Jerome a.k.a. the Source

σε μια απολαυστική συνέντευξη-ραπάρισμα

Κάνε μας ένα πρόλογο για τον εαυτό σου.

Λέγομαι Jerome a.k.a. the source, ασχολούμαι με την μουσική, τραγουδάω και κάνω και rap. Έχω γεννηθεί και μεγαλώσει στην Ελλάδα, κι αυτή την περίοδο είμαι με την ομάδα Σπείρα-Σπείρα με τον Σταμάτη Κραουνάκη, όπου κάνουμε την επετειακή παράσταση «Φεστιβάλιουμ» στο θέατρο. Γεννήθηκα το 1983, πήγα δημοτικό στο Γουδή και γυμνάσιο και λύκειο στο Μαράσλειο. Πέρασα σε μία σχολή στα Τ.Ε.Ι. «Διοίκηση Μονάδων Υγείας και Πρόνοιας»- καλά να είναι η σχολή εκεί που είναι, μιας και η δουλεία μου και αυτό με το οποίο ασχολούμαι τώρα πια, είναι η μουσική. Ζω με την μητέρα μου η οποία είναι κάτοικος αυτής της χώρας από το 1977. Ο πατέρας μου δεν ζει εδώ. Κατάγομαι από το Κονγκό, το πρώην Ζαΐρ το οποίο ξανάγινε Κονγκό το οποίο δεν έχω επισκεφτεί ποτέ.

Θα ήθελες όμως;

Πάρα πολύ! Είναι οι ρίζες μου.

Τι σε συνδέει λοιπόν με το Κονγκό;

Πέρα από την εξωτερική μου εμφάνιση με συνδέει το όλο μεγάλωμά μου. Δηλαδή, έχω μεγαλώσει με τις παραδόσεις, με τα φαγητά, τα θέατρα και κυρίως την μουσική. Είμαι πάρα πολύ δεμένος με όλα αυτά. Επίσης μιλάω τις γλώσσες του Κονγκό: λινγκάλα, σουαχίλι και γαλλικά που είναι η επίσημη γλώσσα. Κατά ένα μεγάλο ποσοστό είμαι από εκεί. Είναι πολλά αυτά που με συνδέουν μ’ εκεί: άνθρωποι, φίλοι, οικογένεια.

Η Ελλάδα για εσένα;

Η Ελλάδα είναι το σπίτι μου, το μέρος το οποίο μεγάλωσα, γεννήθηκα, μίλησα για πρώτη φορά και είδα τα φώτα εδώ. Όλα μου τα πρώτα είναι εδώ: ο πρώτος μου έρωτας, τα πρώτα μου λεφτά, οι πρώτοι μου τσαμπουκάδες, οι πρώτες μου πληγές, οι πρώτες μου λέξεις, τα πρώτα μου παιχνίδια. Η Αθήνα είναι το σπίτι μου.

Ήταν δύσκολο να μεγαλώσεις όντας ένα παιδί μεταναστών δεύτερης γενιάς; Δηλαδή είχες κάποιες κακές αντιμετωπίσεις από δασκάλους από συμμαθητές στα πρώτα βήματα σου σε αυτή την χώρα.

Λοιπόν, για να δώσω μια πλήρη εικόνα: Όχι. Στα πέντε μου, θυμάμαι πάρα πολύ καλά ότι ξεκινάω το 8ο δημοτικό στο Γουδή, στο Λαϊκό. Κατεβαίνω κάτω στο διάλλειμα και με βλέπει μια κυρία, η κυρία Παναγιώτα Γκρετίρη καλά να είναι, η οποία με συμπαθεί κατ’ ευθείαν και λέει: αυτό το παιδί θα το πάρω στην τάξη μου γιατί το συμπαθώ πάρα πολύ! Και πάω στην τάξη λοιπόν και αυτό που αντιμετωπίζω είναι ότι βλέπω κάποια παιδιά που όταν τους δίνω το χέρι κοιτάνε άμα έχει βάψει! Με αυτά τα παιδιά είμαι πλέον αδερφός! Και μπορώ να πω ότι ήμουν ο πιο τυχερός άνθρωπός του κόσμου σε αυτό το θέμα, γιατί συνάντησα όμορφους ανθρώπους σε επίπεδο δασκάλων, καθηγητών, συμμαθητών και σχολείου. Πολλές φορές ήμουν και το επίκεντρο της φάσης ή ο μπροστάρης σε πράγματα. Ένα απ’ τα μελανά σημεία ήταν όταν κάναμε την κατάληψη το 2000 νομίζω, όπου κάποιοι γονείς ψάχνοντας τρόπο να σπάσουν όλο αυτό το θέμα της κατάληψης, πήραν τηλέφωνο στην πρεσβεία μου- ευτυχώς είχα καλές σχέσεις με την πρεσβεία- αλλά έπρεπε να πάω ως εκεί να απολογηθώ και να εξηγήσω ότι είναι κάτι το οποίο αποφασίσαμε από κοινού και ότι δεν είμαι εγώ αυτός που έκλεισε το σχολείο και ανάγκασα τα παιδιά να μην μορφωθούν! Σε γενικές γραμμές στάθηκα πάρα πολύ τυχερός εκείνα τα χρόνια. Μέχρι τα δεκαοχτώ μου, που ήρθα αντιμέτωπος με τις υπηρεσίες.

Αυτό το έχω ακούσει από τα πιο πολλά παιδιά. Για εξήγησέ μας;

Στα δεκαοχτώ μου, στην τρίτη λυκείου- τελικά είναι τραυματική αυτή η τρίτη λυκείου- υπάρχει μια λέξη «περιοδεύων» η οποία συζητιέται πολύ. Όταν έμαθα ότι πρέπει να πας και να δηλώσεις για να πας στρατό, αναρωτήθηκα τι πρέπει να κάνω κι εγώ γι’ αυτό. Κι εκεί αρχίζει και ξετυλίγεται ένα κουβάρι που πρέπει να ακολουθώ το καθετί χωρίς να μου λένε τι πρέπει να κάνω. Πήγα τελικά στο Ρούφ και μου λένε έχεις ταυτότητα τους λέω: όχι. Το μόνο πράγμα που είχα ήταν το διαβατήριο από το Κονγκό το οποίο και έβγαλα όταν έπρεπε να δώσω lower. Μόνο τότε δηλαδή μου είχε ζητηθεί κάτι που να πιστοποιεί το ποιος είμαι. Και κάπου εδώ ξεκινάει το όλο θέμα της αναζήτησης της άδειας παραμονής.

Την οποία τελικά;

Την οποία τελικά απέκτησα δέκα χρόνια μετά, κανονικά έτσι όπως πρέπει και για πέντε χρόνια, αλλά ήταν μακρύς ο δρόμος και ήταν μεγάλο θέμα.

Και πλήρωσες για την άδεια παραμονής έτσι δεν είναι;

Ε, ναι πλήρωσα.

Τώρα όμως θα πάρεις την ιθαγένεια;

Αν μου την δώσουν θα την πάρω!

Εννοώ με τον νέο νόμο περί ελληνικής ιθαγένειας.

Ελπίζουμε ότι θα περάσει. Ξέρεις όμως υπάρχει ένα θέμα κάπου εκεί που έχεις φάει τον γάιδαρο και σου μένει η ουρά. Δυο χρόνια πριν έχω πάρει μια απόφαση και λέω: επειδή πολλά μας τα κάνατε, αρνούμαι να συζητώ για πράγματα τα οποία είναι αυτονόητα και δεδομένα και λέω: είμαι πολίτης του κόσμου! Δηλαδή, μπορεί να μου αρνηθεί ο καθένας ό,τι νομίζει. Αλλά κανείς δεν μπορεί να μου αρνηθεί ότι εγώ γεννήθηκα πάνω σε αυτή την γη και δεν μπορώ να δώσω λογαριασμό σε κανέναν γι ‘ αυτό το πράγμα! Άρα είμαι εδώ και μπορώ να συμβιβαστώ με το minimum χωρίς να λέω ότι δεν θέλω να γίνω Έλληνας. Πλέον όμως έφτασα σε ένα σημείο που το πήρα απόφαση. Δεν ξέρω τι θα ισχύσει με τον νόμο, αλλά κανείς δεν μπορεί να χαλάσει τα χαρακτηριστικά τα επίκτητα που απέκτησα, δηλαδή ότι έγινα Έλληνας με όλη την έννοια της λέξης: είμαι της τελευταίας στιγμής, γλεντζές, μπινελικιάζω κι έχω αυτά τα στοιχεία που συνθέτουν το Έλληνα, είτε τα θετικά είτε τα αρνητικά! Είπα λοιπόν ότι αν θα μπορούσα να έχω ένα χαρτί, όποιο και αν είναι αυτό, που να ορίζει ποιος είμαι και να καλύπτει τις συναλλαγές μου, δεν υπάρχει πρόβλημα. Αυτή ήταν η απόφαση που πήρα πριν δυο χρόνια.

