Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
συνέντευξη με τον Mc Yinka
Kάνε μας ένα πρόλογο για τον εαυτό σου.
Είμαι ο Μανώλης Αφολάνιο γνωστός ως Mc Yinka. Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα ως ένα κανονικό παιδί. Ήμουνα πιο πολύ στον αθλητισμό, έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ ανέμελα και ήμουν σκανδαλιάρης. Ήμουν από τα πρώτα αφρικανάκια στο σχολείο μου και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία. Το 1987 που πήγα πρώτη δημοτικού ήμουν εγώ, ο αδερφός μου και άλλο ένα παιδί στο σχολείο που ήμασταν από την Αφρική. Άλλο παιδί δεν υπήρχε . Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είχα φίλους και ζούσα μια χαρά χωρίς να έχω στο κεφάλι μου κάποια κόμπλεξ- απ’ ότι θυμάμαι- αν και άκουγα κάποια θέματα. Ήξερα τι συμβαίνει μιας και ήμουν συνειδητοποιημένος πιτσιρικάς. Βέβαια στην αρχή δεν με καλούσαν πολύ στα πάρτυ κάτι που δεν μου δημιούργησε κόμπλεξ ή απωθημένα γιατί πιο μετά, στην τρίτη ή τετάρτη Δημοτικού άρχισαν να με καλούνε. Ήμουν και λίγο ατομάκι, ήμουν και καλά από τους μάγκες της τάξης. Μια χαρά περνούσαμε με τα παιδιά. Στο γυμνάσιο συνέχισα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Γούσταρα πολύ κι έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Όλα αυτά μέχρι τις τελευταίες τάξεις του λυκείου που άρχισα να ασχολούμαι με την μουσική κι απέκτησα έναν συγκεκριμένο κύκλο.
Ποιο ήταν το ερέθισμα που σε έκανε να ασχοληθείς με την μουσική;
Πέρα από την μουσική παιδεία από το σχολείο ή το σπίτι, που δεν ήταν κάτι το ειδικό, άκουγα πολύ μουσική, πήγαινα σε αφρικανικά πάρτυ κι έβλεπα MTV. Ο αδερφός μου, που ήταν πιο αλητακος από εμένα είχε βγει στα πράγματα της αθηναϊκής νύχτας είτε επειδή έκανε γκράφιτι είτε επειδή ασχολούταν με πάρτυ και διάφορες μουσικές και έτσι ερχόμενος σε επαφή με μουσικά είδη όπως το psychedelic, η drum and bass και το hip-hop τα έφερε στο σπίτι. Ήταν πολύ ψημένος με την urban κουλτούρα κι έτσι έγινα κι εγώ αφού ήρθα σε επαφή με ένα μουσικό περιβάλλον τέτοιο, που το είχε δημιουργήσει ο αδερφός μου. Αλλά μετά έχοντας πάρει ερέθισμα και έχοντας δει τον αδερφό μου να κάνει performance Mc, μου βγήκε και εμένα αυτό το πράγμα σαν πρώτη φάση αλλά μετά με τα χρόνια ο καθένας ακολούθησε τον δρόμο του. Οι δρόμοι μας δεν είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά τώρα πια ο καθένας έχει την δική του καλλιτεχνική ταυτότητα. Έτσι πριν από δώδεκα χρόνια ασχολήθηκα με την ηλεκτρονική μουσική κάνοντας φωνητικά με dj’s σε drum and bass, και ήρθε το hip-hop και το γενικό ψάξιμο με μπάντες και διάφορα sessions. Προσπαθούσα να συμμετέχω με τον τρόπο μου έτσι ώστε να παίρνω και να απορροφώ πράγματα από τα βιώματα και τις εμπειρίες μου και σιγά-σιγά όλο αυτό να φτιάχνει την προσωπικότητα μου είτε την καλλιτεχνική είτε την ανθρώπινη μου.
Οι γονείς σου από πιο μέρος της Αφρικής κατάγονται;
Από το Λάγος της Νιγηρίας, από το κέντρο δηλαδή.
Τους έκανε εντύπωση λοιπόν που ασχολήθηκες με το hip-hop αντί να ασχοληθείς λόγω καταγωγής με την Afro-beat του Fela Kuti;
Σίγουρα. Ο Fela Kuti ήταν πολύ γνωστός στην Νιγηρία και μια τεράστια περσόνα γενικότερα και από πολιτικής άποψης. Δεν υπάρχει νιγηριανός που να μην ξέρει τον Fela Kuti. Το afro-beat είναι fusion με παραδοσιακή μουσική, high-life και funk και jazz στοιχεία. Ούτως ή άλλως αυτοί είναι οι δρόμοι οι οποίοι ήθελα να ακολουθήσω και ακολουθώ. Θέλω να κινούμαι μέσα από το μπαστάρδεμα των βιωμάτων μου και των ακουσμάτων μου, δηλαδή θέλω να βγει αυτό το tribal γιατί πιστεύω ότι το έχω και ότι μπορώ να το εκπέμψω στον κόσμο. Αυτό κάνω σαν καλλιτέχνης, λόγω φύσης αλλά και λόγω του ότι είμαι παιδί μεταναστών, όντας αφρο-έλλην! Είμαι σε μια κατάσταση που είμαι μια από εδώ μια από εκεί. Παίρνοντας λοιπόν απ’ όλες αυτές τις οπτικές πράγματα, καταφέρνω αυτό το μπαστάρδεμα- με την καλή έννοια- στην μουσική μου.
Ποιο σκαλοπάτι στην καριέρα σου σε έκανε να αποκτήσεις ένα μεγαλύτερο κοινό και να ξεφύγεις από την κατάσταση του demo;
Ήμουν στην σκηνή της hip-hop είτε σε underground γκρουπάκια που είχα στην αρχή, είτε μετέπειτα στους FFC. Κινούμουν πάντα σε διάφορα πεδία της μουσικής. Εκτός του hip-hop ασχολήθηκα με την drum and bass, την reggae ή την funk μέσα από μπάντες ή πάρτυ ως dj , κι έτσι μπορώ να πω ότι έχω παίξει με πολλούς μουσικούς και με πολλούς dj, κι έτσι κάποιοι που με ξέρουν ξαφνιάζονται όταν με βλέπουν να κάνω hip-hop. Το σκαλοπάτι που με έκανε γενικότερα πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, ήταν η συνεργασία μου με τον Φίλιππο Πλιάτσικα, πριν από τρία χρόνια που βρεθήκαμε. Κάποιοι κοινοί γνωστοί, μας έφεραν σε επαφή κι έτσι συζητήσαμε την περίπτωση συνεργασίας, μιας και ήθελε την συμμετοχή ενός ράπερ στον δίσκο του. Έτσι μια άνετη και γόνιμη συνεργασία ξεκίνησε και που στην ουσία με βοήθησε και σαν μουσικό και σαν άνθρωπο, βλέποντας την μουσική από ένα άλλο στυλ και παίζοντας με ένα άνθρωπο που έχει επιτύχει κάποια πράγματα στην δισκογραφία. Επίσης όλα αυτά μαζί με βοήθησαν στην πραγματοποίηση και στην κυκλοφορία του πρώτου μου δίσκου «Αλάνα».
