Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
ποτέ & που: 13-07-2010 Κλειστό Tae Kwo Do
εισιτήριο: 40 €
μπύρα: ακριβή και αργοπορημένη!
εκκωφαντικοί!
Σημείωση: Οι Bad Religion και οι Faith No More εμφανίστηκαν στα πλαίσια του Eject Festival μαζί με τους Unkle τους Obojeni Program και τους Zebra Tracks τους οποίους όμως δεν παρακολούθησα.
Στις 20:08 εμφανίστηκαν στην σκηνή οι ιστορικοί Bad Religion. Η προηγούμενη εμφάνισή τους στην χώρα μας ήταν πριν από δεκατέσσερα ολόκληρα χρόνια, το 1996 δηλαδή (σε μια αξέχαστη συναυλία με το πιο άκαιρο line-up στην ιστορία). Πώς λοιπόν το φανατικό τους κοινό να μην σεληνιαστεί από την πρώτη νότα του Do What You Want; Όπως και καθόλη τη διάρκεια της συναυλίας, η μεγάλη αυτή καλιφορνέζικη μπάντα εκτός του ότι δεν έπαψε να μιλάει με τον κόσμο (“This Year, 30 Years Bad Religion” , “We have a common in soccer” κτλ) , έπαιξε κυρίως παλιά τραγούδια κι ενθουσίασε τον κόσμο παρά τον μέτριο πλην όμως εκκωφαντικό ήχο. Το ένα χτύπημα μετά το άλλο: Part III, Atomic Garden, Flat Earth Society, Suffer, No Control, Along The Way, No Direction, We’re Only Gonna Die, Generator, I want to Conquer The World, American Jesus, Fuck Armageddon…This Is Hell, Sanity, A Walk και 21st Century Digital Boy με το οποίο κι έκλεισαν λίγο μετά τις 21:30. Η μόνη ένστασή μου για αυτήν την εμφάνισή του εκτός του μετριότατου ήχου ίσως να έχει να κάνει με κάποια τραγούδια που θα μπορούσαν να είχαν παίξει, όπως τα Anesthesia, Against The Grain, Modern Man, Change Of Ideas, Punk Rock Song και Walk Away, αν και για να είμαι ειλικρινής κάποιος άλλος θα μπορούσε να προσθέσει άλλα τραγούδια από το τεράστιο songbook τους.
Λίγο πριν τις 22:30 ανέβηκε στην σκηνή ο κύριος Patton μαζί με τους Faith No More, όλοι ντυμένοι στα λευκά. Δεν τους είχα δει πέρυσι στο θέατρο βράχων, αλλά ένιωσα στο απόλυτο αυτό που μου περιέγραψαν όλοι όσοι τους είχαν δει: ένα αναδρομικό deja-vu στην εφηβεία και μια συνεχή ανατριχίλα! Βέβαια, όσο επέτρεπε ο πραγματικά και χωρίς υπερβολές απαίσιος ήχος (ο οποίος ήχος ήταν υπερβολικά εκκωφαντικός στα ουρλιαχτά του Patton. Σημείωση: ο Patton ούρλιαζε κάθε τρία δευτερόλεπτα όπως συνηθίζει και κάνει). Από άποψη set-list δεν θα μπορούσαν να λείψουν και δεν έλειψαν τα κλασικά (ποιο δεν είναι κλασσικό τελικά) From Out Of Nowhere, Ashes To Ashes, Surprise! You're Dead!, Evidence, Caffeine, Evidence, Easy Like Sunday Morning, Land Of Sunshine, King Of A Day, Epic (ίσως η καλύτερη στιγμή της εμφάνισής τους) αλλά και το Chariots of fire του Βαγγέλη Παπαθανασίου το οποίο και του το αφιέρωσαν («στον μεγαλύτερο Έλληνα συνθέτη» όπως είπε χαρακτηριστικά ο Mike Patton). Λίγο πριν τα μεσάνυχτα κι έπειτα από δύο encore κατέβηκαν από την σκηνή.
Μακάρι να γίνουν και στο μέλλον τέτοιες συναυλίες με τόσο πλούσιο line-up. Α!, με καλύτερο ήχο και σε άλλο χώρο! (Ιούλιο στην Ελλάδα σε κλειστό χώρο = ανέκδοτο)