Όταν λοιπόν έμαθες για τον νόμο, ένιωσες μια δικαίωση;

Καιρός ήτανε και μπράβο τους! Δηλαδή μπράβο στον άνθρωπο αυτό! Είδα μια συνέντευξη τύπου πριν από κάποιες ημέρες, του πρωθυπουργού μας ο οποίος τον ρωτάνε για το αν θα γίνει δημοψήφισμα και παρότι τον κατηγορούν για τα σαρδάμ που κάνει και για το ότι δεν μιλάει πολύ άρτια, ξεκαθάρισε ότι η ένταξη αυτών των ανθρώπων στην κοινωνία θα μας βοηθήσει πάρα πολύ στη οικονομία μας. Ρώτησε κιόλας, αν είναι καλό για εμάς να αφήσουμε αυτό το γκέτο να υπάρχει και αν είναι σωστό το να υπάρχουν πολίτες α’ και β’ κατηγορίας. Τέλος, είπε πως για τα ανθρώπινα δικαιώματα δεν υπάρχει λόγος για δημοψήφισμα! Εκεί λέω είσαι θεός αγόρι μου και μπράβο ότι και να κάνεις μόνο και μόνο γι’ αυτό το διλεπτάκι στο οποίο ράπαρε τόσο εύγλωττα. Κουφάθηκα για αυτόν που τον λέγανε Γιωργάκη που είπε αυτά τα πράγματα, και ας του τα γράψανε! Μπράβο και σε αυτούς που του τα γράψανε! Μπράβο και σε αυτόν που τα έμαθε να τα λέει τόσο καλά! Δεν με νοιάζει τι κρύβεται από πίσω. Καιρός ήταν και χαίρομαι πάρα πολύ, αλλά επειδή είμαι και υδροχόος αν δεν το δω να εφαρμόζεται δεν πείθομαι εύκολα. Είμαι προετοιμασμένος για το χειρότερο.

Για την άλλη πλευρά που είτε ζητάει δημοψήφισμα είτε εναντιώνετε σε αυτή την ένταξη τι έχεις να απαντήσεις;

Είναι λυπηρό πάρα πολύ να ζητάνε γι’ αυτό το πράγμα δημοψήφισμα και να κάνουν γαργάρα άλλα πράγματα πιο ανησυχητικά για την κοινωνία. Είναι λυπηρό για μια χώρα σαν την Ελλάδα και για τον Έλληνα γενικότερα που είναι μετανάστης. Υπάρχουν δυόμιση Ελλάδες εκεί έξω! Η θεία από το Σικάγο, η Γεωργία Βασιλειάδου όπως και ο Κωνσταντάρας που γύρισε από το Χαρτούμ είναι μια πραγματικότητα! Ο άνθρωπος πήγε νέος άφησε την οικογένεια του για ένα καλύτερο αύριο, το οποίο εκείνη την στιγμή η Ελλάδα δεν μπορούσε να του προσφέρει, και πήγε κάπου έκανε λεφτά, γέρασε και γύρισε μετά στην χώρα του να ζήσει την ζωή του. Απ’ την άλλη, την μητέρα μου Έλληνες δεν την φέραν από τα Κονγκά οι οποίοι βγάλανε και χρήματα;

Που ο Έλληνας εκτός από μετανάστης υπήρξε και πρόσφυγας και πολιτικός πρόσφυγας.

Ναι, δηλαδή για όνομα του θεού, πως γίνεται να του γυρνάει το μάτι αυτού του λαού με αυτό το πράγμα; Να γινόταν 150 χρόνια πριν να πω εντάξει! Αν μπεις σε ταξί να στους 10 ταξιτζήδες οι 7 ήταν ναυτικοί ή οι 7 ζήσανε κάπου αλλού. Μιλάμε για κάτι υπαρκτό και αυτό το καθιστά περίεργο και συνάμα λυπηρό. Τώρα για τους πολιτικούς τι να πω, είναι η δουλειά τους. Το καταλαβαίνω και το σέβομαι αυτό. Θα ήταν πάρα πολύ περίεργο για εμένα ο Κος Καρατζαφέρης και η συμμορία του να δεχτούν αυτό τον νόμο, αλλά από εκεί και πέρα είναι λυπηρό.

Η αριστερά δεν θα έπρεπε να άφηνε πίσω της τα μικροπολιτικά οφέλη και όντας πιο ρεφορμιστική να βοηθήσει στην υλοποίηση αλλά και την τροποποίηση προς το καλύτερο του νόμου;

Πρώτα από όλα δεν θα μπορούσε να είναι ρεφορμιστική ποτέ γιατί δεν ήταν ποτέ ενωμένη. Άλλη μια ντροπή, γιατί είναι όλοι τους αριστεροί αλλά κάποιοι είναι πιο αριστερά άλλοι λίγο πιο βορειοδυτικά! Θα σου απαντήσω αλλιώς αυτή την ερώτηση: πέρυσι ήμουν κάπου διακοπές για ένα τριήμερο και είμαι στο ξενοδοχείο και έχω βάλει ειδήσεις. Ήταν την εποχή με την Siemens κι έλεγαν για κάποια 25 εκατομμύρια που εξαφανίστηκαν. Και λέω: ρε γαμώτο σκέψου πως θα ήταν η ζωή μας αν αυτά τα λεφτά τα είχαμε κάβα αντί να πλουτίσει ένας ή δεκαπέντε άνθρωποι. Όμως, πώς είναι δυνατόν αυτός ο οποίος βγάζει δέκα χιλιάρικα τον μήνα να καταλάβει εμένα που βγάζω ένα; Πώς μπορεί να με εκπροσωπήσει; Εγώ πάω στην βαρβάκειο αυτού του τα φέρνουν στο σπίτι. Εγώ πληρώνω νοίκι αυτός μπορεί να μένει σε δικό του σπίτι ή ή το ενοίκιο να είναι φεύγα! (γέλια) Νομίζω πως κάνουμε την ίδια λειτουργία στην τουαλέτα αλλά νομίζω πως και η τουαλέτα του είναι καλύτερη από την δική μου! Για να μην ξεφεύγω, θα πω ότι οι αριστεροί δεν ήταν ποτέ ενωμένοι μιας και διαφωνούν πολιτικά, αλλά ουσιαστικά ξεχνούν όλους εμάς. Θα έπρεπε η στάση να είναι πολύ πιο ξεκάθαρη και πιο όχι τόσο εξαρτώμενη απ’ τη γραμμή. Κάτι πρέπει να γίνει για εμάς. Πολλοί πλουτίζουν αλλά εμάς είναι που μας λούζει κρύος ιδρώτας κάθε τέλος του μήνα.

Ο υπερπλουτισμός και το υπερκέρδος είναι γεγονός στην Ελλάδα από κόμματα, πολιτικούς, εκκλησίες και φορείς.

Επειδή μεγάλωσα με κατηχητικά και όλα αυτά, έχω γνωρίσει παρά πολύ όμορφους και απλούς ανθρώπους. Απ’ την άλλη θυμάμαι τον Χριστόδουλο να βγαίνει στην λειτουργία Κυριακή ή σε γιορτή στη Μητρόπολη και να έχει πιο πολλά bling και από τον Jay-Z! (γέλια) Και λες, αν του βγάλω τα χρυσά και του τα πάρω θα σώσω μια γωνία. Είναι πολύ εύκολο για κάποιον να κρίνει ένα θεσμό από τους φορείς του. Το θέμα είναι όμως η εκκλησία να βοηθήσει εκεί που χρειάζεται. Πεινάει ο κόσμος; Χωλαίνει το κράτος; Να δώσει! Αυτό είπε και ο Χριστός, ο οποίος φορούσε ένα χιτώνα.