Πότε κυκλοφόρησε;
Κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου. Είναι εδώ και 6 μήνες στα δισκοπωλεία.
Που οφείλουν το αιχμηρό τους ύφος οι στίχοι σου;
Κοίταξε, η διαδικασία της στιχουργίας γενικότερα μπορώ να πω ότι είναι σπόρος, των βιωμάτων, των εμπειριών, της ιδιοσυγκρασίας, της προσωπικότητάς και των επιρροών σου. Είναι ένας σπόρος όλων αυτών των πραγμάτων που ζυμώνονται και μαγειρεύονται μέσα σου, για να βγει στο τέλος προς τα έξω. άμα θέλεις να θεωρείς τον εαυτό σου συνειδητοποιημένο κι ευαίσθητο καλλιτέχνη. Βέβαια, δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη καλλιτέχνης. Ξεκίνησα εν μέσω ενός συνονθυλεύματος σκέψεων και λέξεων όντας πιο μικρός, που όμως ήταν πάντα κοινωνικοπολιτικού, προσωπικού και γενικώς ταξιδιάρικου περιεχομένου. Επομένως αυτό το αιχμηρό ύφος στους στίχους δεν έχει να κάνει με το να αυτοδιαφημίζομαι και να λέω ποιος είμαι και τι κάνω κτλ. Ποτέ δεν μου βγήκε αυτό το πράγμα. Θέλοντας λοιπόν να αναπτύξω και εμπλουτίσω την θεματολογία μου, είτε παρουσιάζοντας μια ιδέα σε ένα CD είτε σε μια παράσταση, και ψάχνοντας κυρίως τον εαυτό μου και τα βήματα μου, είδα ότι θέλω να λέω τα προβλήματα μου και τα προβλήματα της ομάδας που είμαι μέρος της κοινωνικά και κατά κάποιον τρόπο εκπροσωπώ.
Η άλλη πλευρά της κοινωνίας γενικά που θίγεις τι λέει για όλα αυτά;
Ακόμα δεν μου την έχουν πει σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή να βγουν και να μου πουν τι είναι αυτά που λες και τέτοια, αλλά γενικότερα οι κοινωνικοί στίχοι που έχουν να κάνουν με τους μετανάστες προκαλούν το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας. Έχουμε έρθει αντιμέτωποι με πολλά τέτοια περιστατικά κυρίως με ρατσιστές.
Μήπως δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι είσαι Έλληνας;
Εμένα δεν με νοιάζει αν με θεωρούν Έλληνα ή όχι γιατί νομίζω και αυτό πρέπει να καταλάβει και η δεύτερη γενιά μεταναστών, ότι δεν είναι δουλειά τους και δεν είναι αυτοί που θα με πουν εμένα Έλληνα. Αυτός που θα με πει Έλληνα είμαι εγώ, γιατί εγώ έχω ζήσει εδώ πέρα, όντας τόσα χρόνια εδώ πέρα, κι έχοντας δει τι έχω κάνει. Κανείς δεν θα μου πει αν είμαι Έλληνας ή όχι. Νομίζουν ότι μπορούν να το κάνουν, επειδή ζούνε εδώ πέρα και θεωρούν ότι έχουν κάποια εξουσία. Απ’ την άλλη όλοι έχουν το δικαίωμα της κριτικής και αυτό δεν μπορώ να τους το στερήσω. Καλά θα κάνουν όλοι οι άνθρωποι να εκφράζουν την γνώμη τους. Αλλά κάποιοι δεν είναι σε θέση να κρίνουν μια ολόκληρη γενιά ατόμων που έχουν ζήσει εδώ πέρα που έχουν φάει τα ίδια σκατά με τον Έλληνα και με το παραπάνω, κι έχουν επιτεύξει πράγματα στην ελληνική κοινωνία, κρίνοντας από μια εικόνα ή από το αν είσαι λίγο παράξενος ή μαύρος ή κόκκινος ή πράσινος. Τελικά δεν είναι μόνο θέμα χρώματος ή γλώσσας. Άλλωστε, υπάρχουν Έλληνες κι Έλληνες.
Η δεύτερη γενιά σε ποιον δρόμο νομίζεις ότι βρίσκεται;
Η δεύτερη γενιά μετά από τα τελευταία γεγονότα, τις τελευταίες διευθετήσεις που έχουν να κάνουν με την ιθαγένεια, είναι σε πολύ καλό δρόμο. Επιτέλους έχει ένα κοινωνικό πρόσωπο, το πρόσωπο αυτό που της αρμόζει και το πρόσωπο που θα πρέπει να έχει σε σχέση με την κοινωνία. Αυτό δίνει στα παιδιά της δεύτερης γενιάς κάποια κοινωνιολογικά εφόδια, που ανάλογα με την προσωπικότητα του, ο καθένας μπορεί να κάνει τα κουμάντα του, να βρει τους τρόπους του να ορθοποδήσει, και γενικότερα σε κοινωνικό επίπεδο να έχει μια αβάντα να κάνει τα σχέδιά του χωρίς να υστερεί σε κάτι στην περαιτέρω ζωή του, σε σχέση με τους συνανθρώπους του.
Και το δικαίωμα ψήφου;
Ναι, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια σκοπιμότητα και δεν με νοιάζει αυτό. Είναι αυτό που είπα και πριν. Οι μετανάστες τόσο καιρό είναι προσωπικότητες οι οποίες είναι άφαντες και αόρατες. Το να μπορούν να εκφράσουν την γνώμη τους, απ’ την στιγμή που ζούνε εδώ πολλά χρόνια είναι δικαίωμά τους. Και άμα το πάρεις ανθρώπινα, το αξίζουν αυτό το πράγμα. Δεν μπορείς να πεις στους γονείς μου που είναι 30 χρόνια εδώ ότι δεν μπορούν να έχουν δικαιώματα, ενώ έχουν υποχρεώσεις, ασφαλίζονται κανονικά, πληρώνουν του φόρους τους, τα ΙΚΑ τους τα ΜΙΚΑ τους! Είναι φυσιολογικά αυτά τα πράγματα. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η σύγχρονη κοινωνία είναι μια πολύχρωμη και πολυπολιτισμική κοινωνία, και να δούμε ποιοι οι λόγοι της δημιουργίας των προβλημάτων της Ελλάδας. Είναι κατευθυνόμενη η σκέψη ότι φταίνε οι μετανάστες. Η Ελλάδα έχει πολλά χρέη και προσπαθεί να «βουλώσει» κάποιες τρύπες. Έχει όμως και τα λαμόγια τα οποία ρουφάνε από παντού, τα οποία υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μια ζωή. Αυτή η χώρα, πέρασε στο παρελθόν πολέμους , χούντες και διάφορα άλλα πράγματα που την έφεραν σε δυσχερή θέση. Κάποιοι από τους Έλληνες ζουν σε μια ουτοπία, έχοντας στο μυαλό την εικόνα της αρχαίας Ελλάδας. Πρέπει να δούμε την σύγχρονη κοινωνία να πηγαίνει μπροστά με νέες προτάσεις από τα νέα άτομα και τις νέες πηγές. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει και για την πόλη μας, την Αθήνα. Να διαβεί λοιπόν τον δρόμο κάποιων άλλων ευρωπαϊκών πόλεων όπως το Βερολίνο, η Βαρκελώνη ή το Παρίσι που οι μετανάστες έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία, είτε αυτοί προέρχονται από την δεύτερη, την τρίτη ή την τέταρτη γενιά μεταναστών. Κάτι που συμβάλει και πολιτιστικά σε μια κοινωνία.
