Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Πως μπορεί η κοινωνία να πράξει
αυτό που καθένας ονειρεύεται
Κωστής Βελώνης
Διάρκεια: 11 Μαΐου - 5 Σεπτεμβρίου 2010
Επιμέλεια: Δάφνη Βιτάλη
Από το ξεκίνημά του το Εθνικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης έθεσε μεταξύ άλλων ένα διπλό στόχο. Από τη μια μεριά, να φέρει σε επαφή το ελληνικό κοινό με τη διεθνή σύγχρονη τέχνη. Από την άλλη, να παρουσιάσει αξιόλογες πειραματικές και κριτικές μορφές που θα μας επέτρεπαν να αναδείξουμε το διεθνές δυναμικό της καλλιτεχνικής παραγωγής στην Ελλάδα, συνδέοντάς την με τον δεσπόζοντα σήμερα λόγο για μια πολυδιάστατη, ανοιχτή και αποκεντρωμένη διεθνή τέχνη δημιουργών από διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές του κόσμου. Τον αρχικό μας αυτό στόχο συνεχίζουμε να υπηρετούμε μ’ ένα ευρύ πρόγραμμα ατομικών και ομαδικών εκθέσεων που προωθούν ισότιμες συνεργασίες μεταξύ των καλλιτεχνών και δημιουργικό διάλογο μεταξύ τοπικής και διεθνούς καλλιτεχνικής σκηνής.
το πλαίσιο αυτής της πολιτικής, οργανώνουμε ατομική έκθεση του Κωστή Βελώνη, ενός από τους σημαντικότερους έλληνες καλλιτέχνες της νεότερης γενιάς. Με σπουδές πολιτισμικών και ανθρωπιστικών επιστημών στο Λονδίνο και καλών τεχνών στο Παρίσι, ο Βελώνης συγκαταλέγεται μεταξύ των καλλιτεχνών που, προερχόμενοι από περιφερειακές χώρες, παραμένουν στο γενέθλιο τόπο δημιουργώντας στο πλαίσιο διεθνών αναζητήσεων και προσελκύοντας το ενδιαφέρον και την αναγνώριση ενός κοινού που υπερβαίνει τα τοπικά όρια.
Πολιτική χαρακτηρίζεται συνήθως η υπό την ευρεία έννοια γλυπτική του Κωστή Βελώνη, ιδιαίτερα η ενότητα που παρουσιάζεται στην παρούσα κθεση. Περισσότερο όμως από μια επιστροφή στην πολιτική τέχνη, διακρίνουμε το ερώτημα για το πώς σήμερα η τέχνη μπορεί να είναι πολιτική. Η επίσκεψη και οικειοποίηση από τον καλλιτέχνη ηρωικών περιόδων του μοντέρνου κινήματος, όπως η ρωσική των αρχών του 20ού αι., όπου καλλιτεχνική και πολιτική πρωτοπορία συναντώνται και διατέμνονται, δεν υπόσχονται μια ασφαλή επανένωση. Μέσα από την πλούσια διακειμενικότητα των έργων και κυρίως τους αισθητικούς και εννοιολογικούς μετασχηματισμούς του ιστορικού υλικού στη μεταφραστική διαδικασία, παρακολουθούμε έναν μετεωρισμό μεταξύ νοσταλγίας και υπέρβασης του συλλογικού οράματος. Το ρήγμα ανάμεσα στο συλλογικό και το ιδιωτικό που μας αποκαλύπτουν τα έργα της έκθεσης, ίσως αποτελεί μια μελαγχολική αλλά και ανοιχτή απάντηση στο αρχικό ερώτημα, σε μια εποχή σκεπτικισμού και έλλειψης βεβαιοτήτων τόσο στο χώρο της πολιτικής όσο και της αισθητικής.
Άννα Καφέτση