Πάντως ο καινούριος αρχιεπίσκοπος για να μην αδικούμε γενικά την κατάσταση πήρε θέση υπέρ της ιθαγένειας μιλώντας πολύ όμορφα λέγοντας ότι η Ελλάδα δεν είχε ποτέ άριες βλέψεις και πάντα μπορούσε να εντάσσει ανθρώπους από οποιαδήποτε καταγωγή.

Πρώτα από όλα ο καινούριος αρχιεπίσκοπος έχει ένα μεγάλο προσόν: είναι και αυτός ένας Jerome (Ιερώνυμος-Jerome)... κατάλαβες; (γέλια) Είναι cool, ωραίος τύπος και σεμνός και γενικότερα η εποχή επιβάλει αυτή την κατάσταση. Διαφαίνεται μια αλλαγή στους κόλπους της εκκλησίας. Εννοείται πως έτσι θα έπρεπε να ήταν, κάτι που έχουμε διδαχτεί από τις γραφές και από τα κατηχητικά.

Ο Άνθιμος;

Ο Άνθιμος! Ξέρεις κάτι, δεν έχω ασχοληθεί και πολύ μαζί του απλά ξέρω ότι όλοι τον βρίζουν ενώ είναι καλό παιδί!(γέλια) Βοηθάει τους ανθρώπους τους δικούς του. Είναι περίεργο αλλά καταλήγω στο ότι όλοι κάνουν μια δουλειά, δηλαδή όταν σβήνουν τα φώτα, μπορεί- εντάξει είναι λίγο επιστημονική φαντασία- ο Κος Καρατζαφέρης να μην έτσι όπως φαίνεται απλά να κάνει μια δουλειά και στην ουσία μα καλύπτει ένα κενό. Η επιτυχία για εμένα είναι όταν καλύπτεις μια ανάγκη. Στην προκειμένη περίπτωση όμως, υπήρξε μια τρύπα στην ακροδεξιά και ο τύπος είπε αγαπάω την Ελλάδα! Θα μου πεις, δεν γίνεται να μην το χεις μέσα σου. Θέλω να σου πω ότι όλο αυτό είναι show biz. Είτε στην εκκλησία είτε στην πολιτική είναι όλοι καλλιτέχνες εκεί μέσα, που υποκρίνονται έχοντας τα σκυλάκια γύρω τους. Για εμένα ο Άνθιμος δεν θα έπρεπε να είχε τίποτα και έχω δει ανθρώπους που δεν έχουν τίποτα. Με έχουν γαλουχήσει παπάδες οι οποίοι δεν έχουν τίποτα, εν μέσω ταπεινότητας. Αυτές είναι οι αδικίες. Κάποιοι, οι λίγοι, να κάνουν καρριέρα και να φορούν τα bling τις Κυριακές και να γυρνούν σπίτι τους με τις αλεξίσφαιρες λιμουζίνες τους, και άλλοι, που αγωνίζονται πραγματικά να ταλαιπώριουνται ώσπου να φτάσουν στο Πέραμα.

Είναι ωραίο αυτό που σκέφτεσαι.

Μπορεί να είναι λίγο παιδικό.

Όχι, είναι πολύ ωραίο και πολύ αθώο. Μακάρι να σκεφτόμασταν όλοι έτσι! Αλλά αντικειμενικά πρέπει να έχει πολύ κακή ψυχή ο άλλος για να μην ντραπεί που φοράει τέτοια ρούχα και να μην συγκινηθεί με την φτώχεια δίπλα του!

Ξέρεις κάτι, δεν είναι μόνο να μην ντραπεί ή να μην συγκινηθεί αλλά να επιτρέψει να υπάρχει μια τέτοια κατάσταση δίπλα του εν έτη 2010. Δεν γίνεται στα φανάρια να υπάρχουν οι Πακιστανοί και όλοι να γυρίζουν την πλάτη σε αυτό το μεγάλο πρόβλημα ενώ τρέχουν να δουν το Slumdog Millioner! Κι εγώ το είδα κι έκλαψα, γιατί είπα αυτό το πράγμα γίνεται και ισχύει. Απ’ την άλλη δεν μπορεί ο καθένας να λειτουργεί για όλα αυτά τα προβλήματα αλλά το κράτος να δώσει τις λύσεις. Πάρε τους ναρκομανείς στην Ομόνοια: εμείς που τους ζούμε δεν μπορούμε να τους ανεχθούμε πάντα, αλλα ούτε να δώσουμε και την λύση. Και λύση δεν είναι όπως στους Ολυμπιακούς Αγώνες που τους πήρανε και τους βάλανε ένα στενό πιο κάτω γιατί η Ομόνοια έπρεπε να είναι καθαρή.

Μπόγιας!

Τους πήγαινε λίγο πιο εκεί δηλαδή για όνομα του Θεού!

Η ευθυνοφοβία και η έλλειψη πολιτικού ρίσκου στην Ελλάδα είναι γεγονός.

Κοίτα και ο Παπανδρέου φαίνεται ότι παίρνει ένα ρίσκο αλλά στην ουσία δεν είναι ρίσκο. Ξέρεις, καμιά φορά ντρέπομαι όταν μιλάω με άλλους ανθρώπους που ζουν σε άλλες χώρες και με ρωτάνε αν έχω χαρτιά και εκπλήσσονται στην αρνητική μου απάντηση. Βλέπεις το πρόσωπο τους να γίνεται ένα τεράστιο ερωτηματικό! Και σου λένε πως εδώ πέρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Και λέω εγώ παίζεις με τον πόνο μου! Γι’ αυτό λέω πως δεν είναι ρίσκο γιατί είναι κάτι που αποτελεί πραγματικότητα σε πολλές χώρες. Υπάρχουν χώρες που γεννιέσαι σε αεροπλάνο πάνω από εκείνη την χώρα και παίρνεις την υπηκοότητα. Είσαι άνθρωπος εκείνης της χώρας όπου και να προσγειωθεί το αεροπλάνο.

Στην Ελλάδα οι ελληνοποιήσεις γινόνται μόνο για αθλητικούς λόγους. Πάρε τον Σοφοκλή Σκορτσιανίτη: όταν φορούσε το εθνόσημο και κέρδισε την Αμερική στην Ιαπωνία ήταν ένας απ’ τους 12 θεούς του Ολύμπου. Κι ας τον βρίζουν ρατσιστικά στα γήπεδα.

Άλλο λυπηρό θέμα. Ναι, παίζει αυτό το πράγμα και έχει να κάνει και με τον ρατσισμό αλλά και με την οπαδική καφρίλα που επικρατεί στα γήπεδα. Δεν θυμάσαι σε μια ταινία της Βλαχοπούλου που είναι ο τύπος που την μια στιγμή είναι θεός και την αμέσως επόμενη στιγμή στο ημίχρονο είναι κρέας; Βέβαια είναι μια μεγάλη νίκη και έκανε τους μαύρους εκείνη την εποχή να φαίνονται πάρα πολύ καλά, είχα και εγώ τις επιτυχίες μου μπορώ να πω γιατί με ρωτούσαν είσαι ο Σοφοκλής και έλεγα όχι! Είναι δυνατόν σου φαίνομαι για μπασκετμπολίστας; (γέλια) Το θέμα με τα media είναι πως μπορούν να σε ανεβάσουν ή να σε κατεβάσουν σε δευτερόλεπτα. Ευτυχώς πάλι ο Σοφοκλής ήταν εκεί σαν ένας από τους 12 θεούς, γιατί έφερε το χάλκινο. Μια χαρά.