Mc Yinka for president: Αν υποθετικά αποκτούσες εξουσία, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες;
Τώρα αυτό θέλει σκέψη. Αυτό που θα ήθελα να κάνω και αυτό δεν είναι MC Yinka for president αλλά Mc Yinka for magician, θα ήταν να υπάρχει πλήρης διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα και έκθεση όλων αυτών των άπληστων ατόμων που βρίσκουν τρόπους να κλέβουν χρήματα ή οτιδήποτε άλλο. Επίσης θα ήθελα να μπορούσα να διοικήσω με μια πολιτική που θα είχε ως βάση τον άνθρωπο και τις ουσιαστικές ανάγκες του και όχι το κέρδος. Και θα ήμουν ευτυχισμένος. Τώρα δεν ξέρω πως ακούγεται αυτό..
Θεωρείς λοιπόν ότι ο ουμανισμός και η πολιτική συνείδηση είναι η λύση γενικότερα για την ανθρωπότητα;
Έτσι νιώθω. Δεν κάνω πολιτική, γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολιτικό, αλλά εκ των πραγμάτων οι καταστάσεις με οδήγησαν να δράσω κάπως πολιτικά μέσω της δεύτερης γενιάς, θέλοντας να θεσμοθετήσω τον λόγο μου. Γι’ αυτό κι ενσωματώθηκα σε κάποιες ομάδες που έχουν σαν βάση και γνώμονα τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο άνθρωπος πρέπει να ζει να δουλεύει και να του παρέχονται κάποια πράγματα και φτάνοντας σε μια ηλικία να του παρέχονται κάποια άλλα. Οι διαδικασίες για όλα θα πρέπει να είναι νόμιμες και δίκαιες και θα πρέπει όλα να γίνονται σε φυσικές και μάλλον έντιμες συνθήκες. Τώρα αν κάποιος θέλει να εξαπλωθεί σε βάρος κάποιων άλλων, αυτό είναι άλλη ιστορία.
Τι απαντάς λοιπόν σε αυτούς που σε έχουν αντιμετωπίσει στο παρελθόν ρατσιστικά ή και σ’ αυτούς που ίσως σε αντιμετωπίσουν στο μέλλον;
Δεν ασχολούμαι. Απλώς δεν έχω να τους απαντήσω κάτι. Θεωρώ ότι μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό τους και ότι μέχρι εκεί τους έχουν μάθει να σκέφτονται. Σίγουρα υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία έχουν βιώσει κάποια πράγματα και δεν μπορώ αυτό να το παραβλέψω. Αλλά η κοινωνία και οι ομάδες απαρτίζονται από μονάδες. Και όταν μια μονάδα κατηγορεί μια άλλη μονάδα έχει και την τάση να ομαδοποιεί και να κατηγοριοποιεί πράγματα και καταστάσεις. Αυτή την τάση θέλουμε να παλέψουμε εμείς, η οποία δεν θίγει μόνο τους μετανάστες αλλά και τους Έλληνες. Το θέμα είναι να δούμε τον άνθρωπο και τα δικαιώματά του. Οι ρατσιστές δεν το σκέφτονται αυτό. Κάποιοι ξεκινάνε από μια ηλίθια οπτική και κάποιοι άλλοι είναι χαζοί από τη φύση τους.
Το χιούμορ αποτελεί απάντηση σε όλα αυτά;
Σίγουρα το χιούμορ αποτελεί μια απάντηση. Αυτό κάνω και στα κομμάτια μου: χρησιμοποιώ το χιουμοριστικό στοιχείο αλλά σε ένα επίπεδο καλό, που να μην παύει να είναι χιουμοριστικό. Βεβαία, όταν έρχεσαι σε επαφή με άτομα που δεν έχουν όρια και είναι πιθανόν να σε βλάψουν, δεν περιμένεις να σε καταλάβουν. Όταν εσύ είσαι άνθρωπος που θέλεις να προσαρμοστείς και να κάνεις την κοινωνία καλύτερη, έχεις απέναντί σου αυτούς που είναι νιώθουν ότι βρίσκονται σε μια εμπόλεμη κατάσταση και θέλουν να σε «φάνε» και να σου κάνουν κακό είτε ψυχολογικά είτε σωματικά. Άνευ λόγου. Η προσέγγιση τους είναι μιλιταριστική και συντηρητική: «μας παίρνουν τις δουλειές και πάνε να μας πάρουν τις γυναίκες»! Έτσι, βρίσκεσαι προ εκπλήξεως και μπορεί και να βρεθείς σε κάποιο νοσοκομείο. Γι’ αυτό δεν είναι να παίζεις με αυτά τα πράγματα.
Στρατό έχεις πάει;
Όχι δεν έχω πάει. Με την ιθαγένεια θα έπρεπε να πάω αλλά εγώ δεν θέλω. Είναι προσωπικό θέμα, θέμα πιστεύω.
Ώρα για μουσική! Πες μου τους αγαπημένους σου δίσκους, καλλιτέχνες και τις επιρροές σου.
Οι επιρροές μου προέρχονται κυρίως από το hip-hop και την jazz. Στη hip-hop ξεωρίζω Jay Z, Busta και Rhymes. Πρόσφατα άκουσα ένα απίστευτο δίσκο που λέγεται “Stereotype” από τον Blitz The Ambassador που είναι από την Γκάνα και κάνει καριέρα στην Αμερική. Επίσης από Αφρική Fela Kuti, Manu Dibango, Ali Farka Toure και από jazz James Brown, Herbie Hancock, Miles Davis, John Coltrane. Τέλος από drum and bass, Goldie,Metalheads, Optical. Γενικότερα έχω έρθει σε επαφή με πολύ μουσική κι έχω εξειδικευτεί σε δυο είδη που ξέρω πιο πολλά πράγματα. Βέβαια οι επιρροές μου και τα ακούσματά μου αλλάζουν κατά καιρούς, κι εμπλουτίζονται από πράγματα που μου κάνουν αίσθηση. Γενικά, οι αγαπημένοι μου είναι όσοι ανέφερα, αλλά σίγουρα ξεχνάω κάποιους.
