Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
η μούσα του Serge Gainsbourg μίλησε αποκλειστικά στο Asante
Το απόγευμα του Σαββάτου 17 Απριλίου, στο Fnac στο Μοναστηράκι, βρέθηκε η Αγγλίδα ηθοποιός, τραγουδίστρια και σκηνοθέτης, Jane Birkin, στα πλαίσια της προώθησης του CD της “Αu Palace”. Η Jane Birkin βρίσκεται στη χώρα μας προσκεκλημένη του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών που διοργανώνει το 11ο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, κατά το οποίο θα παιχτούν δύο ταινίες που την μία έχει σκηνοθετήσει (“Boxes”-2007) και στην άλλη παίζει 36 Vues du Pic Saint-Loup” -2009).
Ξεκίνησε λέγοντας «Σας ευχαριστώ που ήρθατε τόσοι πολλοί, ενώ κάνει τόσο ωραίο καιρό έξω» . Στη συνέχεια μίλησε για την ταινία του Jacques Rivette στην οποία παίζει, για την σχέση της με τον σκηνοθέτη («Αρνήθηκα να συμμετάσχω στην πρώτη ταινία που μου είχε προτείνει μιας και δεν θα υπήρχε σενάριο. Τελικά όμως έπαιξα κι έτσι ξεκίνησε αυτή πολύ όμορφη συνεργασία») και για την δική της απόπειρα, το “Boxes” που όταν κυκλοφόρησε δύο χρόνια πριν απέσπασε πολύ καλές κριτικές. «Έφτιαξα αυτή την αυτοβιογραφική ταινία όταν άρχισα να αναρωτιέμαι αν υπήρξα καλή μητέρα, τις εποχές που υπήρχαν μεγάλες κόντρες και με τις τρεις κόρες μου, ειδικά με την Kate». Η αλήθεια είναι πως για τον κύριο λόγο που βρέθηκε σε εκείνο το χώρο, εκείνη την στιγμή, το CD “Αu Palace”, δεν μίλησε και πολύ. Αναφέρθηκε όμως, και είχε πολύ ενδιαφέρον, στη πρώτη φορά που ήρθε στην Ελλάδα «Ανέβηκα πάνω σε εκείνο το λόφο (σ.σ.: στο Λυκαβηττό) για να τραγουδήσω. Μου έκανε εντύπωση που είχε έρθει τόσος πολύς κόσμος, για να δει αυτήν που τραγουδούσε το “Je T’Aime Moi Non Plus” του μεγάλου Serge Gainsbourg. Αλλά το ποιο αξέχαστο απ’ όλα ήταν τα κουνούπια! Ευτυχώς όταν ξαναήρθα έπαιξα σε κλειστό χώρο! (σ.σ.: στο Μέγαρο Μουσικής)». Μετά από όλα αυτά, δέχτηκε να απαντήσει στις ερωτήσεις του κοινού. Μία ενδιαφέρουσα ήταν για την ταινία του Joann Sfar “Gainsbourg -Vie héroïque” : «Δεν το έχω δει, μιας και δεν είμαι μαζοχίστρια! Αλλά νομίζω πως είναι πολύ καλό που έγινε μια ταινία για τον Gainsbourg, γιατί θα τον κάνει γνωστό σε ένα ευρύτερο κοινό. Επίσης δεν πρόκειται για μια βλακώδη αφήγηση βιογραφικού αλλά για ένα μύθο. Πήρα έναν δικηγόρο και του είπα να γράψει πως πρόκειται για ένα μύθο για την ζωή του Gainsbourg. Δεν έγιναν έτσι τα πράγματα! Δεν θα έβγαζε ποτέ ένα όπλο μπροστά στα παιδιά μας! Αυτό είναι μύθος. Ίσως βλέποντας την ταινία θα ανακαλύψουν τον Gainsbourg, αλλά όχι εμένα». Επίσης ρωτήθηκε για την διαφορά του να είσαι τραγουδιστής και σκηνοθέτης, απάντησε πως «Όταν τραγουδάς έχει το κοινό μπροστά σου. Όταν όμως κάνεις μια ταινία δεν ισχύει αυτό». Τέλος μας χαιρέτησε όλους, φωτογραφήθηκε με τους fan της, υπέγραψε αυτόγραφα και ανανέωσε το ραντεβού της για την Κυριακή το βράδυ με την παρουσίαση της ταινίας “36 Vues du Pic Saint-Loup”. Κάπου εδώ τα ηχεία γέμισαν το χώρο με το “Je Suis Venu Te Dire Que Je M'en Vais” του Gainsbourg στην δική της εκτέλεση από το live “Αu Palace”.