Τι όνειρο είχες να γίνει όταν ήσουν μικρός; Πως προέκυψε το καλλιτεχνικό;

Το καλλιτεχνικό ξεκινάει από την μαμά, γιατί η μαμά άκουγε πάρα πολύ μουσική. Πρόσφατα είδα κάτι φωτογραφίες της με κάτι ακουστικά να μιξάρει κάτι, και λέω ότι το DNA είναι πολύ περίεργο πράγμα. Αλλά υπήρχε πολύ μουσική μέσα στο σπίτι. Η μαμά μου τσίμπαγε οτιδήποτε καινούριο της άρεσε και είχα πάρα πολύ μουσική από το Κονγκό. Είχαμε funk, είχαμε disco και το όλο θέμα ξεκινάει νομίζω κάπου που είμαι σπίτι και έβλεπα σε κασέτες συναυλίες από το Κονγκό - αυτό το λέω πρώτη φορά αποκλειστικά για εσάς, δεν ξέρω αν πρέπει να το πω βέβαια - και είχα μάθει όλα τα τραγούδια και τους χορούς. Είχα λοιπόν το κοντάρι μιας σκούπας το οποίο το έβαζα στην άκρη του κρεβατιού μου σαν βάση και ανάλογα με την σκούπα- διότι τις χαλούσα- έβαζα στην τρύπα ένα μαρκαδόρο ή στυλό το οποίο ήταν το μικρόφωνο μου. Το έστηνα κάπως και έκανα την συναυλία. Καταλαβαίνετε πάνω κάτω τι έχει τραβήξει η μητέρα μου (γέλια).

Σε τι ηλικία όλα αυτά;

Τεσσάρων με έξι.

Άρα από μικρός είχες το ψώνιο.

Ναι, κανονικά και μετά με πήγε η μητέρα μου, σπούδασα κιθάρα και νομίζω μετά άρχισε το θέμα της μουσικής σιγά-σιγά με μπάντες στο γυμνάσιο

Πες μας για τα πρώτα σου βήματα

Λοιπόν, ξεκινάμε με την πρώτη μου συναυλία σε ηλικία 6 χρονών! Εντάξει δεν ήμουν το παιδί θαύμα απλά στο ωδείο στο τέλος της χρονιάς για να περάσουμε τη τάξη κάναμε μια συναυλία όλοι οι μαθητές στο Χίλτον. Ήμουν 5 ½ με 6 με την κιθάρα μου και είχα ντυθεί πάρα πολύ καλά! Ένα μέτρο ήμουν και έπαιξα ένα γαλλικό κομμάτι. Αυτό ήταν: αποθεώθηκα για πρώτη φορά και εκεί ξεκινάει η μουσική! Στο γυμνάσιο κάνω την πρώτη μου μπάντα, rock μπάντα, τους Full Moon, με παιδιά με τα οποία παίζαμε ήδη. Επίσης υπάρχει μια πορεία στην χορωδία του Αγ. Δημητρίου όπου πήγαινα στο κατηχητικό και συμμετείχα στη χορωδία.

Παίζατε διασκευές ή δικά σας τραγούδια;

Είχα πάντα μια αρχή: να υπάρχει πάντα ένα δικό μας κομμάτι. Με ένα δικό σου κομμάτι δείχνεις στον άλλον ποιος είσαι. Ήταν δυο μπάντες η μια ήταν ροκ ήμασταν 4 και η άλλη ήταν big band παίζαμε funk, reggae κτλ. και λεγόμασταν Sky High. Οι μεν ήταν συμμαθητές από το Μαρασλειο, οι άλλοι ήταν από το κολλέγιο Μοραΐτη, μια κολεκτίβα 30 ατόμων μέσα στους οποίους ήταν και οι Imam Baildi, ήταν οι Μοσχούτιδες , ήταν ο Σταύρος ο Νταντους. Δεν παίζαμε απαραίτητα μαζί, όμως τζαμάραμε κατά καιρούς.

Τα επόμενα βήματα λοιπόν;

Τα επόμενα βήματα είναι το hip-hop το οποίο πλέον το παίρνω πιο ζεστά και γενετικά αλλά και γιατί μου αρέσει. Έχω μια φοβία γιατί παίζω κιθάρα και τότε hip-hop ήταν λούπα, sample, αλλά δεν υπήρχε κάτι στο παίξιμο. Έψαχνα ένα τρόπο να το συνδυάσω αυτό το πράγμα, πολλές φορές σε έκαναν να ντρέπεσαι γι’ αυτό , ξέρεις τότε ήταν εποχή που άκουγες hip-hop, ντυνόσουν hip-hop, φερόσουν hip-hop. Άκουγες ροκ ντυνόσουν, φερόσουν ροκ. Αυτά τα δυο δεν πήγαιναν μαζί, ήταν περίεργο το πόσο δυσανασχετούσε ο ένας για την μουσική του άλλου. Εγώ ήμουν στην φάση ότι μου αρέσουν και τα δύο, μου αρέσουν όλα. Κάπου λοιπόν άρχισα να τα ενώνω αυτά είτε με ελληνόφωνο hip-hop είτε με πιο χορευτικό όπως με τους So Addictive που ανοίξαμε σε Λυκαβηττό και Gagarin αντίστοιχα στην Macy Gray και στους Fun Lovin’ Criminals. Φοβερές εμπειρίες όλες αυτές. Λίγο μετά αποφασίζω να φύγω από τα group και να κάνω σόλο καριέρα, και ξεκινάει το θέμα του Jerome από το 2003.

Μουσικές επιρροές εκείνης της εποχής στα πρωτόλεια βήματα σου από Ελλάδα και εξωτερικό;

Από Ελλάδα όχι και παρά πολλά: οι Active Member, low bap σκηνή- βέβαια όχι τα πάντα, οι TXC θυμάμαι ήταν μια ωραία κατάσταση, τα Ημισκούμπρια στην αρχή ήταν ένα ωραίο θέμα, εντάξει είχαμε ακούσει και Τρύπες, Ξύλινα σπαθιά , Πυξ-Λαξ όσο και αν δεν ήταν κοντά σε αυτά που ακούγαμε τότε. Από εξωτερικό: όλη η φάση της Αμερικής, οι Fugees, 2Πac, Cypress Hill, Jay-z,Public Enemy, Run DMC, και Bodycount που στην αρχή δεν τους έπιασα, το θέμα και μου φάνηκε λίγο βάρβαρο, αλλά μετά άρχισε να μου αρέσει και αυτό.

Ποιο λοιπόν το επόμενο σκαλοπάτι στην καριέρα σου;

Πρώτα απ’ όλα δεν υπήρχε καριέρα εκείνη την εποχή, δηλαδή έκανα άλλες δουλειές. Έχω τελειώσει το σχολείο και έχω περάσει στην Καλαμάτα όπου δεν μπορώ να πάρω μεταγραφή για τουλάχιστον δυο χρόνια. Πρέπει στο μεταξύ κάτι να κάνω: λάντζα, σέρβις αρχίζω και μπαίνω στο βράδυ και σαν μπάρμαν και σαν σερβιτόρος-δούλεψα σε όλα τα πόστα- και μετά ξεκινάω ως dj. Δεν ήταν καριέρα, απλά έκανα την δουλειά για να βγάλω τα προς το ζην για τις υποχρεώσεις του σπιτιού, γιατί πλέον από τα 16 ανέλαβα και το σπίτι επίσημα. Άρχισα λοιπόν να δουλεύω για να συντηρήσω την μητέρα μου και εμένα και η μουσική ήταν κάτι για το οποίο θα μπορούσα να πάω και να δουλέψω τσάμπα. Ένα ευρώ να έπαιρνα παραπάνω, γιατί θυμάμαι ότι το μεροκάματα τότε ήταν 35 ευρώ, και 36 ευρώ να έπαιρνα θα ήταν ευλογία. Βέβαια θα μπορούσα να είχα παίξει τσάμπα αρκεί κανείς να μην μου πει τι να παίξω και τι να κάνω! Σε επίπεδο δουλείας, προτιμώ να πάω να πλύνω πιάτα, να σφουγγαρίσω, να σκουπίσω- όπως και έκανα- αλλά για την μουσική μου δεν δέχομαι τίποτα. Η μουσική έχει να κάνει με την ψυχή και είναι τέρψη.

Αν σε εμπιστεύεται ο άλλος πρέπει να στηρίξει και τις επιλογές σου.

Έχει τύχει πολλές φορές να πρέπει να αποδείξω το ποιος είμαι για να κερδίσω την εμπιστοσύνη του άλλου.