Cliché: Και αν ήσουν σε ένα έρημο νησί ποιούς δίσκους θα έπαιρνες μαζί σου;
Σίγουρα από Miles Davis το “Kind Of Blue”, από Mos Def το “Black on Both Side” από Common το “Like Water For Chocolate” και από Fela Kuti το “Zombie”.
Τον δικό σου τον δίσκο τον αφήνεις απ' έξω δηλαδή;
Τον δικό μου τον δίσκο τον ξέρω!
Σίγουρα τον έχεις μέσα σου, αφού είναι δικό σου δημιούργημα. Δεν χρειάζεται να τον ακούς κιόλας;
Τον ακούω! Μου αρέσει ο δίσκος μου αλλά δυσκολεύομαι να τον ακούσω σαν ακροατής!
Όταν σε μια προηγούμενη συνέντευξη μας ρωτήσαμε την Σενεγαλέζα rapper Sister Fa για το ότι πολλοί Αμερικάνοι rappers βλέπουν την γυναίκα σαν ένα κομμάτι κρέας, μας απάντησε: Ναι το κάνουν όντως οι Αμερικάνοι και είναι κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το hip-hop και την rap. Εσύ τι έχεις να πεις γι’ αυτό;
Αυτό έχει να κάνει με την Αμερικάνικη κουλτούρα. Ξεκίνησε πολύ αγνά το hip-hop. Αλλά κάποια στιγμή οι κοπέλες άρχισαν σιγά-σιγά να υποβιβάζονται σε αντικείμενα. Έχει να κάνει κυρίως με την έλλειψη θεματολογίας των ράπερ στη Αμερική και με την αναγνώριση που όλοι ήθελαν να πετύχουν, του τύπου: ήμουν φτωχός αλλά τώρα έχω λεφτά και έχω γκόμενες και έχω αυτό και έχω κι εκείνο κτλ. Εδώ παίζει ο σεξισμός.
Και οι Έλληνες πια rapper;
Κι αυτοί προβάλλουν αυτό το πράγμα το σεξιστικό. Κάποια κομμάτια προβόκαραν πιο πολύ, τα οποία είναι ορόσημο για εκείνη τη εποχή κάνοντας το break-through από το αισθησιακό στο πιο βρώμικο. Όταν δει ο παραγωγός ότι πουλάει, το βλέπει και ο διευθυντής παραγωγής και τότε μέσω των εταιριών το κατευθύνουν προς τους μουσικούς. Κι έτσι οι Mc’s έχουν φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο, να θεωρούν δηλαδή την γυναίκα κάτι που δεν είναι.
Για τον Eminem τι άποψη έχεις;
Πρόκειται για μια hip-hop προσωπικότητα. Πάνω απ’ όλα είναι έξυπνος και φαίνεται η σιγουριά του, μόνο και μόνο με το πώς καυτηριάζει τα πράγματα, αυτοσαρκάζεται και πολλές φορές αυτοεκτίθεται. Είναι ένας καλλιτέχνης που επηρεάζεται από διάφορες καταστάσεις τις οποίες εκθέτει στην συνέχεια μέσω της τέχνης του. Εγώ δεν μπορώ να τον ακούω πάντα, δεν μπορώ να ακούω συνέχεια την χροιά του. Αλλά κάποια κομμάτια του είναι πολύ καλά, όπως επίσης και η τεχνική του κατάρτιση στο να ραπάρει.
Είμαι ο Μανώλης Αφολάνιο γνωστός ως Mc Yinka. Τα παιδικά μου χρόνια τα έζησα ως ένα κανονικό παιδί. Ήμουνα πιο πολύ στον αθλητισμό, έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ ανέμελα και ήμουν σκανδαλιάρης. Ήμουν από τα πρώτα αφρικανάκια στο σχολείο μου και γενικότερα στην ελληνική κοινωνία. Το 1987 που πήγα πρώτη δημοτικού ήμουν εγώ, ο αδερφός μου και άλλο ένα παιδί στο σχολείο που ήμασταν από την Αφρική. Άλλο παιδί δεν υπήρχε . Στις πρώτες τάξεις του δημοτικού είχα φίλους και ζούσα μια χαρά χωρίς να έχω στο κεφάλι μου κάποια κόμπλεξ- απ’ ότι θυμάμαι- αν και άκουγα κάποια θέματα. Ήξερα τι συμβαίνει μιας και ήμουν συνειδητοποιημένος πιτσιρικάς. Βέβαια στην αρχή δεν με καλούσαν πολύ στα πάρτυ κάτι που δεν μου δημιούργησε κόμπλεξ ή απωθημένα γιατί πιο μετά, στην τρίτη ή τετάρτη Δημοτικού άρχισαν να με καλούνε. Ήμουν και λίγο ατομάκι, ήμουν και καλά από τους μάγκες της τάξης. Μια χαρά περνούσαμε με τα παιδιά. Στο γυμνάσιο συνέχισα να ασχολούμαι με τον αθλητισμό. Γούσταρα πολύ κι έπαιζα ποδόσφαιρο και μπάσκετ. Όλα αυτά μέχρι τις τελευταίες τάξεις του λυκείου που άρχισα να ασχολούμαι με την μουσική κι απέκτησα έναν συγκεκριμένο κύκλο.
Ποιο ήταν το ερέθισμα που σε έκανε να ασχοληθείς με την μουσική;
Πέρα από την μουσική παιδεία από το σχολείο ή το σπίτι, που δεν ήταν κάτι το ειδικό, άκουγα πολύ μουσική, πήγαινα σε αφρικανικά πάρτυ κι έβλεπα MTV. Ο αδερφός μου, που ήταν πιο αλητακος από εμένα είχε βγει στα πράγματα της αθηναϊκής νύχτας είτε επειδή έκανε γκράφιτι είτε επειδή ασχολούταν με πάρτυ και διάφορες μουσικές και έτσι ερχόμενος σε επαφή με μουσικά είδη όπως το psychedelic, η drum and bass και το hip-hop τα έφερε στο σπίτι. Ήταν πολύ ψημένος με την urban κουλτούρα κι έτσι έγινα κι εγώ αφού ήρθα σε επαφή με ένα μουσικό περιβάλλον τέτοιο, που το είχε δημιουργήσει ο αδερφός μου. Αλλά μετά έχοντας πάρει ερέθισμα και έχοντας δει τον αδερφό μου να κάνει performance Mc, μου βγήκε και εμένα αυτό το πράγμα σαν πρώτη φάση αλλά μετά με τα χρόνια ο καθένας ακολούθησε τον δρόμο του. Οι δρόμοι μας δεν είναι πολύ διαφορετικοί, αλλά τώρα πια ο καθένας έχει την δική του καλλιτεχνική ταυτότητα. Έτσι πριν από δώδεκα χρόνια ασχολήθηκα με την ηλεκτρονική μουσική κάνοντας φωνητικά με dj’s σε drum and bass, και ήρθε το hip-hop και το γενικό ψάξιμο με μπάντες και διάφορα sessions. Προσπαθούσα να συμμετέχω με τον τρόπο μου έτσι ώστε να παίρνω και να απορροφώ πράγματα από τα βιώματα και τις εμπειρίες μου και σιγά-σιγά όλο αυτό να φτιάχνει την προσωπικότητα μου είτε την καλλιτεχνική είτε την ανθρώπινη μου.
