αποκλειστική συνέντευξη με μια μπάντα μεταναστών που κατάφερε να καταξιωθεί
Οι Дети Picasso είναι ένα συγκρότημα από την Αρμενία με έδρα την Μόσχα, και τώρα πια τη Βουδαπέστη. Από το 2002 που κυκλοφόρησαν τον πρώτο τους δίσκο “Mesyac Ulibok” (παράλληλα με το ντεπούτο τους ψηφίστηκαν ως η καλύτερη νέα-μπάντα της χρονιάς) μέχρι και τον πιο πρόσφατο “Turbo Mayrik” του 2008, κατάφεραν να γίνουν μια από τις πιο αναγνωρίσιμες μπάντες και για πολλούς το καλύτερο live act της ρωσικής σκηνής!
Ανάμεσα στα κατορθώματά των Deti Picasso μπορεί να ξεχωρίσει κανείς, την συνεργασία τους με τον θρυλικό ακορντεονίστα Jason Webley και αυτή με τους Ούγγρους τζαζίστες Masfel καθώς και την συμμετοχή τους ως support group στις περιοδείες στην Ρωσία των Massive Attack και των Depeche Mode.
Σε όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψαν να περιοδεύουν, κάνοντας αισθητή την παρουσία τους στα περισσότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, στην Πορτογαλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία, την Τσεχία την Κροατία, την Αυστρία, την Εσθονία και την πατρίδα τους την Αρμενία.
Η πενταμελής σύνθεσή τους, αποτελείται από την χαρισματική (κι επίκεντρο του συγκροτήματος) Gaya Arutyunyan στα φωνητικά, τον Karen Arutyunyan στην κιθάρα, τον Arpad Vajdovich στο μπάσο τον Bogdan Bobrov στα ντραμς και την Ellina Khachaturian στο βιολί.
Η μουσική τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα fusion κράμα, κάτι μεταξύ παραδοσιακής μουσικής με alternative γεμίσματα και δυναμικές κιθάρες. Οι ίδιοι άλλωστε περιγράφουν τους εαυτούς τους ως «σύγχρονους μεταφραστές της αρχαίας χριστιανικής αρμενικής λαϊκής μουσικής».
Το Asante επικοινώνησε μαζί τους και με άμεση προθυμία, η Gaya Arutyunyan, τραγουδίστρια και συνθέτης του συγκροτήματος απάντησε στις ερωτήσεις μας:
Πως κατάφερε μία μπάντα μεταναστών να κατακτήσει την ρωσική σκηνή;
Δεν ήταν και τόσο εύκολο μιας και απ’ την στιγμή που τραγουδάς στα αρμενικά δεν σε παίζουν στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση. Το 2002 ηχογραφήσαμε το πρώτο μας album “Mesyac Ulibok” που τα πιο πολλά τραγούδια είναι στα ρωσικά και λίγα στα αρμενικά. Στον κόσμο άρεσε αυτό το πείραμα και το βίντεο του τραγουδιού “Yaman” σημείωσε απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Επίσης, εκείνη την εποχή, μία μπάντα από το Kishinev της Μολδαβίας συνδύασε την μουσική hardcore με το παραδοσιακό funk στην ρωσική γλώσσα. Ο δεύτερος μας δίσκος “Ethnic experiments” toy 2004 βασίζεται μόνο σε τραγούδια από την Αρμενία. Με αυτό το δίσκο θέλαμε να «ανοίξουμε» τους ορίζοντές μας και να ξεκινήσουμε να κατακτούμε την Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια, μετακομίσαμε στην Βουδαπέστη και καταφέραμε να γίνουμε μια απ’ τις πιο αναγνωρίσιμες μπάντες μεταναστών.