Και πως ξεκίνησε η καριέρα αφού μέχρι στιγμής δεν μιλάμε για καριέρα και μιλάμε για κάποια βήματα;

Η καριέρα ξεκινάει κάποια στιγμή παίρνοντας την απόφαση να αφήσω τα group και να δω τι θέλω να κάνω. Αρχίζω και γράφω δικά μου τραγούδια και πλέον ξεκινάω με ένα mix tape το οποίο το μοίρασα δωρεάν. Λέγεται 13 gates , αυτή η μεγάλη επιτυχία δεν ξέρω αν το γνωρίζετε-είχε κουνηθεί η Αθήνα τότε (γέλια), ξεκινάω από εκεί και λέω «ναι μου αρέσει το γεγονός ότι αντέχω σε 16 κομμάτια να το κάνω και να είμαι λίγο διαφορετικός» και βάζω τις βάσεις να κάνω το άλμπουμ μου το οποίο ονομάζετε “Pole Position”, θέση εκκίνησης. Γράφω τα τραγούδια μου και μεθοδικά σιγά-σιγά αρχίζω και βλέπω τι είναι αυτό που λείπει και χρειάζεται τούβλο τούβλο να το βάλω. Παράλληλα κάνω κάποια live, όπως πάντα, προωθώντας δίσκο τον οποίο ετοίμαζα και θα έβγαινε και δεν έχει βγει μέχρι τώρα. Απ’ την άλλη την επαφή μου με τον κόσμο δεν την χάνω και θέλω πάντα όταν πληρώνει ο άλλος να με δει να υπάρχει κάτι. Το 2008 κυκλοφορεί το “Get Up”, το single και vido-cli μου, που περιέχει τρία τραγούδια- το ένα dancehall! Ήθελα να βγω και να πω στον κόσμο: να, δείτε, είμαι ο Jerome, είμαι από την Αφρική μιλάω λινγκάλα, σουαχίλι, γαλλικά, αγγλικά κι ελληνικά. Ήρθα να σας κάνω να χορέψετε! Δεν υπήρχε κάποιο ιδεολογικό υπόβαθρο πίσω από το single, αλλά και υπήρχε. Επίσης, έβλεπα την διασκέδαση να χωλαίνει, τον κόσμο να βγαίνει χωρίς να έχει σκοπό, να κρατάει ένα ποτό να μην περνάει καλά και να μην ιδρώνει. Ατσαλάκωτοι! Και λέω: πάμε ρε παιδιά, σηκωθείτε χορέψτε! Εδώ ξεκινάει η καριέρα μου-αυτό που λέμε καριέρα που δεν είναι δουλειά, αλλά γίνεται δουλειά και υπάρχει project να γίνει. Ώσπου γνωρίζω το Σταμάτη Κραουνάκη και την Σπείρα-Σπείρα.

Για ράπαρε λίγο πάνω σ’ αυτή την γνωριμία!

Με ρώτησες πριν πως γνώρισα τον Σταμάτη. Έχω πάει στο Γκάζι όπου παίζω σε ένα μαγαζί, απογευματινό πάρτυ. Είναι Κυριακή και επειδή έχω πάει λίγο νωρίς, αφήνω τις θήκες μου και τα πράγματα μου και πετάγομαι λίγο απέναντι να πιω ένα σφηνάκι με κάτι φίλους και βλέπω τον Σταμάτη να περνάει με κάποιον και λέω «Α! ο Κραουνάκης» τον οποίο πάντα μπέρδευα με τον Λάλα (και όταν πήγα σπίτι του που κάναμε τις πρόβες είχα δει κάτι φωτογραφίες που είναι ίδιος ο Μαχαιρίτσας και λίγο Μπονάτσος / αυτός ο άνθρωπος με τις μορφές είχε απίστευτο θέμα). Αυτά δεν ξέρω αν πρέπει να δημοσιευτούν γιατί δεν του τα έχω πει ακόμα! (γέλια). Πάω λοιπόν να φύγω από το μαγαζί και ο δρόμος που είναι να πάω έχει 6 σκυλιά, κι εγώ φοβάμαι τα σκυλιά! Μπορεί λοιπόν η συμμορία των σκυλιών να είναι στα 500 μέτρα αλλά είμαι σίγουρος ότι κάποιο από αυτά με κοιτούσε μέσα στα μάτια και λέω θα αλλάξω δρόμο και πάω λοιπόν και βρίσκομαι ξαφνικά από πίσω από τον Σταμάτη και συνειδητοποιώ ότι το παιδί που ήταν μαζί του είναι ένας παιδικός μου φίλος ένα από τα παιδιά που είχαμε τους Poltergeist μαζί ο Ορφέας Σιμπριζάς. Λέω που είσαι καλά και τα λοιπά και λέει να σας συστήσω ο Γεράσιμος , ο Σταμάτης λέει ο Κραουνάκης και λέω από μέσα μου ξέρω ποιος είσαι. Γίνονται οι συστάσεις και ξέρεις οι καλοί φίλοι λένε: ο Γεράσιμος είναι καταπληκτικός τραγουδιστής και ραπάρει και να του λέω σκάσε, γυρνάει ο Σταμάτης και μου λέει α ναι; Τα χώνεις μεγάλε; Του λέω ναι. Και στα αγγλικά και στα ελληνικά; Του λέω ναι. Και κάνει δυο βήματα σταματάει και μου λέει «έχεις κανένα τηλέφωνο»; Εγώ τότε είχα κάρτα από την εταιρεία που βρισκόμουν και του τη δίνω, και τώρα που το ξανασκέφτομαι νομίζω ότι ήταν πολύ θεϊκή κίνηση-εκείνη την στιγμή συνέβη κάτι μαγικό, ο τύπος κοιτάει την κάρτα προχωράει γυρνάει με κοιτάει στα μάτια και μου λέει θέλω να συνεργαστούμε. Όπως σας είπα πριν είμαι υδροχόος και αν δεν γίνει κάτι δεν! Και τι του λες εκείνη την στιγμή, όχι; Θα δούμε; Εννοείτε του είπα ναι, αλλά δεν πίστευα ότι θα με πάρει τηλέφωνο και το παίζω όσο πιο cool γίνεται. Και μέσα μου αρχίζει και γίνεται κάτι. Όταν στοχεύεις από μικρός στο μεγαλείο και το μεγαλείο είναι να κάνεις μια δουλειά και να είσαι, λέω μπορεί κάτι να έχουμε και όταν χώρισαν οι δρόμοι μας έκανα σλάλομ, πηδούσα φώναζα τίγκα στον ενθουσιασμό αλλά έλεγα καλά ηρέμησε γιατί μπορεί να μην σε πάρει. Ώσπου δυο εβδομάδες μετά με παίρνει τηλέφωνο η βοηθός του, η Κα Συροπούλου και δεν έχω σήμα και μου αφήνει μήνυμα. Παίρνω εγώ, τελικά αυτή δεν έχει σήμα. Και γίνεται μια φάση που όλο έκλεινε το τηλέφωνο και παίρνει εντέλει στο Studio και αφήνει ένα μήνυμα ότι σε δυο εβδομάδες έχω πρόβα με τον Κραουνάκη. Σοκ! Εκεί πέφτω στα γόνατα δοξάζω τον θεό και πηγαίνω στην πρόβα η οποία είναι για το Ηρώδειο, όπου ο Σταμάτης Κραουνάκης έκανε μια παραγωγή στο Ηρώδειο με ένα απίστευτο cast-το cast του αιώνα: Μάρω Κοντού, Άννα Καλουτά, ο Λάκης Λαζόπουλος η Ζωζώ Σαπουντζάκη, η Σπεράντζα Βρανά, η Μάρθα Φριτζίλα, ο Στελιος Τέλογλου ο Μπάσης ο Βαλτινός- μην ξεχάσω και κάποιον- ήταν δυο ακόμα και η Σπείρα- Σπείρα. Και βγαίνω στο Ηρώδειο σαν σόλο καλλιτέχνης . Όρνιθες!

Κατ’ ευθείαν στα βαθιά!

Ναι, κατ’ ευθείαν στα βαθιά! 5.000 κόσμο δυο μέρες sold out! Τα ωραιότερα 10 λεπτά της ζωής μου μια και το κομμάτι ήταν 5 λεπτά.

Αγοραφοβία;

Όχι, από μικρός ήμουν τόσο γελοίος που το βάθρο μου ταίριαζε! (γέλια)

Από την σκούπα στο Ηρώδειο λοιπόν!