Οι γονείς σου από πιο μέρος της Αφρικής κατάγονται;
Από το Λάγος της Νιγηρίας, από το κέντρο δηλαδή.
Τους έκανε εντύπωση λοιπόν που ασχολήθηκες με το hip-hop αντί να ασχοληθείς λόγω καταγωγής με την Afro-beat του Fela Kuti;
Σίγουρα. Ο Fela Kuti ήταν πολύ γνωστός στην Νιγηρία και μια τεράστια περσόνα γενικότερα και από πολιτικής άποψης. Δεν υπάρχει νιγηριανός που να μην ξέρει τον Fela Kuti. Το afro-beat είναι fusion με παραδοσιακή μουσική, high-life και funk και jazz στοιχεία. Ούτως ή άλλως αυτοί είναι οι δρόμοι οι οποίοι ήθελα να ακολουθήσω και ακολουθώ. Θέλω να κινούμαι μέσα από το μπαστάρδεμα των βιωμάτων μου και των ακουσμάτων μου, δηλαδή θέλω να βγει αυτό το tribal γιατί πιστεύω ότι το έχω και ότι μπορώ να το εκπέμψω στον κόσμο. Αυτό κάνω σαν καλλιτέχνης, λόγω φύσης αλλά και λόγω του ότι είμαι παιδί μεταναστών, όντας αφρο-έλλην! Είμαι σε μια κατάσταση που είμαι μια από εδώ μια από εκεί. Παίρνοντας λοιπόν απ’ όλες αυτές τις οπτικές πράγματα, καταφέρνω αυτό το μπαστάρδεμα- με την καλή έννοια- στην μουσική μου.
Ποιο σκαλοπάτι στην καριέρα σου σε έκανε να αποκτήσεις ένα μεγαλύτερο κοινό και να ξεφύγεις από την κατάσταση του demo;
Ήμουν στην σκηνή της hip-hop είτε σε underground γκρουπάκια που είχα στην αρχή, είτε μετέπειτα στους FFC. Κινούμουν πάντα σε διάφορα πεδία της μουσικής. Εκτός του hip-hop ασχολήθηκα με την drum and bass, την reggae ή την funk μέσα από μπάντες ή πάρτυ ως dj , κι έτσι μπορώ να πω ότι έχω παίξει με πολλούς μουσικούς και με πολλούς dj, κι έτσι κάποιοι που με ξέρουν ξαφνιάζονται όταν με βλέπουν να κάνω hip-hop. Το σκαλοπάτι που με έκανε γενικότερα πιο γνωστό στο ευρύ κοινό, ήταν η συνεργασία μου με τον Φίλιππο Πλιάτσικα, πριν από τρία χρόνια που βρεθήκαμε. Κάποιοι κοινοί γνωστοί, μας έφεραν σε επαφή κι έτσι συζητήσαμε την περίπτωση συνεργασίας, μιας και ήθελε την συμμετοχή ενός ράπερ στον δίσκο του. Έτσι μια άνετη και γόνιμη συνεργασία ξεκίνησε και που στην ουσία με βοήθησε και σαν μουσικό και σαν άνθρωπο, βλέποντας την μουσική από ένα άλλο στυλ και παίζοντας με ένα άνθρωπο που έχει επιτύχει κάποια πράγματα στην δισκογραφία. Επίσης όλα αυτά μαζί με βοήθησαν στην πραγματοποίηση και στην κυκλοφορία του πρώτου μου δίσκου «Αλάνα».
Πότε κυκλοφόρησε;
Κυκλοφόρησε την 1η Ιουνίου. Είναι εδώ και 6 μήνες στα δισκοπωλεία.
Που οφείλουν το αιχμηρό τους ύφος οι στίχοι σου;
Κοίταξε, η διαδικασία της στιχουργίας γενικότερα μπορώ να πω ότι είναι σπόρος, των βιωμάτων, των εμπειριών, της ιδιοσυγκρασίας, της προσωπικότητάς και των επιρροών σου. Είναι ένας σπόρος όλων αυτών των πραγμάτων που ζυμώνονται και μαγειρεύονται μέσα σου, για να βγει στο τέλος προς τα έξω. άμα θέλεις να θεωρείς τον εαυτό σου συνειδητοποιημένο κι ευαίσθητο καλλιτέχνη. Βέβαια, δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη καλλιτέχνης. Ξεκίνησα εν μέσω ενός συνονθυλεύματος σκέψεων και λέξεων όντας πιο μικρός, που όμως ήταν πάντα κοινωνικοπολιτικού, προσωπικού και γενικώς ταξιδιάρικου περιεχομένου. Επομένως αυτό το αιχμηρό ύφος στους στίχους δεν έχει να κάνει με το να αυτοδιαφημίζομαι και να λέω ποιος είμαι και τι κάνω κτλ. Ποτέ δεν μου βγήκε αυτό το πράγμα. Θέλοντας λοιπόν να αναπτύξω και εμπλουτίσω την θεματολογία μου, είτε παρουσιάζοντας μια ιδέα σε ένα CD είτε σε μια παράσταση, και ψάχνοντας κυρίως τον εαυτό μου και τα βήματα μου, είδα ότι θέλω να λέω τα προβλήματα μου και τα προβλήματα της ομάδας που είμαι μέρος της κοινωνικά και κατά κάποιον τρόπο εκπροσωπώ.
Η άλλη πλευρά της κοινωνίας γενικά που θίγεις τι λέει για όλα αυτά;
Ακόμα δεν μου την έχουν πει σε προσωπικό επίπεδο, δηλαδή να βγουν και να μου πουν τι είναι αυτά που λες και τέτοια, αλλά γενικότερα οι κοινωνικοί στίχοι που έχουν να κάνουν με τους μετανάστες προκαλούν το συντηρητικό κομμάτι της κοινωνίας. Έχουμε έρθει αντιμέτωποι με πολλά τέτοια περιστατικά κυρίως με ρατσιστές.
