Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
ποτέ & που: 03-09-2010 ΟΑΚΑ
εισιτήριο: 65 -165 €
μπύρα: άπιαστο όνειρο!
η μεγάλη επιστροφή!
Ο ερχομός των U2 στην Αθήνα - δεκατρία χρόνια μετά από εκείνη την αξέχαστη συναυλία στη Θεσσαλονίκη (στα πλαίσια της PopMart Tour)- θέλοντας και μη, αποτελεί ένα μεγάλο μουσικό γεγονός. Πολλοί είναι αυτοί που γκρίνιαζαν και τότε, πολύ ήταν και αυτοί που γκρίνιαζαν και τώρα. Όχι ότι εγώ δεν έχω σοβαρές ενστάσεις για την πορεία τους και την στάση τους- ακόμη και για την μουσική τους μετεξέλιξη από το post punk στο ηλεκτρονικό στυλ και στα χιτάκια- αλλά δεν θα μπορούσα να τους χάσω, θυμούμενος το 1997! Τότε οι U2 είχαν δώσει την μεγαλύτερη συναυλία από άποψη full set και show στην ιστορία. Μπαίνοντας στον χώρο του ΟΑΚΑ και αντικρίζοντας την σκηνή της 360° Tour, συνειδητοποίησα ότι για δεύτερη φορά θα γινόμουν μάρτυς μιας μεγάλης συναυλίας.Οι Snow Patrol από την Ιρλανδία αποτέλεσαν ένα καλό ζέσταμα κυρίως λόγω του πολύ καλού perfomer και τραγουδιστή τους Gary Lightbody αλλά και του αλά-Edge παιξίματος του κιθαρίστα Nathan Connolly.
Όταν ακούστηκε από τα ηχεία το Space Oddity του David Bowie οι μεγάλοι αστέρες Bono, Edge, Adam Clayton και Larry Mullen ανέβηκαν στην σκηνή. Οι χιλιάδες κόσμου αποθέωναν το συγκρότημα, το οποίο με την σειρά του ξεκίνησε να τους αποζημιώνει με τους ήχους των τραγουδιών “Beautiful Day”, “Get On Your Boots” και “Magnificent”. Η μεγάλη οθόνη άλλαζε μηνύματα και εικόνες και βοηθούσε τον οποιοδήποτε όπου και αν καθόταν να απολαύσει την συναυλία. Είναι ξεκάθαρο πως το show έστεκε πάνω σε μια καλοκουρδισμένη μηχανή με πολύ σκηνοθεσία. Επίσης υπήρχε και μετάφραση στα ελληνικά για τα τσιτάτα του Bono του στυλ «Θα τα καταφέρετε εσείς οι Έλληνες, γιατί έχετε καρδιά και μυαλό. Αυτό είναι που μετράει και όχι τα χρήματα. Οι Ιρλανδοί και οι Έλληνες έχουν πολλά κοινά, είμαστε φτωχοί αλλά ικανοί, είμαστε Θεοί». Το “Mysterious Ways” μπορεί να ήταν καταπληκτικό αλλά τα “Pride (In The Name Of Love)” και "I Still Haven't Found What I'm Looking For"- τα πρώτα που έπαιξαν από τη εποχή που ήταν καθολικά αναγνωρισμένοι- ανατρίχιασαν όλο τον κόσμο (ή τουλάχιστον όσους δεν πήγαν για το γεγονός και μόνο)! Το “Elevation” στη συνέχεια ακούστηκε πολύ άχαρο για να ακολουθήσει το “In A Little While” ίσως το πιο όμορφο κομμάτι τους από το 1997 κι έπειτα (το συγκεκριμένο τραγούδι άκουγε ο Joey Ramone ξεψυχώντας τον Απρίλιο του 2001). Το “Miss Sarajevo” ήταν σίγουρα ένα από τα high-lights της εμφάνισής τους, με τον Bono να καταβάλει τρομερή προσπάθεια να «μιμηθεί» τον αείμνηστο Luciano Pavarotti. Ακολούθησαν τα “Until The End Of The World”, “City Of Blinding Lights”, “Vertigo” και “I’ll Go Crazy If I Don’t Go Crazy” με το τελευταίο να κάνει το ένα και μοναδικό πέρασμα από το δίσκο Pop με ένα μικρό sample από το “Discotheque”. Η συγκίνηση ήταν μοιραία όταν ο Larry Mullen έπαιξε τα εισαγωγικά ντραμς του “Sunday Bloody Sunday” (κυρίως γιατί δεν το είχανε παίξει το 1997 παρόλες τις παρακλήσεις του κοινού). Όσο κι αν ο Bono έχει καταντήσει μαϊντανός ή το οτιδήποτε, το τραγούδι αυτό αποτελεί μια μεγάλη συναυλιακή εμπειρία. Όπως και το “One” το οποίο έκανε τον κόσμο να τραγουδά ασταμάτητο μέσω μιας μυσταγωγικής ατμόσφαιρας που κατήργησε την όποια έννοια του show, έστω και για λίγο. Και μιας και ήταν η ώρα της συγκίνησης, σειρά είχε το παραδοσιακό αγγλικό τραγούδι “Amazing Grace” αφιερωμένο στην Aung San Suu Kyi (που από το 1990 είναι κρατούμενη στο σπίτι της παρόλο που είχε κερδίσει τις εκλογές με το Δημοκρατικό Κόμμα της Μιανμάρ). Το ανατρίχιασμα συνεχίστηκε με το πιο συναυλιακό τους τραγούδι, το “Where The Streets Have No Name”. Στη συνέχεια έπαιξαν το “Hold Me, Thrill Me, Kiss Me, Kill Me” με τον Bono να παριστάνει τον διάβολο για να έρθει η ολοκληρωτική λύτρωση με το “With Or Without You” και το κοινό να τραγουδά. Έκλεισαν με το “Moment of Surrender” από τον τελευταίο δίσκο τους, κάνοντας ίσως την χειρότερη επιλογή που μπορούσαν για ένα τέτοιο live που διήρκησε κοντά στις δύο ώρες.
Μπορεί πολλοί ακόμη να γκρινιάζουν για την «δηθενιά» των U2 και για το ότι ίσως δεν μπορούν να αντιπροσωπεύσουν να παλιά καλά τους τραγούδια. Ίσως να είμαι κι εγώ κάπου-κάπου ένας από αυτούς. Το σίγουρο είναι ότι οι U2 αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα συγκροτήματα στην ιστορία της μουσικής και ότι τα show τους είναι καταπληκτικά. Γι’ αυτό και δεν δίστασα να πάω να τους ξαναδώ, κι ελπίζω αυτό να συμβεί και στο μέλλον.
Comments
RSS feed for comments to this post.