(γέλια) Από την σκούπα στο Ηρώδειο! Δεν έχετε νιώσει ποτέ ότι αυτό που κάνετε είναι αυτό για το οποίο έχετε έρθει σε αυτή την γη; Δεν ξέρω αν το θέτω πολύ δραματικά. Νομίζω πως όταν ανεβαίνω στην σκηνή, αυτό πρέπει να κάνω. Τραβάω ναι μεν πολλά ψυχοσωματικά, το νευρικό μου σύστημα γίνεται χάλια πριν βγω σε κάθε συναυλία, και φυσικά δεν θυμάμαι τα λόγια που πρέπει να τραγουδήσω. Αλλά όταν ανέβω πάνω στην σκηνή όλα μπαίνουν στην θέση τους. Αυτό είχε συμβεί και στο Ηρώδειο που είχα πάθει 7 συγκοπές μόνο στη πρόβα, αλλά δεδομένου ότι και οι άλλοι είχαν άγχος αυτό εμένα μου έδινε κουράγιο. και Και λέω ότι «αν τα γαμήσεις τώρα δεν πρόκειται να το κάνεις αυτό ποτέ στην ζωή σου, τι θέλεις να ξεράσεις; Θα ξεράσεις και δεν θα γίνει αυτό που θες. Τι θες να σε μάθει όλη η Ελλάδα σαν αυτόν που ξέρασε; Και θα σε βλέπει κάποιος στο δρόμο και θα σου λέει τι έγινε μπλιαχ; Μην τολμήσεις και λιποθυμήσεις τραγούδα , μην τολμήσεις και παραφωνήσεις γιατί θα είσαι αυτός που ήταν παράφωνος»! Κάνω κάτι τέτοια πράγματα στον εαυτό μου. Είμαι σαδιστής και μαζόχας, αλλά όλα μπαίνουν στην θέση τους

Υπάρχει κάτι που σου είπε ο Κραουνάκης μετά τις συναυλία; Προσωπικά σε έπιασε από κοντά σου είπε κάτι;

Τίποτα. Έμαθα μετά από την παραγωγή ότι θα είμαι του χρόνου στην ομάδα

Χωρίς συζητήσεις χωρίς τίποτα;

Είναι ένας γλυκός άνθρωπος. Είχα πάει στη τελευταία τους παράσταση, τους λέω «συγχαρητήρια είστε πάρα πολύ ωραίοι» και λέει «σου αρέσαμε»; Λέω, «ναι πάρα πολύ ωραίοι» και μου λέει «χαίρομαι που σου αρέσαμε θα μας δώσεις μια ευκαιρία; Θα μας δοκιμάσεις θα έρθεις μαζί μας»; Λέω από μέσα μου «να του δώσω εγώ ευκαιρία»;

Η συνέχεια είναι ότι είσαι μέλος των Σπείρα – Σπείρα και πες μας για αυτή την περίοδο από την στιγμή που ξεκινάς μέχρι και σήμερα.

Είναι μια περίοδος απίστευτη. Οι Σπείρα-Σπείρα ήταν η δεύτερη μου ευκαιρία για να κάνω πάλι ωδείο, δηλαδή είχα την τύχη και ευκαιρία να πληρώνομαι για να μάθω να κάνω μια δουλειά. Ξεκίνησα από το Ηρώδειο να μάθω πως δουλεύει αυτή η ομάδα, με άγχος για το αν ήμουν αρκετά καλός και αν άξιζα να είμαι εκεί πέρα. Η «Τελευταία Νύχτα Του Κόσμου» αποτελεί φοβερή εμπειρία και σαν παράσταση αλλά και σαν ψυχολογικό θέμα γιατί η υπόθεση του έργου μιλάει για ένα θίασο ο οποίος κάνει την πρόβα του για το Show όταν ξαφνικά βγαίνει από τις ειδήσεις η Λιάνα Καννέλη και λέει ότι κάποιος επιστήμονας έκανε μια βλακεία και ο κόσμος θα καταστραφεί σε ένα 24ωρο μιας και δηλητηρίασε το νερό και αυτό το δηλητήριο προσβάλει μόνο τους ανθρώπους, κι έτσι η χλωρίδα και η πανίδα θα μείνουν άθικτες. Σε 24 ώρες θα πεθάνουμε και το ερώτημα λοιπόν στήνοντας το έργο ήταν : « τι θα έκανες αν ο κόσμος τελείωνε σε 24 ώρες»; Πάνω σε αυτό κτίστηκε το έργο, οπότε καταλαβαίνεις ψυχολογικά πως είναι πολύ περίεργό να μπαίνει σε εκείνο το mood κάθε βράδυ ότι πεθαίνουμε σήμερα - πάμε να τα σπάσουμε όλα. Έμαθα να δουλεύω την φωνή μου Τέλος, παρόλο που κάνω σόλο καριέρα μου αρέσει η ιδιότητατου να ανήκω σε μια ομάδα. Αυτό το ήξερα καλά λόγω του μπάσκετ που έπαιζα χρόνια κι έμαθα να πειθαρχώ. Μέσω του θέατρου έμαθα πολλά για την σκηνική μου παρουσία.

Αυτό ήθελα να σε ρωτήσω: τελικά εγκλωβίζει έναν μουσικό η θεατρική «ρουτίνα»;

Κοίταξε να δεις, ο πυρήνας της Σπειρας κάνει δέκα χρόνια πρόβα. Ο Σταμάτης από μόνος του είναι ένας άνθρωπος ο οποίος 10 live να του πεις να κάνει, το ίδιο τραγούδι θα το πει ανάλογα με το συναίσθημα που έχει. Υπάρχει μια πολύ γερή βάση, υπάρχουν κείμενα αλλά υπάρχει και αυτοσχεδιασμός. Είναι εγλωβιστικό από την μια να κάνεις το ίδιο πράγμα κάθε βράδυ, αλλά δεν είναι κιόλας γιατί δεν έρχεται ο ίδιος κόσμος κάθε βράδυ. Δηλαδή εσύ μπορείς να δέσεις και να αναπτύξεις κάτι αλλά δεν μπορείς να παρουσιάσεις κάτι άλλο γιατί σε δέκα παραστάσεις οι άνθρωποι θα έχουν δέκα διαφορετικές εικόνες.

Ποια η αντιμετώπιση του κοινού;

Νομίζω θετική. Βέβαια ο τρόπος που χειροκροτιέμαι φέτος με τον τρόπο που χειροκροτιομουν πέρυσι δεν είναι ο ίδιος. Όλοι ξέρουν ότι ο Σταμάτης είναι «φευγα» ως προσωπικότητα και θεωρώ ότι με αντιμετωπίζει πάρα πολύ όμορφα. Χαίρομαι γιατί πλέον έχει πάει και στο επίπεδο του δρόμου, πέρσι με την παράσταση κάναμε κάποια επεισόδια με την ΕΡΤ.

Εν μέσω αυτής της δημοσιότητας που έχεις καταφέρει θεωρείς τον εαυτό σου σαν ένα εκπρόσωπο των παιδιών με μεταναστευτική καταγωγή;

Κοίτα δεν νομίζω καν ότι είμαι στο σημείο να δίνω συμβουλές σε άλλους ανθρώπους. Έχω αναλάβει ευθύνες στην ζωή μου τις οποίες δεν τις ζήτησα, αλλά πάμε όπου μας πάει η ζωή. Είναι νομίζω βαρύς ο τίτλος να είμαι πρέσβης της δεύτερης γενιάς. Δεν θεωρώ ότι είμαι πρέσβης αλλά ελπίζω να εμπνεύσω κάποιους και να πουν «όλα γίνονται αν το βάλεις σκοπό». Διότι εγώ την μουσική την ξεκίνησα από το δωμάτιο μου και τώρα είναι κάπου αλλού. Το πρέσβης είναι too much για εμένα.

Με την έννοια ότι πρεσβεύεις αυτή τη γενιά.