Μήπως δεν θέλουν να παραδεχτούν ότι είσαι Έλληνας;
Εμένα δεν με νοιάζει αν με θεωρούν Έλληνα ή όχι γιατί νομίζω και αυτό πρέπει να καταλάβει και η δεύτερη γενιά μεταναστών, ότι δεν είναι δουλειά τους και δεν είναι αυτοί που θα με πουν εμένα Έλληνα. Αυτός που θα με πει Έλληνα είμαι εγώ, γιατί εγώ έχω ζήσει εδώ πέρα, όντας τόσα χρόνια εδώ πέρα, κι έχοντας δει τι έχω κάνει. Κανείς δεν θα μου πει αν είμαι Έλληνας ή όχι. Νομίζουν ότι μπορούν να το κάνουν, επειδή ζούνε εδώ πέρα και θεωρούν ότι έχουν κάποια εξουσία. Απ’ την άλλη όλοι έχουν το δικαίωμα της κριτικής και αυτό δεν μπορώ να τους το στερήσω. Καλά θα κάνουν όλοι οι άνθρωποι να εκφράζουν την γνώμη τους. Αλλά κάποιοι δεν είναι σε θέση να κρίνουν μια ολόκληρη γενιά ατόμων που έχουν ζήσει εδώ πέρα που έχουν φάει τα ίδια σκατά με τον Έλληνα και με το παραπάνω, κι έχουν επιτεύξει πράγματα στην ελληνική κοινωνία, κρίνοντας από μια εικόνα ή από το αν είσαι λίγο παράξενος ή μαύρος ή κόκκινος ή πράσινος. Τελικά δεν είναι μόνο θέμα χρώματος ή γλώσσας. Άλλωστε, υπάρχουν Έλληνες κι Έλληνες.
Η δεύτερη γενιά σε ποιον δρόμο νομίζεις ότι βρίσκεται;
Η δεύτερη γενιά μετά από τα τελευταία γεγονότα, τις τελευταίες διευθετήσεις που έχουν να κάνουν με την ιθαγένεια, είναι σε πολύ καλό δρόμο. Επιτέλους έχει ένα κοινωνικό πρόσωπο, το πρόσωπο αυτό που της αρμόζει και το πρόσωπο που θα πρέπει να έχει σε σχέση με την κοινωνία. Αυτό δίνει στα παιδιά της δεύτερης γενιάς κάποια κοινωνιολογικά εφόδια, που ανάλογα με την προσωπικότητα του, ο καθένας μπορεί να κάνει τα κουμάντα του, να βρει τους τρόπους του να ορθοποδήσει, και γενικότερα σε κοινωνικό επίπεδο να έχει μια αβάντα να κάνει τα σχέδιά του χωρίς να υστερεί σε κάτι στην περαιτέρω ζωή του, σε σχέση με τους συνανθρώπους του.
Και το δικαίωμα ψήφου;
Ναι, δεν ξέρω αν υπάρχει κάποια σκοπιμότητα και δεν με νοιάζει αυτό. Είναι αυτό που είπα και πριν. Οι μετανάστες τόσο καιρό είναι προσωπικότητες οι οποίες είναι άφαντες και αόρατες. Το να μπορούν να εκφράσουν την γνώμη τους, απ’ την στιγμή που ζούνε εδώ πολλά χρόνια είναι δικαίωμά τους. Και άμα το πάρεις ανθρώπινα, το αξίζουν αυτό το πράγμα. Δεν μπορείς να πεις στους γονείς μου που είναι 30 χρόνια εδώ ότι δεν μπορούν να έχουν δικαιώματα, ενώ έχουν υποχρεώσεις, ασφαλίζονται κανονικά, πληρώνουν του φόρους τους, τα ΙΚΑ τους τα ΜΙΚΑ τους! Είναι φυσιολογικά αυτά τα πράγματα. Θα πρέπει να καταλάβουμε ότι η σύγχρονη κοινωνία είναι μια πολύχρωμη και πολυπολιτισμική κοινωνία, και να δούμε ποιοι οι λόγοι της δημιουργίας των προβλημάτων της Ελλάδας. Είναι κατευθυνόμενη η σκέψη ότι φταίνε οι μετανάστες. Η Ελλάδα έχει πολλά χρέη και προσπαθεί να «βουλώσει» κάποιες τρύπες. Έχει όμως και τα λαμόγια τα οποία ρουφάνε από παντού, τα οποία υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν μια ζωή. Αυτή η χώρα, πέρασε στο παρελθόν πολέμους , χούντες και διάφορα άλλα πράγματα που την έφεραν σε δυσχερή θέση. Κάποιοι από τους Έλληνες ζουν σε μια ουτοπία, έχοντας στο μυαλό την εικόνα της αρχαίας Ελλάδας. Πρέπει να δούμε την σύγχρονη κοινωνία να πηγαίνει μπροστά με νέες προτάσεις από τα νέα άτομα και τις νέες πηγές. Το ίδιο θα πρέπει να ισχύσει και για την πόλη μας, την Αθήνα. Να διαβεί λοιπόν τον δρόμο κάποιων άλλων ευρωπαϊκών πόλεων όπως το Βερολίνο, η Βαρκελώνη ή το Παρίσι που οι μετανάστες έχουν ενεργό ρόλο στην κοινωνία, είτε αυτοί προέρχονται από την δεύτερη, την τρίτη ή την τέταρτη γενιά μεταναστών. Κάτι που συμβάλει και πολιτιστικά σε μια κοινωνία.
Mc Yinka for president: Αν υποθετικά αποκτούσες εξουσία, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα άλλαζες;
Τώρα αυτό θέλει σκέψη. Αυτό που θα ήθελα να κάνω και αυτό δεν είναι MC Yinka for president αλλά Mc Yinka for magician, θα ήταν να υπάρχει πλήρης διαφάνεια σε όλα τα επίπεδα και έκθεση όλων αυτών των άπληστων ατόμων που βρίσκουν τρόπους να κλέβουν χρήματα ή οτιδήποτε άλλο. Επίσης θα ήθελα να μπορούσα να διοικήσω με μια πολιτική που θα είχε ως βάση τον άνθρωπο και τις ουσιαστικές ανάγκες του και όχι το κέρδος. Και θα ήμουν ευτυχισμένος. Τώρα δεν ξέρω πως ακούγεται αυτό..