Ποια η ιστορία του συγκροτήματος; Πώς βρεθήκατε όλοι μαζί;
Την μπάντα την ξεκινήσαμε εγώ κι ο αδερφός μου πριν από δέκα χρόνια πειραματιζόμενοι πάνω στην rock μουσική. Οι γονείς μας είναι Αρμένιοι που μετακόμισαν στην Μόσχα στα μέσα της δεκαετίας του 70, κι έτσι σύντομα ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε τα παραδοσιακά στοιχεία της μουσικής από την Αρμενία. Χρειαζόμασταν όμως μουσικούς που να μοιραστούν μαζί μας αυτή την ιδέα. Ξεκινήσαμε λοιπόν να δουλεύουμε με τον ντράμερ μας, τον Bogdan Bobrov, που είναι μισός Ρώσος μισός Γεωργιανός. Μέσω αυτού, ήρθε στην μπάντα και ο μπασίστας Alex Filippik. Επίσης αποκτήσαμε και τον Vadim Kuznetsov που παίζει τσέλο. Όταν μετακομίσαμε στην Βουδαπέστη έπρεπε να αντικαταστήσουμε κάποια μέλη της μπάντας με κάποια άλλα. Έτσι στην θέση του τσελίστα αποκτήσαμε την πολύ ταλαντούχα Ellina Khachaturyan από την Αρμενία που παίζει βιόλα, και το μπάσο ανέλαβε ο Ούγγρος Arpad Vajdovich.
Deti Picasso σημαίνει «Τα παιδιά του Picasso». Πώς προέκυψε το όνομα αυτό;
Ο Pablo Picasso ήταν ένας μεγάλος πειραματιστής και θέλαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο: να κάνουμε κάτι καινούριο το οποίο να είναι πειραματικό κι εκτός μόδας. Αυτό είναι το απλό κομμάτι της ιστορίας. Η αλήθεια είναι ότι πολύ πριν φτιάξουμε την μπάντα, είχαμε ένα τραγούδι που λέγονταν “Children of Picasso”. Ήταν ένα απόλυτα άγριο τραγούδι με παράξενους στίχους. Όταν λοιπόν χρειάστηκε να βρούμε ένα όνομα συγκροτήματος πραγματικά πολύ γρήγορα, πήραμε τον τίτλο αυτού του τραγουδιού. Έτσι απλά.
Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σας;
Δεν έχουμε αγαπημένες μπάντες ή είδη μουσικής σαν βασικές επιρροές μας. Αυτές οι επιρροές μας, προέρχονται από την μουσική, την λογοτεχνία, την ποίηση, την τέχνη, την φύση και ό,τι βρίσκεται γύρω μας.
Πως ήταν να βρίσκεστε στην σκηνή ως support μπάντα σε καταξιωμένα συγκροτήματα όπως οι Massive Attack;
Ήταν η πρώτη μας εμπειρία να παίζουμε σε τόσο μεγάλη σκηνή ως support σε τόσο μεγάλα συγκροτήματα. Ήταν πολύ δύσκολο, γιατί το κοινό γνώριζε αυτά τα συγκροτήματα πολύ περισσότερο από εμάς. Άλλωστε ήμασταν πολύ νέοι τότε. Από τότε, έχουμε παίξει σε πάρα πολλά άλλα μεγάλα φεστιβάλ και σκηνές. Για παράδειγμα στην Ιταλία, στο “Love Wave Festival” αντικαταστήσαμε τους Verve, μιας και δεν μπόρεσαν να έρθουν λόγω μιας αδιαθεσίας του τραγουδιστή τους. Επίσης παίξαμε στην μεγάλη σκηνή της World Music στο “Sziget Festival” στην Βουδαπέστη, μαζί με τον Goran Bregovic.
Πες μας για την συνεργασία σας με τον Jason Webley;
Ήταν πολύ αστεία. Δώσαμε μαζί μερικές συναυλίες στην Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. Επίσης τον καλέσαμε στην Βουδαπέστη για ένα live. Πρόκειται για έναν πολύ ταλαντούχο μουσικό και μας άρεσε πολύ η συνεργασία που είχαμε. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία προσπαθούμε να παρακολουθούμε τις συναυλίες του.