Τι να σου πω τώρα! Σου λέω είμαι ψώνιο αλλά δεν θα το έλεγα ποτέ αυτό για εμένα. Ελπίζω να μπορώ να προσφέρω κάτι θετικό στην δεύτερη γενιά και να δουν ότι μπορεί να γίνει η φάση

Η μητέρα σου σε στήριξε σε όλες αυτές τις κινήσεις και τα βήματα σου; Σε συμβούλεψε να προσέξεις μήπως και δεν είναι έτσι όπως τα φαντάζεσαι τα πράγματα;

Η μητέρα μου είναι ένας πολύ περίεργος άνθρωπος. Γαμώ τα παιδιά είναι, γιατί ενώ καταλαβαίνει την ίδια ώρα πρέπει να είναι και μαμά και να ελέγξει μια κατάσταση. Δηλαδή η μαμά μου θα ήταν πολύ πιο ασφαλής και σίγουρη αν ήμουν γιατρός! Και ενώ με βλέπει στην τηλεόραση, έχει έρθει στο θέατρο και ξέρει τι κάνω, μάλλον έχει υποψιαστεί ότι πάει καλά αυτό, αλλά από την άλλη λέει βρε παιδί μου να ήσουν γιατρός. Η κλασσική μαμά με τις ανασφάλειες αυτές που λέει μην γίνεις σαν και εμένα και της λέω «ρε μαμά είσαι η θεά μου, με μεγάλωσε με 3χιλιάδες δραχμές τη ημέρα τότε».

Τι επάγγελμα κάνει η μητέρα σου;

Η μητέρα μου ήταν οικιακή βοηθός για πολλά χρόνια. Πλέον η μαμά ξεκουράζεται αν και πρέπει να την αφήνω να δουλεύει γιατί νιώθει και κάποιες τύψεις. Αλλά ο σκοπός μου είναι πλέον να ξεκουράζεται και να κάνει ταξίδια. Ξέρεις να μου τρώει τα λεφτά! (γέλια) Αυτός είναι ένας από τους σκοπούς της ζωής μου: να μου τα φάει η μητέρα μου!

Έχει επισκεφτεί το Κονγκό ξανά;

Όχι από το ’77 δεν έχει πάει.

Θα ήθελε;

Μα και εγώ το θέλω! Να πάω να φιλήσω το χώμα, να μυρίσω. Υπάρχουν συγγενείς κάτω. Βέβαια μετά από 30 χρόνια είναι κόσμος που έχει φύγει ή που έχει γεννηθεί και όλα αυτά η μητέρα μου τα βιώνει από εδώ.

Εσύ έχεις γνωρίσει το σόι σου;

Υπάρχουν τηλεφωνικές επαφές και γράμματα. Δυο ξαδέλφες μου έχω γνωρίσει οι οποίες είχαν έρθει στην Ελλάδα κάποια στιγμή και ήταν η πρώτη οικογένεια που γνώρισα. Έχουμε και συγγενείς εδώ αλλά από εκεί έχουμε επαφή τέτοια. Στο χωρίο δεν έχουμε πάει πάντως.

Καλά εδώ υπάρχουν άτομα που δεν έχουν πάει στο χωριό τους στην Ελλάδα.

Αυτό που λες δεν ισχύει διότι μέσα στα zeros έκαναν πέρα την Σαντορίνη και την Μύκονο και εκτίμησαν πάρα πολύ το χωριό. Εκτίμησαν το γεγονός ότι κάπου υπάρχει ένα σπίτι και θα πάνε να φάνε κρέας αγνό, αυγό που βγήκε τώρα και γάλα φρέσκο. Γιατί υπάρχουν κάποιοι άλλοι γελοίοι που σου χρεώνουν 100 ευρώ ένα δωμάτιο και έχει ένα κρεβάτι, ένα κομοδίνο που γέρνει, μια ντουλάπα σπασμένη, ένα ψυγείο που δεν δουλεύει χωρίς τηλεόραση ή και air condition.

Μήπως είσαι αισιόδοξος με τα 100 ευρώ που λες;

Δεν είπα high season γι’ αυτό! (γέλια) Έτσι κάποιοι είπαν πάω στην γιαγιά. Νομίζω πως εμείς εκτιμήσαμε αυτό το γεγονός και φυσικά δεν μιλάω για τις 300 οικογένειες που έχουν μαζέψει τα λεφτά.

Θέλω να μου πεις τώρα εν κατακλείδι τα σχέδια σου για το μέλλον.

Λοιπόν ένας πολύ σημαντικός άνθρωπος για εμένα μου έχει πει την εξής φράση: «Όταν κάνουμε σχέδια ο Θεός γελάει». Επειδή είμαι πάρα πολύ ονειροπόλος και γουστάρω να κάνω σχέδια αλλά από την άλλη πάω εκεί που με πάει η ζωή λέω ότι είναι να γίνει ας γίνει. Τα σχέδια μου πάνω στην μουσική είναι να εκπαιδεύσω σε εισαγωγικά το ελληνικό κοινό σε άλλες μουσικές με ελληνικό ή με αγγλικό στίχο. Θέλω πάρα πολύ να δώσω κάτι το οποίο πιστεύω ότι λείπει και νομίζω ότι η φόρμα του Jerome είναι κάτι το οποίο θα έρθει και θα κουμπώσει. Είναι κάτι που το βλέπουμε στις συναυλίες του Gazarte. Θέλω να παίξω πάρα πολύ μουσική θέλω ο κόσμος να ακούσει τα τραγούδια μου και να χορέψουν, θέλω να γράψω τραγούδια και να κάνω μουσική παραγωγή, θέλω να κάνω θέατρο, κινηματογράφο. Θα το πω: ναι θέλω να ζω από την μουσική γιατί είναι δύσκολο για τους καλλιτέχνες να ζήσουν από αυτό που κάνουν! Για όλους τους καλλιτέχνες όχι μόνο τους μουσικούς. Θέλω να κάνω ταξίδια τώρα που μου έδωσαν αυτό το δικαίωμα. Θέλω να γυρίσω όλο τον κόσμο, να μάθω γλώσσες, να φάω , να ακούσω μουσικές

Τελικά ο δίσκος πότε είναι να κυκλοφορήσει;

Πότε ήταν; Άλλη ερώτηση. Ήταν να κυκλοφορήσει τώρα αφού ήταν έτοιμος απλά είχαμε πέσει σε μια περίεργη κατάσταση όπου οι δισκογραφικές διώχνουν κόσμο και δεν αγοράζει ο κόσμος μουσική. Κατεβάζει ναι μεν πολλά mp3, δεν προλαβαίνει δε να τα ακούσει! Ούτως η άλλως δεν βγαίνει και καλή μουσική γιατί δεν θεωρώ ότι ο κόσμος είναι ηλίθιος. Απλά είμαστε στην εποχή value for money, όπως ανέφερα για τα δωμάτια πριν. Δηλαδή θέλεις να μου πάρεις 120 ευρώ για το δωμάτιο; Πάρτα αλλά δώσε μου κάτι. Έτσι είναι και με τα CD. Νομίζω ότι μπήκα στην δισκογραφία μια εποχή που έπασχε το προϊόν το οποίο έβγαινε δηλαδή έβγαζε κάποιος ένα δίσκο και τον έπαιρνες για ένα κομμάτι γιατί τα υπόλοιπα ήταν αμφιβόλου ποιότητας. Είμαι και τελειομανής και θέλω το προϊόν να είναι όσο καλύτερο γίνεται και δεν θέλω να πέσει στα αζήτητα. Βγαίνει κάθε μέρα τόση μουσική και από εκεί και πέρα οι ανασφάλειες οι δικές μου με κάνουν και αναρωτιέμαι τι σε κάνει τόσο ξεχωριστό. Θέλω να βγει και να πάει καλά δεν σου λέω να γίνει πλατινένιος, αλλά ο κόσμος να κρίνει και να γουστάρει. Τον δίσκο αυτό τον έχω ηχογραφήσει δυο φορές. Υπάρχουν μέρες που βάζω και τα ακούω και λέω τι μαλακίες είναι αυτά που έχεις γράψει, ακούω ας πούμε άλλους δίσκους και λέω γιατί δεν έκανες αυτό; Ή γιατί το δικό σου είναι έτσι και υπάρχουν μέρες που τα ακούω και λέω μεγάλε τι έχεις κάνει εδώ πέρα! Έχει τύχει να είμαι με ακουστικά στον δρόμο και να χορεύω το κομμάτι και να με κοιτάνε και να λένε : μαύροι! (γέλια) Αλλά έχω το άγχος αυτό θέλω να είναι καλό και ωραίο.