Θεωρείς λοιπόν ότι ο ουμανισμός και η πολιτική συνείδηση είναι η λύση γενικότερα για την ανθρωπότητα;
Έτσι νιώθω. Δεν κάνω πολιτική, γιατί δεν θεωρώ τον εαυτό μου πολιτικό, αλλά εκ των πραγμάτων οι καταστάσεις με οδήγησαν να δράσω κάπως πολιτικά μέσω της δεύτερης γενιάς, θέλοντας να θεσμοθετήσω τον λόγο μου. Γι’ αυτό κι ενσωματώθηκα σε κάποιες ομάδες που έχουν σαν βάση και γνώμονα τον άνθρωπο και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ο άνθρωπος πρέπει να ζει να δουλεύει και να του παρέχονται κάποια πράγματα και φτάνοντας σε μια ηλικία να του παρέχονται κάποια άλλα. Οι διαδικασίες για όλα θα πρέπει να είναι νόμιμες και δίκαιες και θα πρέπει όλα να γίνονται σε φυσικές και μάλλον έντιμες συνθήκες. Τώρα αν κάποιος θέλει να εξαπλωθεί σε βάρος κάποιων άλλων, αυτό είναι άλλη ιστορία.
Τι απαντάς λοιπόν σε αυτούς που σε έχουν αντιμετωπίσει στο παρελθόν ρατσιστικά ή και σ’ αυτούς που ίσως σε αντιμετωπίσουν στο μέλλον;
Δεν ασχολούμαι. Απλώς δεν έχω να τους απαντήσω κάτι. Θεωρώ ότι μέχρι εκεί φτάνει το μυαλό τους και ότι μέχρι εκεί τους έχουν μάθει να σκέφτονται. Σίγουρα υπάρχουν κάποια άτομα τα οποία έχουν βιώσει κάποια πράγματα και δεν μπορώ αυτό να το παραβλέψω. Αλλά η κοινωνία και οι ομάδες απαρτίζονται από μονάδες. Και όταν μια μονάδα κατηγορεί μια άλλη μονάδα έχει και την τάση να ομαδοποιεί και να κατηγοριοποιεί πράγματα και καταστάσεις. Αυτή την τάση θέλουμε να παλέψουμε εμείς, η οποία δεν θίγει μόνο τους μετανάστες αλλά και τους Έλληνες. Το θέμα είναι να δούμε τον άνθρωπο και τα δικαιώματά του. Οι ρατσιστές δεν το σκέφτονται αυτό. Κάποιοι ξεκινάνε από μια ηλίθια οπτική και κάποιοι άλλοι είναι χαζοί από τη φύση τους.
Το χιούμορ αποτελεί απάντηση σε όλα αυτά;
Σίγουρα το χιούμορ αποτελεί μια απάντηση. Αυτό κάνω και στα κομμάτια μου: χρησιμοποιώ το χιουμοριστικό στοιχείο αλλά σε ένα επίπεδο καλό, που να μην παύει να είναι χιουμοριστικό. Βεβαία, όταν έρχεσαι σε επαφή με άτομα που δεν έχουν όρια και είναι πιθανόν να σε βλάψουν, δεν περιμένεις να σε καταλάβουν. Όταν εσύ είσαι άνθρωπος που θέλεις να προσαρμοστείς και να κάνεις την κοινωνία καλύτερη, έχεις απέναντί σου αυτούς που είναι νιώθουν ότι βρίσκονται σε μια εμπόλεμη κατάσταση και θέλουν να σε «φάνε» και να σου κάνουν κακό είτε ψυχολογικά είτε σωματικά. Άνευ λόγου. Η προσέγγιση τους είναι μιλιταριστική και συντηρητική: «μας παίρνουν τις δουλειές και πάνε να μας πάρουν τις γυναίκες»! Έτσι, βρίσκεσαι προ εκπλήξεως και μπορεί και να βρεθείς σε κάποιο νοσοκομείο. Γι’ αυτό δεν είναι να παίζεις με αυτά τα πράγματα.
Στρατό έχεις πάει;
Όχι δεν έχω πάει. Με την ιθαγένεια θα έπρεπε να πάω αλλά εγώ δεν θέλω. Είναι προσωπικό θέμα, θέμα πιστεύω.
Ώρα για μουσική! Πες μου τους αγαπημένους σου δίσκους, καλλιτέχνες και τις επιρροές σου.
Οι επιρροές μου προέρχονται κυρίως από το hip-hop και την jazz. Στη hip-hop ξεωρίζω Jay Z, Busta και Rhymes. Πρόσφατα άκουσα ένα απίστευτο δίσκο που λέγεται “Stereotype” από τον Blitz The Ambassador που είναι από την Γκάνα και κάνει καριέρα στην Αμερική. Επίσης από Αφρική Fela Kuti, Manu Dibango, Ali Farka Toure και από jazz James Brown, Herbie Hancock, Miles Davis, John Coltrane. Τέλος από drum and bass, Goldie,Metalheads, Optical. Γενικότερα έχω έρθει σε επαφή με πολύ μουσική κι έχω εξειδικευτεί σε δυο είδη που ξέρω πιο πολλά πράγματα. Βέβαια οι επιρροές μου και τα ακούσματά μου αλλάζουν κατά καιρούς, κι εμπλουτίζονται από πράγματα που μου κάνουν αίσθηση. Γενικά, οι αγαπημένοι μου είναι όσοι ανέφερα, αλλά σίγουρα ξεχνάω κάποιους.
Cliché: Και αν ήσουν σε ένα έρημο νησί ποιούς δίσκους θα έπαιρνες μαζί σου;
Σίγουρα από Miles Davis το “Kind Of Blue”, από Mos Def το “Black on Both Side” από Common το “Like Water For Chocolate” και από Fela Kuti το “Zombie”.
Τον δικό σου τον δίσκο τον αφήνεις απ' έξω δηλαδή;
Τον δικό μου τον δίσκο τον ξέρω!
Σίγουρα τον έχεις μέσα σου, αφού είναι δικό σου δημιούργημα. Δεν χρειάζεται να τον ακούς κιόλας;
Τον ακούω! Μου αρέσει ο δίσκος μου αλλά δυσκολεύομαι να τον ακούσω σαν ακροατής!
Όταν σε μια προηγούμενη συνέντευξη μας ρωτήσαμε την Σενεγαλέζα rapper Sister Fa για το ότι πολλοί Αμερικάνοι rappers βλέπουν την γυναίκα σαν ένα κομμάτι κρέας, μας απάντησε: Ναι το κάνουν όντως οι Αμερικάνοι και είναι κάτι που δεν έχει καμία σχέση με το hip-hop και την rap. Εσύ τι έχεις να πεις γι’ αυτό;
Αυτό έχει να κάνει με την Αμερικάνικη κουλτούρα. Ξεκίνησε πολύ αγνά το hip-hop. Αλλά κάποια στιγμή οι κοπέλες άρχισαν σιγά-σιγά να υποβιβάζονται σε αντικείμενα. Έχει να κάνει κυρίως με την έλλειψη θεματολογίας των ράπερ στη Αμερική και με την αναγνώριση που όλοι ήθελαν να πετύχουν, του τύπου: ήμουν φτωχός αλλά τώρα έχω λεφτά και έχω γκόμενες και έχω αυτό και έχω κι εκείνο κτλ. Εδώ παίζει ο σεξισμός.
Και οι Έλληνες πια rapper;
Κι αυτοί προβάλλουν αυτό το πράγμα το σεξιστικό. Κάποια κομμάτια προβόκαραν πιο πολύ, τα οποία είναι ορόσημο για εκείνη τη εποχή κάνοντας το break-through από το αισθησιακό στο πιο βρώμικο. Όταν δει ο παραγωγός ότι πουλάει, το βλέπει και ο διευθυντής παραγωγής και τότε μέσω των εταιριών το κατευθύνουν προς τους μουσικούς. Κι έτσι οι Mc’s έχουν φτάσει σ’ αυτό το επίπεδο, να θεωρούν δηλαδή την γυναίκα κάτι που δεν είναι.
Για τον Eminem τι άποψη έχεις;
Πρόκειται για μια hip-hop προσωπικότητα. Πάνω απ’ όλα είναι έξυπνος και φαίνεται η σιγουριά του, μόνο και μόνο με το πώς καυτηριάζει τα πράγματα, αυτοσαρκάζεται και πολλές φορές αυτοεκτίθεται. Είναι ένας καλλιτέχνης που επηρεάζεται από διάφορες καταστάσεις τις οποίες εκθέτει στην συνέχεια μέσω της τέχνης του. Εγώ δεν μπορώ να τον ακούω πάντα, δεν μπορώ να ακούω συνέχεια την χροιά του. Αλλά κάποια κομμάτια του είναι πολύ καλά, όπως επίσης και η τεχνική του κατάρτιση στο να ραπάρει.
Μπορούν τελικά οι λευκοί να ραπάρουν, όπως οι Beastie Boys;
(γέλια) Κοίταξε να δεις, οι Beastle Boys προέρχονται από μια σχολή πιο old school, με ήχο πιο groovy και pop, και εκφορά λόγου συγκεκριμένη. Φυσικά και δεν είναι μόνο οι μαύροι που ραπάρουν! Βέβαια η όλη η μετεξέλιξη του είδους προέρχεται από την κατ’ επέκταση μίξη της Αφρικάνικη με την Αμερικάνικη παράδοση. Νομίζω πως η εξέλιξη των Αφρικάνικων ρυθμών ή καμιά φορά η απλοποίησή τους άλλαξαν την μουσική!
Όταν παύεις να είσαι ο MC Yinka και γίνεσαι Μανώλης με τι ασχολείσαι;
Όλη μου η μέρα έχει να κάνει με την μουσική. Ακούω μουσική, παίζω μουσική, πηγαίνω σε live, κάνω παρέα με μουσικούς, αλλά και με ανθρώπους που προσφέρουν κοινωνικά. Αυτός είναι ο κύκλος μου. Μέσα σ’ αυτόν τον περίγυρο κινούμαι.
Άρα δεν παύεις ποτέ να είσαι ο Mc Yinka;
Όχι! (γέλια)
Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;
Αυτή την περίοδο, θέλω να ενεργοποιηθώ ξανά: γράφω μουσική, γράφω στίχους, κι έχω γενικά τα αυτιά μου ανοιχτά. Ούτως ή άλλως, πολλές συναυλίες, project και ιδέες για ένα καινούριο LP.
Θέλω να μου πεις τι εύχεσαι στους αναγνώστες του asante και τι γουστάρεις να αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο;
Εύχομαι για όλους, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης κι όλοι να φτιάξουν τη ζωή τους, ευαισθητοποιώντας τον εαυτό τους και βλέποντας γύρω τους. Κι έχοντας, πάνω απ’ όλα την δύναμη και τον ζήλο, να θέλουν να αλλάζουνε συνέχεια το ό,τι δεν είναι καλό γι’ αυτούς. Τέλος, να κυνηγάνε τα ουσιώδη στη ζωή, τα πράγματα που τους κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους, πέρα από τα μάταια.
Σε ποιες λέξεις συνοψίζεται η φιλοσοφία σου;
Ελευθερία, σεβασμός, αγάπη, πίστη, θέληση.
(γέλια) Κοίταξε να δεις, οι Beastle Boys προέρχονται από μια σχολή πιο old school, με ήχο πιο groovy και pop, και εκφορά λόγου συγκεκριμένη. Φυσικά και δεν είναι μόνο οι μαύροι που ραπάρουν! Βέβαια η όλη η μετεξέλιξη του είδους προέρχεται από την κατ’ επέκταση μίξη της Αφρικάνικη με την Αμερικάνικη παράδοση. Νομίζω πως η εξέλιξη των Αφρικάνικων ρυθμών ή καμιά φορά η απλοποίησή τους άλλαξαν την μουσική!
Όταν παύεις να είσαι ο MC Yinka και γίνεσαι Μανώλης με τι ασχολείσαι;
Όλη μου η μέρα έχει να κάνει με την μουσική. Ακούω μουσική, παίζω μουσική, πηγαίνω σε live, κάνω παρέα με μουσικούς, αλλά και με ανθρώπους που προσφέρουν κοινωνικά. Αυτός είναι ο κύκλος μου. Μέσα σ’ αυτόν τον περίγυρο κινούμαι.
Άρα δεν παύεις ποτέ να είσαι ο Mc Yinka;
Όχι! (γέλια)
Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;
Αυτή την περίοδο, θέλω να ενεργοποιηθώ ξανά: γράφω μουσική, γράφω στίχους, κι έχω γενικά τα αυτιά μου ανοιχτά. Ούτως ή άλλως, πολλές συναυλίες, project και ιδέες για ένα καινούριο LP.
Θέλω να μου πεις τι εύχεσαι στους αναγνώστες του asante και τι γουστάρεις να αλλάξει σ’ αυτό τον κόσμο;
Εύχομαι για όλους, καλύτερες συνθήκες διαβίωσης κι όλοι να φτιάξουν τη ζωή τους, ευαισθητοποιώντας τον εαυτό τους και βλέποντας γύρω τους. Κι έχοντας, πάνω απ’ όλα την δύναμη και τον ζήλο, να θέλουν να αλλάζουνε συνέχεια το ό,τι δεν είναι καλό γι’ αυτούς. Τέλος, να κυνηγάνε τα ουσιώδη στη ζωή, τα πράγματα που τους κάνουν πραγματικά ευτυχισμένους, πέρα από τα μάταια.
Σε ποιες λέξεις συνοψίζεται η φιλοσοφία σου;
Ελευθερία, σεβασμός, αγάπη, πίστη, θέληση.
*από 22 Ιανουαρίου, ο Mc Yinka, εμφανίζεται μαζί με τον Φίλιππο Πλιάτσικα στο Γυάλινο Μουσικό θέατρο (www.gialino.gr) κάθε Παρασκευή και Σάββατο.
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!