Και για αυτήν με τους Masfel ή για άλλες συνεργασίες;
Με τους Masfel γνωριστήκαμε πριν από περίπου 5 χρόνια κι από τότε παίζουμε συχνά μαζί σε φεστιβάλ ή σε club. Φτιάξαμε ένα νέο video clip για το τραγούδι “Zuma” στα αρμενικά, το οποίο σύντομα θα μπορείτε να βρείτε στο youtube. Ο νέος δίσκος των Masfel θα κυκλοφορήσει στα τέλη του 2010, με εμένα στο τραγούδι και τον αδερφό μου στην κιθάρα. Όμως έχουμε στα σκαριά κι άλλες πολλές συνεργασίες: έχουμε ένα project με τον DJ Richter, έναν ραδιοφωνικό παραγωγό από την Μόσχα, και το Ούγγρο σαξοφωνίστα Istvan Grencso, το οποίο ονομάζεται Noize Orchestra. Επίσης καλέσαμε για τον νέο μας δίσκο, ο οποίος ελπίζουμε να κυκλοφορήσει φέτος, τον Ούγγρο τρομπετίστα Lorinc Barabas (www.myspace.com/barabaslorinc) και την alco-dunkelpop νορβηγική μπάντα Schtimm (www.myspace.com/schtimm). Μα ο κύριος καλεσμένος για τον νέο μας δίσκο, είναι ο Alexander Hacke, μπασίστας και «μουσικός διευθυντής» της θρυλικής βερολινέζικης μπάντας Einstürzende Neubauten. Τέλος, εγώ θα εμφανιστώ σε μια μοντέρνα όπερα του Bobby McFerrin που ονομάζεται “Bobbles”.
Τι έχεις να δηλώσεις για την άνοδο της world music;
Μας αρέσει πολύ αυτή η τάση, μα για την ακρίβεια δεν είμαστε μια world music μπάντα. Τα μέρη ή τα φεστιβάλ όπου συναντάς αυτή την μουσική μας θεωρούν πολύ «σκληρό» συγκρότημα. Νομίζω πως απλά δεν είναι συνηθισμένοι σε αυτήν την προσέγγιση που κάνουμε εμείς.
Τι έχεις να πεις για την μουσική της πατρίδας σου;
Η μουσική από την Αρμενία έχει πλούσια παράδοση και είναι αδιάκοπη. Χρησιμοποιούμε τους παραδοσιακούς στίχους και την μουσική σε όλους τους δίσκους που κυκλοφορήσαμε στα αρμενικά.
Περιγράφετε τους εαυτούς σας ως «σύγχρονους μεταφραστές της αρχαίας χριστιανικής αρμενικής λαϊκής μουσικής». Μίλησε μας γι’ αυτό.
Προσπαθούμε να δώσουμε στα παραδοσιακά τραγούδια μια νέα ζωή και να τα μεταφέρουμε στο κοινό που αλλιώς δεν θα είχε καμία επαφή με την μουσική της Αρμενίας ή την κουλτούρα αυτής της χώρας. Ζούμε σε μια «αμερικανοποιημένη» κοινωνία που παρακολουθούμε αμερικάνικες ταινίες και ακούμε αμερικάνικη και αγγλοσαξονική μουσική. Η Ευρώπη είναι μεγάλη κι έχει τόσες όμορφες γλώσσες και κουλτούρες. Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο όμορφη και τα ελληνικά τραγούδια είναι καταπληκτικά. Εύχομαι να γινόντουσαν περισσότερο γνωστοί στην Ευρώπη όλο και πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες.
Ποια τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Πρόκειται να κυκλοφορήσουμε τον νέο μας δίσκο μέσα στο 2010 και να κάνουμε μία ευρωπαϊκή περιοδεία.
Υπάρχει η πιθανότητα κάποιου περάσματος από την Ελλάδα;
Ευχόμαστε να εμφανιστούμε στην Ελλάδα, μιας και δεν έχουμε παίξει ποτέ ξανά. Ίσως κάποιος που θα διαβάσει αυτήν την συνέντευξη να μας καλέσει!
Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους Έλληνες fans των Deti Picasso και στους αναγνώστες του Asante;
Συνεχίστε να διασώζετε την πολιτιστική σας κληρονομιά και συνεχίστε να ροκάρετε!
Ανάμεσα στα κατορθώματά των Deti Picasso μπορεί να ξεχωρίσει κανείς, την συνεργασία τους με τον θρυλικό ακορντεονίστα Jason Webley και αυτή με τους Ούγγρους τζαζίστες Masfel καθώς και την συμμετοχή τους ως support group στις περιοδείες στην Ρωσία των Massive Attack και των Depeche Mode.