Την γουστάρεις την μουσική σου πάντως έτσι;

Ναι είμαι ο χειρότερος κριτής μου. Όμως γι’ αυτό έχω δυο ανθρώπους δίπλα μου: την Βίκυ Παπαδοπούλου η οποία δουλεύει μαζί μου στην επικοινωνία του θέματος και τον Μακέσε ο οποίος μου κάνει την παραγωγή. Αυτοί οι δύο μου κρατάνε λίγο τα γκέμια, μου λένε ηρέμησε καλό είναι γιατί εγώ τριπάρω και σκέφτομαι διάφορα. Αν ήταν μόνο δική μου απόφαση δεν θα έβγαινε γιατί θα έλεγα δεν είναι αρκετά καλό. Γιατί ο κόσμος πρέπει να πάρει το feeling που όταν εγώ το έγραφα. Αλλά είμαι ανασφαλής τύπος σε κάτι τέτοια

Αγαπημένοι καλλιτέχνες σύγχρονοι;

Ο Wyclef Jean, ο Jay-z που πλέον έχει γίνει πρότυπο. Γιατί αν θέλει η δεύτερη γενιά να έχει πρότυπο πρέπει να έχει αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι ξεκινούν από τα projects-από το τίποτα-και έχουν τα πάντα. Βέβαια απευθύνονται σε άλλο κόσμο μέσω της μουσικής βιομηχανίας. Είναι και σε μια χώρα όπου ο καθένας κάνει την δουλειά του: λες ότι είσαι φωτογράφος και σου λένε έλα να φωτογραφίσεις. Νομίζω στην Ελλάδα αυτό είναι το παράπονο μου: δεν κάνουν οι άνθρωποι την δουλειά τους! Είναι τρομερό σε όλα τα επίπεδα από τους πολιτικούς μέχρι τους υδραυλικούς όπου υπάρχουν οι μάστορες αλλά και υπάρχει ο faux bijou υδραυλικός! (γέλια) Και νομίζω ότι η κρίση θα μας κάνει καλό σε αυτό, θα ξεκαθαρίσει λίγο το θέμα. ΟΚ, κρίση δεν πωλούνται CD. Αν τολμάς κάνε μουσική! Αλλά και οι μαγαζάτορες έχουν αποποιηθεί την ευθύνη ότι πρέπει να δουλέψουν σωστά.

Θα σκεφτόσουν να κάνεις δίσκο, μουσική στα σουαχίλι;

Μπορεί, δεν ξέρω αν ήμουν αρκετά ικανός. Το θέμα είναι ότι αν δεν είχα ακούσει κάτι θα έκανα κάτι. Όμως έχω ακούσει πολλά πράγματα και ως dj. Υπάρχουν οι συγκρίσεις και πρέπει να είναι αρκετά καλό για να το κάνω. Απ’ την άλλη, το Get Up έχει μέσα λινγκάλα. Θα το πω πιο μπακάλικα : αυτό πουλάω, πουλάω το multi-culti, Ξεκίνησα από το Hip-hop και είμαι ακόμα αλλά όχι το στυλ YoYo. Το hip-hop δεν είναι μόνο αυτό. Είναι ότι πάνω σε μια φόρμα μουσικής λέω αυτά που πιστεύω. Και στα κινέζικα θα το έκανα αν μπορούσα

Πες μας ένα μήνυμα για το Asante στα ελληνικά και στα σουαχίλι.

Πρώτα απ’ όλα - έπρεπε να το πω από την αρχή αλλά είστε και εσείς περίεργοι τύποι και μου κάνετε ερωτήσεις και φλυαρώ- θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πάρα πολύ που είμαι εδώ που με καλέσατε. Αυτό σας το λέω για δύο λόγους: ο πρώτος λόγος είναι καθαρά προσωπικός, ότι με καλεί εδώ και μου κερνάει ένα καφέ και μου λέει πες μας για εσένα. Για εμένα αυτές είναι οι επιτυχίες μου. Έχω τρεις επιτυχίες στην ζωή μου, αυτή είναι η Τρίτη, μαζί με το Ηρώδειο και ένα βράδυ στα Μάλια σε ένα dj set. Ανεβαίνει ένας τύπος που είναι με μια κοπέλα και μου λέει σε παρακαλώ πάρα πολύ αν μπορείς παίξε αυτά τα κομμάτια: το Soulman και το That’s The Way I Like It νομίζω και λέω OK. Tα παίζω και τα δυο και τα μιξάρω τέλεια και αρχίζουν να χορεύουν. Αυτή είναι η γυναίκα του, η οποία είχε διανοητικό πρόβλημα και τους βλέπω με πόση αγάπη χορεύουν και τρελαίνομαι. Ανεβαίνει μετά πάνω και μου φέρνει μια μπύρα και μου λέει ότι με αυτά τα κομμάτια γνώρισα την γυναίκα μου πριν αρρωστήσει και λέω πόσα χρόνια είστε μαζί μου λέει 22 χρόνια και εκείνο το βράδυ έγινα λιώμα .Η δεύτερη επιτυχία: είμαι στο folie και παίζω. Είναι οι πρώτες μου φορές σε εκείνο το μαγαζί και είναι άδειο, και ένα μεγάλο μέρος της καριέρας μου είναι ότι έχω παίξει σε πάρα πολλά άδεια μαγαζιά. Εκείνο το βράδυ είναι 9 άτομα χωρίς το προσωπικό. Έχω πάρει απόφαση ότι για να γεμίσω το μαγαζί, θα παίξω 5 ώρες συνεχόμενα μουσικάρες. Και είναι δυο τύποι που κουνιόντουσαν και είχαν το ποτό και είχα εκνευριστεί πάρα πολύ με αυτούς. Τελειώνει η βραδιά κλείνω τα μηχανήματα και έρχεται η σερβιτόρα και μου λέει «ωραία μουσική έπαιξες σήμερα, μου το είπαν και εκείνοι οι δύο οι τύποι». Της λέω «ποιοι, αυτοί που με εκενέυρισαν» για να μου απαντήσει πως πρόκειται για δύο κωφούς. Πάλι κλάμα. Η τρίτη επιτυχία είναι το γεγονός ότι μου είπατε να έρθω. Σας ευχαριστώ πάρα πολύ! Εύχομαι για τους αναγνώστες σας δύναμη, υγεία, ελπίδα και αγάπη που είναι το κλειδί για όλα! Μπολίνκο στα λινγκάλα, νακουπεντ αμιγκι στα σουαχίλι, σε αγαπώ πάρα πολύ. Νιώθω και πιο ελαφρύς γιατί είναι σαν ψυχανάλυση αυτό. θέλω να στείλω την αγάπη μου στον Yinka πιστεύω ότι κάνει κάτι πολύ σημαντικό . Χαιρετώ όλη την δεύτερη γενιά κι εσάς για αυτό που κάνετε που το προσωπικό σας κόστος σας κάνει καλλιτέχνες! Και ελπίζω να δικαιωθείτε πιο σύντομα από το αναμενόμενο. Υπάρχει καλή πρόθεση γύρω από αυτό γιατί οι άνθρωποι που μάχονται για τα δικαιώματα των άλλων αυτοί είναι οι πραγματικοί άγιοι όπως ο Μάρτιν Λουθερ Κινγκ, ο Μάλκομ Χ, αν και παρεξηγημένος. Τέλος, έχω κάτι για εσας. Θέλω να σας κάνω δώρα δύο κομμάτια μου: το Liberta και το Αυτά που Ζώ:

Στέκομαι άκρη βλέπω την ζωή πω ζω
Ψάχνω να βρω ένα νόημα σωστό για μένα
Καλησπέρα Ελλάδα, μιλάει ο Jeroma
Και με λύπη μου σας λέω το χρώμα παίζει ακόμα
Καλά παιδία είναι όλοι κι ας πουλάνε CD
Αλλά ποιος θα έκανε την κόρη του Αφρικανή;
Η ζωή είναι μία πολλές στιγμές μικρές
Στιγμές πολλές
Με ανθρώπους που αγαπάς και θες
Θες ευτυχία; Δεν τη φέρνουν τα λεφτά
Γι’ αυτό οι φίλοι μου έγιναν εχθροί και αντίστροφα
Εμένα οι φίλοι μου είναι πουλιά!

Σε ευχαριστούμε πολύ!