Την Κυριακή το πρωί βρεθήκαμε στο ξενοδοχείο “St George Lycabettus” και ατενίζοντας την Ακρόπολη περιμέναμε να έρθει η σειρά μας για να πάρουμε μια μικρή συνέντευξη από την Jane Birkin. Κι όλα αυτά χάρη στην κυρία Σταματίνα Στρατηγού, Υπεύθυνη Τύπου του Γαλλικού Ινστιτούτου, στην οποία οφείλουμε εν μέσω της επιμονής της αυτή την συνέντευξη. Την ευχαριστούμε θερμά! Η ίδια μας δήλωσε: « Μου φάνηκε πολύ ζεστός άνθρωπος. Με παρέσυρε προχθές στο Fnac που της έκανα την μετάφραση»! Ο manager της ήταν πολύ βιαστικός, αλλά όταν πληροφορήθηκε η Birkin για το Asante είπε πως την ενδιαφέρει και θέλει να το κάνει:
Καλησπέρα σας κυρία Birkin, είναι πολύ όμορφο ότι είστε εδώ μαζί μας.
Καλησπέρα σας! Σας ευχαριστώ!
Θα ήθελα να σας ρωτήσω για το “Anno’s Africa”.
Α! Θα σας έλεγα κι εγώ γι’ αυτό! Ο αδερφός μου είχε ένα γιό, τον Anno Birkin, που ήταν πολύ καλός στο γράψιμο. Ο Anno είχε ένα group που ονομαζόταν “Kicks Joy Darkness” και ήταν αυτός που έγραφε τα κομμάτια. Όλα τα μέλη του συγκροτήματος σκοτώθηκαν σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, και ήταν όλα παιδιά 19 και 20 χρονών. Και τα πέντε παιδιά σκοτωθήκαν, σκοτώθηκε κι ο Anno. Ο αδερφός μου αντί να γίνει εκδικητικός έναντι του οδηγού του λεωφορείου και να πει «Σκοτώσατε τον Anno και όλους τους φίλους του» και να είναι οργισμένος, αποφάσισε να φτιάξει το “Anno’s Africa”. Κι αυτό ήταν κάτι το εξαιρετικό, αν σκεφτεί κανείς ότι είδε τον γιο του να πεθαίνει! Μου είχε πει χαρακτηριστικά ότι τα τελευταία λόγια του Anno ήταν ότι ξαναδιάβασε τον Σαίξπηρ. Και του είπε: «Αν το να ζει κανείς ή να μην ζει είναι η ερώτηση, τότε το να ζει κανείς και να μην ζει πρέπει να αποτελεί την απάντηση. Αντίο μπαμπά!» και μετά πέθανε. Έτσι, το να ζει κανείς και να μην ζει, αποτελεί μεγάλη παρηγοριά για τους ανθρώπους που έχουν χάσει τα παιδιά τους ή τους γονείς τους, μιας και πάντα πιστεύουν ότι οι άνθρωποι που έχουν χαθεί είναι πάντα μαζί τους σαν μια σκιά. Του πήρε τέσσερα χρόνια του Andrew να φτιάξει το site για τον Anno. Ήταν μια απόφαση που πήρε μαζί με την μητέρα του Anno. Η ίδια είχε πει πως έχασε τον γιο της που αγαπούσε τόσο πολύ και θα ήθελε να φτιάξει κάτι στην μνήμη του.
Πώς τους ήρθε η ιδέα να έχει σχέση με την Αφρική;
Η ίδια πήγε στην Αφρική και είχε αυτήν την ιδέα, το να φτιάξει ένα εκπαιδευτικό σύστημα: να πάρει μαζί της ανθρώπους από την Αγγλία που γνώριζαν κάποια πράγματα και που θα μπορούσαν να βοηθήσουν τους ανθρώπους εκεί. Για παράδειγμα, κάποιος μπορεί να ήξερα να περνάει κορνίζες σε ένα πίνακα, και αυτό ήταν αυτό που είχε να κάνει. Πράγματα δηλαδή που κάποιος μπορούσε να διδάξει, διαμένοντας εκεί για κάποιους μήνες, έτσι ώστε τα παιδιά που μένουν εκεί μόνιμα να μπορούν να ενασχοληθούν στο μέλλον. Έτσι, το “Anno’s Africa” έγινε μια φιλανθρωπική οργάνωση εναλλακτικών τεχνών, κυρίως για τα ορφανά παιδάκια της Κένυας.
