από ένα DVD με ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις και live υλικό.

 

 

 

Older news items: