Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
...και το μετέωρο βήμα της Δύσης
Στις 24 Φεβρουαρίου λαμβάνει χώρα στο Λονδίνο ένα μεγάλο συνέδριο με σκοπό να εξετάσει τρόπους και λύσεις στο ακανθώδες πρόβλημα της Σομαλίας, όπου από το 1991 εξελίσσεται μια βαθειά πολιτική, κοινωνική και ανθρωπιστική κρίση. Ηγέτες 55 κρατών, ο Γενικός Γραμματέας των Ηνωμένων Εθνών, η υπουργός εξωτερικών των ΗΠΑ Hillary Clinton, εκπρόσωποι διεθνών οργανώσεων και η προσωρινή κυβέρνηση της Σομαλίας (την οποία στηρίζει ο ΟΗΕ) θα συζητήσουν τρόπους ενδυνάμωσης της σομαλικής κυβέρνησης ώστε να αποφευχθεί η επικράτηση των ισλαμιστών και να δοθεί ένα τέλος στην αναρχία.
Η Σομαλία εδώ και δύο δεκαετίες δεν έχει κεντρική κυβέρνηση και θεωρείται καταφύγιο πειρατών και φανατικών ισλαμικών ομάδων που συνδέονται με την Al Qaeda ενώ οι χρόνιες συγκρούσεις μεταξύ των διαφορετικών φυλών έχουν καταστρέψει κάθε υποδομή και κρατική λειτουργία. Παράλληλα η ξηρασία σε συνδυασμό με τις συγκρούσεις μεταξύ της αδύναμης κυβέρνησης που υποστηρίζει ο ΟΗΕ και της ομάδας του Al Shabaab- μια ισλαμική ομάδα παρακλάδι της Al Qaeda που έχει κατηγορηθεί για βομβιστικές ενέργειες σε γειτονικές χώρες- οδήγησαν στη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση της δεκαετίας.
Δεκάδες χιλιάδες Σομαλοί πέθαναν από την πείνα και αν και επισήμως η επισιτιστική κρίση είναι πλέον υπό έλεγχο, πάνω από δύο εκατομμύρια άνθρωποι παραμένουν σε εξαιρετικά ευάλωτη κατάσταση.
Σενάρια επέμβασης
Τι μπορεί να πετύχει λοιπόν ένα πανάκριβο συνέδριο στο Λονδίνο όπου οι δυτικοί ηγέτες και οι αξιωματούχοι, εν μέσω ακριβών εδεσμάτων και δρακόντειων μέτρων ασφαλείας θα συζητήσουν για τη λύση ενός προβλήματος που σε μεγάλο βαθμό δημιούργησαν οι ίδιοι; Και μπορεί επισήμως, σκοπός του συνεδρίου να είναι η ειρήνη και η εξεύρεση λύσης στη Σομαλία, στην πραγματικότητα όμως αυτό που όλοι επιθυμούν είναι μια φιλικά προσκείμενη στη δύση κυβέρνηση που θα έχει τον πραγματικό έλεγχο στην χώρα ώστε να εξουδετερωθεί ο κίνδυνος των ισλαμιστών και να σταματήσει η καταστροφική για το δυτικό εμπόριο πειρατεία.
Το συνέδριο του Λονδίνου, μπορεί στην Ελλάδα να πέρασε απαρατήρητο έχει όμως μεγάλη σημασία για την χάραξη της πολιτικής των δυτικών χωρών στον αναπτυσσόμενο κόσμο και της ισορροπίας των δυνάμεων. Ήδη ο ΟΗΕ ενέκρινε την αύξηση της στρατιωτικής δύναμης της Αφρικανικής Ένωσης από 12.000 σε 17.000 άντρες, οι οποίοι κατάφεραν να απωθήσουν τους ισλαμιστές του Al Shabaab, εν μέσω όμως καταγγελιών από ανθρωπιστικές οργανώσεις πως οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν τους επιτρέπουν να συνδράμουν τα σχεδόν 2.5 εκατομμύρια πεινασμένων Σομαλών.
Ο πρωθυπουργός της Αγγλίας David Cameron και η Hillary Clinton δήλωσαν πως για την ώρα δεν εξετάζουν αεροπορικές επιδρομές εναντίον στόχων των ισλαμιστών καθώς η κατάσταση είναι πολύ περίπλοκη και θα μπορούσε να οδηγήσει σε παναφρικανικό πόλεμο με την εμπλοκή των γειτονικών χωρών. Δεν απέκλεισαν όμως το ενδεχόμενο για το μέλλον.
Βρετανία και ΗΠΑ έχουν πολιτικά συμφέροντα στη Σομαλία και προσπαθούν να εγκαταστήσουν κυβέρνηση της αρεσκείας τους καθώς φοβούνται πως αν η χώρα πέσει στα χέρια των φανατικών ισλαμιστών τότε θα αποτελέσει απειλή για την ασφάλεια των δυτικών χωρών.
Παράλληλα οι αραβικές χώρες και η Τουρκία δραστηριοποιούνται έντονα στη Σομαλία σε διπλωματικό επίπεδο προσπαθώντας επίσης να κερδίσουν πολιτική επιρροή στην αδύναμη προσωρινή κυβέρνηση. Ο ΟΗΕ από τη μεριά του πιέζει προς τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου εκλογικού μηχανισμού και μιας ομοσπονδιακής κυβέρνησης με τη συμμετοχή περισσότερων γυναικών που θα περιλαμβάνει και τις ημιαυτόνομες περιοχές, χωρίς όμως τη συμμετοχή του Al Shabaab.
Λύση χωρίς τους Σομαλούς
Αυτό όμως που δεν φαίνεται να κατανοεί κανείς είναι πως όσο προσπαθούν να λύσουν τα τεράστια προβλήματα της Σομαλίας, ερήμην των ίδιων των Σομαλών και χωρίς ουσιαστικό διάλογο ακόμα και με τους φανατικούς ισλαμιστές, η αναρχία θα εξακολουθήσει να υφίσταται. Η Δύση συνδιαλέγεται μόνο με την προσωρινή κυβέρνηση, η οποία όμως δεν ελέγχει παρά μόνο ελάχιστα τμήματα της χώρας καθώς και μερικές περιοχές της πρωτεύουσας Μογκαντίσου.
Φαίνεται πως η ιστορία δεν διδάσκει τίποτα στις δυτικές δυνάμεις που εξακολουθούν να επαναλαμβάνουν τα λάθη του παρελθόντος και χαράζουν τις πολιτικές τους στον αναπτυσσόμενο κόσμο μέσα από το δυτικό πρίσμα αδιαφορώντας για τις ιδιαιτερότητες της κάθε χώρας. Αντί λοιπόν η Δύση να προωθήσει ένα πολιτικό σχήμα που θα περιλαμβάνει παραδοσιακές πρακτικές και θα δίνει και κάποια αυτονομία σε ορισμένες περιοχές, επιμένει σε μια δυτικού τύπου «δημοκρατία» η οποία όμως θα εγγυάται τα δυτικά συμφέροντα.
Το 2006 η Σομαλία απέκτησε για πρώτη φορά ένα είδος πολιτικής σταθερότητας όταν η Ένωση των Ισλαμικών Δικαστηρίων κέρδισε τον έλεγχο της χώρας. Μέσα σε 6 μήνες κατάφερε να καθαρίσει την πρωτεύουσα Μογκαντίσου από τα ερείπια, το αεροδρόμιο και τα λιμάνια της χώρας άνοιξαν ενώ η εγκληματικότητα και η πειρατεία μειώθηκαν δραστικά.
Αν και κάποια μέτρα της κυβέρνησης δεν ήταν δημοφιλή, όπως η απαγόρευση τα τηλεόρασης και η επιβολή του ισλαμικού νόμου, η κυβέρνηση είχε την υποστήριξη του λαού καθώς ήταν ένα σχήμα που ανταποκρινόταν στις παραδόσεις και στις προσδοκίες των Σομαλών. Η απάντηση της Δύσης ήταν η εισβολή της Αιθιοπίας στη χώρα, η οποία με την υποστήριξη των ΗΠΑ, που θεώρησαν την ισλαμική κυβέρνηση ως απειλή για τα συμφέροντα τους, έδιωξε την ισλαμική κυβέρνηση και το χάος επανήλθε.
Η πολιτική της Ευρώπης και των ΗΠΑ στη Σομαλία δεν είναι παρά ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του συσχετισμού των πολιτικών δυνάμεων στον πλανήτη. Δυτικές υπερδυνάμεις προσπαθούν να εξασφαλίσουν την επιρροή τους και να επεκτείνουν τα συμφέροντα τους με κάθε τίμημα. Μπορεί η Σομαλία να είναι μια πολύπλοκη περίπτωση όμως η νοοτροπία πίσω από τις πολιτικές αποφάσεις είναι παρόμοια σε όλα τα μέρη του πλανήτη.
Χρεωκοπίες και οικονομικά προβλήματα, εισβολές, προπαγάνδα, επισιτιστικές κρίσεις, πολιτικά αδιέξοδα και αδυναμίες των λαών καλλιεργούνται εντέχνως και γίνονται ο πολιορκητικός κροιός για την επιβολή της νέας τάξης πραγμάτων που μόνο σκοπό έχει το κέρδος και την δύναμη. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο παντοδύναμες κυβερνήσεις και διεθνείς οργανισμοί εξαγοράζουν εθνικό πλούτο άλλων μικρότερων χωρών είτε αυτές βρίσκονται στην Αφρική, την Ασία, ή την Ευρώπη. Και μετά παρουσιάζονται ως οι σωτήρες.....
http://www.theinsider.gr/index