Για να δώσει κάποιες ευκαιρίες σ αυτά τα παιδιά.
Ακριβώς! Ο πατέρας του θεωρούσε ότι παρόλο που ο Anno πέθανε πολύ νέος, τουλάχιστον αναγνωρίστηκε το ότι ήταν ταλαντούχος και ότι τα τραγούδια του ήταν πολύ καλά. Τουλάχιστον είχε όλα τα εφόδια, μιας και ο πατέρας του ήταν μεγάλος σκηνοθέτης και η μητέρα του διανοούμενη. Είχε όλα αυτά τα πράγματα και ταυτόχρονα όλες τις ευκαιρίες. Είχε και ένα studio στην Ουαλία. Ήταν λοιπόν ικανός να κάνει ό,τι ήθελε. Αλλά αυτά τα παιδιά πεθαίνουν κάθε μέρα σε ηλικίες από εφτά έως δώδεκα χρονών. Μόνο αν σταθούν τυχερά, καταφέρνουν να επιβιώσουν! Αυτός είναι ο κύριος λόγος δημιουργίας του “Anno’s Africa”: «Να μπορούν να πιστέψουν αυτά τα παιδιά ότι έχουν κάποια αξία, το ότι είναι κάτι». Μια φορά, αγόρασα μια ζωγραφιά από ένα μικρό παιδάκι που ονομάζονταν Nelson, το οποίο πέθανε μετά από λίγους μήνες στα εννιά του χρόνια. Κι όταν ο αδερφός μου είχε βρεθεί εκεί φτιάχνοντας ένα ντοκιμαντέρ για το “Anno’s Africa”, ο πατέρας του Nelson πήγε και τον ευχαρίστησε. «Γιατί με ευχαριστείς; Ο γιος σου πέθανε! » του είπε ο αδερφός μου, για να του απαντήσει ο πατέρας του Nelson: «Κανείς δεν του έδωσε ποτέ να καταλάβει ότι αξίζει. Κανείς ποτέ δεν του είπε ότι μπορεί να ζωγραφίσει! Ήξερε πως οι πίνακες του, ήταν στο Λονδίνο και πως θα πουλιόντουσαν».
Πιστεύετε πως νιώθoυν απομακρυσμένοι οι άνθρωποι που ζουν στην Αφρική;
Κάνοντας ανθρώπου να ενδιαφερθούν για την Αφρική, τους κάνεις να νιώθουν πως δεν είναι μόνοι τους. Επίσης υπάρχει ένας άλλος σύλλογος για όλα αυτά τα παιδιά που μεγαλώνουν με τις γιαγιάδες και τους παππούδες τους μιας και οι πραγματικοί τους γονείς έχουν πεθάνει από AIDS. Είμαι μέλος σε αυτό το σύλλογο με τον οποίο διοργανώνουμε τσάι-πάρτυ των Green Grannies και δίνοντας 20 € η κάθε μία μας, μπορούμε να παρέχουμε φαγητό σε αυτές τις οικογένειες. Και το πιο καλό απ’ όλα είναι ότι πάντα τραβούμε φωτογραφίες, οι οποίες κάνουν αυτούς τους ανθρώπους να πιστέψουν ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που ναι μεν είναι μακριά, αλλά νοιάζονται γι’ αυτούς. Η όλη αυτή δραστηριοποίηση γίνεται για τις φτωχότερες περιοχές και τα πραγματικά ξεχασμένα μέρη.
Πολλές φορές ο ρατσισμός αποτελεί το μεγαλύτερο εμπόδιο για όλα αυτά!
Ναι, μα υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που θέλουν να βοηθήσουν. Για παράδειγμα, στη Γαλλία πολλοί θεωρούν τους Τσετσένους σαν ένα τσούρμο μανιακών που αλληλοσκοτώνονται. Όταν όμως είχε έρθει μια χορευτική ομάδα από την Τσετσενία κι είχε κάνει κάποιες παραστάσεις, πολύς κόσμος τους χειροκρότησε. Και δεν χειροκρότησε μόνο τον χορό τους. Χειροκρότησε την κουλτούρα τους. Οι οποίοι έχουν μια καταπληκτική κουλτούρα. Το τελευταίο βιβλίο του Τολστόι μιλούσε γι’ αυτούς! Επίσης έχουν καταπληκτικούς χορούς, όπως έχουν και οι Γεωργιανοί. Το ότι λοιπόν ήρθαν στην Γαλλία και χόρεψαν για τον κόσμο, αποτέλεσε μεγάλο γεγονός γι’ αυτούς, ειδικά όταν συνειδητοποίησαν ότι οι Γάλλοι αναγνώρισαν τον ταλέντο και τους χειροκρότησαν. Επίσης, πολλές οικογένειες τους πήραν στα σπίτια τους για να διαμείνουν κατά την παραμονή τους στη Γαλλία. Ήταν πολύ σημαντικό για αυτούς, που κάποιοι άνθρωποι ενδιαφερθήκαν γι’ αυτούς! Ο ρατσισμός νικιέται από τον πολιτισμό! Voila!
Θα ήθελα να σε ρωτήσω κι εγώ κάτι: από πού γνωρίζεις για το “Anno’s Africa”.
Είμαι προσωπικός θαυμαστής της ποίησης του Anno, κι από την άλλη μου αρέσει να ψάχνω για πράγματα που έχουν να κάνουν με την Αφρική.
Το τραγούδι που έγραψε όταν ήταν μόλις δώδεκα χρονών, το “Close To The River” είναι φανταστικό και μερικοί στην Αμερική το χρησιμοποιούν στις κηδείες. Ο Anno ήταν ένας καταπληκτικός ποιητής. Ήταν τυχερός που λόγω του ότι έγραφε, η ποίηση του συνεχίζει να υφίσταται. Δεν ισχύει αυτό για τον ντράμερ ή τον κιθαρίστα του συγκροτήματος που σκοτώθηκαν μαζί του, αλλά δεν έμεινε κάτι από αυτούς σε σχέση με την τέχνη. Αν γράφεις, τουλάχιστον τα γραπτά σου μένουν και συνεχίζουν να υπάρχουν. Αν στείλεις ένα μήνυμα για το πώς νιώθεις για την ποίηση του Anno στο website, και πεις ότι είσαι από την Ελλάδα και πως με γνώρισες, ο αδερφός μου ο Andrew θα το δει στην Ουαλία, και θα χαρεί τόσο πολύ! Θα χαρεί πολύ!
Θα στείλω ένα μήνυμα!
Σε ευχαριστώ πολύ-πολύ!
Τελευταία ερώτηση και πιο προσωπική: ο Serge Gainsbourg με μια λέξη;
Ώ! Μοναδικός…
(σ.σ.: Το βλέμμα της χάθηκε και οι κόρες των ματιών της διαστάλθηκαν. Έπειτα από ένα μικρό δισταγμό, είπε στα αγγλικά με γαλλική προφορά: unique, το οποίο μεταφράζεται ως μοναδικός, σπουδαίος, απαράμιλλος, σπάνιος ή εξαιρετικός)
Σας ευχαριστώ πολύ, εις το επανιδείν!
Σας ευχαριστώ κι εγώ. Εις το επανιδείν!
Μετά το πέρας αυτής της συνομιλίας και παρόλο που ο χρόνος της ήταν εξαιρετικά περιορισμένος γι’ αυτήν, δέχτηκε να υπογράψει κάποια από τα βινυλιά, καθώς και το 45άρι του “Je T’Aime Moi Non Plus” (καθ’ υπόδειξη του αναγκαίου spelling). Στη θέα του δίσκου της “Amour Des Feintes” μου είπε:
«Αυτός είναι ο τελευταίος δίσκος που ο Serge έγραψε για εμένα. Έφτιαξε επίσης για εμένα αυτό το καταπληκτικό πορτρέτο που κοσμεί το εξώφυλλο, όταν ήταν στο νοσοκομείο. Να, μπορείς να δεις την υπογραφή του που είναι πολύ μικρή. Γι’ αυτό κι εγώ με την σειρά μου, θα βάλω μια πολύ μικρή υπογραφή κάτω-κάτω για να μην σου το χαλάσω»!
Φωτογραφίες: Άρης Κοντογιάννης
http://www.janebirkin.net/uk/index.html
http://www.annosafrica.org.uk/
Good evening Mrs Birkin, it is nice to be here with us.
Good evening!
I want to ask you about “Anno’s Africa”.
Ah, yes, I was going to tell you about! My brother had a son called Anno Birkin, who was a very good writer. He had a group called “Kicks Joy Darkness” and he was the one who wrote the songs. They all killed in a car-crash and they were about 19 to 20 years old. And the five boys died, Anno died, and my brother instead of even having a revengeance against the track driver and say “they killed Anno and all his friends” and be angry, he made “Anno’s Africa”. And he was quite extraordinary because he had seen his son dying! He told me that the last words that Anno said was that he re-read Shakespeare. He said “If to be or not to be is the question, then to be and not to be must be the answer. Bye bye pa!” and then he died. So, to be and not to be is a great comfort for people that have lost their children or the mothers or the fathers, because you feel that they are always with you like a short of shadow. It took to Andrew four years to build his site, Anno’s site. It was a decision that took with Anno’s mother. She said that she lost her son that she loved him very much and she wanted to build something in his memory.
How they came up with the idea of Africa?
She went to Africa and there she had this idea of doing an educational system: to take English people who knew some things and help people there. For example, someone may know how to put a frame on a painting and he was about to do this job. Things that they can teach and stay there for some months and then the children can do these occupations. So “Anno’s Africa” became an alternative arts-based charity, especially for the orphans in Kenya.
To give some opportunities to children from Kenya.
Exactly! His father felt that although Anno died very young, at least everyone said that he was talented and that his songs were great. At least he had all his fingertips in the books of the world, because his father was a great movie director and his mother was a great intellectual. He had all these things, all the opportunities. He had a recording studio in Wales. He was able to do what he wanted to do. But these kids are dying everyday, in the ages of 7 to 12! If only they get lucky they could live! This is the main cause of the creation of “Anno’s Africa”: “To make these children feel that they have a value, that they were something”. Once I bought a drawing done by little boy called Nelson who died after some months 9 years old. And his father thanked Andrew, when he was there during the make of a documentary for “Anno’s Africa”, and Andrew told him “Why you are thanking me? Your son is dead!”. And Nelson’s father answered “Nobody ever gave him the meaning of self-worth. Nobody ever said to him that he could draw or paint! He knew that his drawings had been taken to London, and then be sold on an option”.
Do you believe that they feel distant the people from Africa!
Getting people to be interested in Africa you make them feel that they are not alone. Also there is another association for all these kids that they growing up with their grandfathers because their actual parents have been dead because of AIDS. I’m a part of this association and we are making Green Grannies tea parties were we are giving 20 € each which maybe gives a lunch to these families. And much more important is that there are always photos taken which makes those people know that some other people far away from them are thinking of them. The whole activation takes part for the poorest quarters, the really-really forgotten places.
Some time racism is the biggest obstacle!
Yes, but there are many people that they want to help. For example, in France some people are saying for Chechens that they are a bunch of maniacs who are killing each others! But when a dancing group from Chechnya came and performed, many-many people applauded them. And they didn’t just applaud their dancing. They applaud their culture. And they have a wonderful culture. Tolstoy last book is talking for them! Also they are having great dances like Georgians use to have. The thing that they came to France and that they performed it was very big for them, especially when they realized that French recognized their talent and applaud them! Also many families take them to their houses to live during their stay in France. It was really important for them that people cared for them! Racism is beaten by culture! Voila!
I want to ask you something: from where do you know about “Anno’s Africa”?
I’m a personal fan of Anno’s poetry and also I like to search for things about Africa.
The song he wrote when he was about twelve, “Close To The River” is fantastic, and some in the America they using it for the funerals. Anno was an extraordinary poet. He was lucky because he was a poet, and his poetry is going on and on. The drummer he died and he finished and the same was for the other boy who played the guitar. So if you are a writer, at least your writings are going on. If you sent a message of how you feel about Anno’s poetry in “Anno’s Africa” website and say that you are coming from Greece and you just met me, my brother Andrew will see it in Wales, and he would be so pleased. He would be so pleased!
I will send message to the site!
Thank you, thank you!
Last question and a little bit personal: Serge Gainsbourg in one word?
Oh! Unique…
Merci beaucoup! À Bientôt!
Merci beaucoup. À Bientôt!
Comments
RSS feed for comments to this post.