Σε όλα αυτά τα χρόνια δεν έπαψαν να περιοδεύουν, κάνοντας αισθητή την παρουσία τους στα περισσότερα ευρωπαϊκά φεστιβάλ, στην Πορτογαλία, τη Φινλανδία, την Ουγγαρία, τη Γαλλία, την Τσεχία την Κροατία, την Αυστρία, την Εσθονία και την πατρίδα τους την Αρμενία.
Η πενταμελής σύνθεσή τους, αποτελείται από την χαρισματική (κι επίκεντρο του συγκροτήματος) Gaya Arutyunyan στα φωνητικά, τον Karen Arutyunyan στην κιθάρα, τον Arpad Vajdovich στο μπάσο τον Bogdan Bobrov στα ντραμς και την Ellina Khachaturian στο βιολί.
Η μουσική τους θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα fusion κράμα, κάτι μεταξύ παραδοσιακής μουσικής με alternative γεμίσματα και δυναμικές κιθάρες. Οι ίδιοι άλλωστε περιγράφουν τους εαυτούς τους ως «σύγχρονους μεταφραστές της αρχαίας χριστιανικής αρμενικής λαϊκής μουσικής».
Το Asante επικοινώνησε μαζί τους και με άμεση προθυμία, η Gaya Arutyunyan, τραγουδίστρια και συνθέτης του συγκροτήματος απάντησε στις ερωτήσεις μας:
Πως κατάφερε μία μπάντα μεταναστών να κατακτήσει την ρωσική σκηνή;
Δεν ήταν και τόσο εύκολο μιας και απ’ την στιγμή που τραγουδάς στα αρμενικά δεν σε παίζουν στο ραδιόφωνο ή στην τηλεόραση. Το 2002 ηχογραφήσαμε το πρώτο μας album “Mesyac Ulibok” που τα πιο πολλά τραγούδια είναι στα ρωσικά και λίγα στα αρμενικά. Στον κόσμο άρεσε αυτό το πείραμα και το βίντεο του τραγουδιού “Yaman” σημείωσε απρόσμενα μεγάλη επιτυχία. Επίσης, εκείνη την εποχή, μία μπάντα από το Kishinev της Μολδαβίας συνδύασε την μουσική hardcore με το παραδοσιακό funk στην ρωσική γλώσσα. Ο δεύτερος μας δίσκος “Ethnic experiments” toy 2004 βασίζεται μόνο σε τραγούδια από την Αρμενία. Με αυτό το δίσκο θέλαμε να «ανοίξουμε» τους ορίζοντές μας και να ξεκινήσουμε να κατακτούμε την Ευρώπη. Μετά από δύο χρόνια, μετακομίσαμε στην Βουδαπέστη και καταφέραμε να γίνουμε μια απ’ τις πιο αναγνωρίσιμες μπάντες μεταναστών.
Ποια η ιστορία του συγκροτήματος; Πώς βρεθήκατε όλοι μαζί;
Την μπάντα την ξεκινήσαμε εγώ κι ο αδερφός μου πριν από δέκα χρόνια πειραματιζόμενοι πάνω στην rock μουσική. Οι γονείς μας είναι Αρμένιοι που μετακόμισαν στην Μόσχα στα μέσα της δεκαετίας του 70, κι έτσι σύντομα ξεκινήσαμε να χρησιμοποιούμε τα παραδοσιακά στοιχεία της μουσικής από την Αρμενία. Χρειαζόμασταν όμως μουσικούς που να μοιραστούν μαζί μας αυτή την ιδέα. Ξεκινήσαμε λοιπόν να δουλεύουμε με τον ντράμερ μας, τον Bogdan Bobrov, που είναι μισός Ρώσος μισός Γεωργιανός. Μέσω αυτού, ήρθε στην μπάντα και ο μπασίστας Alex Filippik. Επίσης αποκτήσαμε και τον Vadim Kuznetsov που παίζει τσέλο. Όταν μετακομίσαμε στην Βουδαπέστη έπρεπε να αντικαταστήσουμε κάποια μέλη της μπάντας με κάποια άλλα. Έτσι στην θέση του τσελίστα αποκτήσαμε την πολύ ταλαντούχα Ellina Khachaturyan από την Αρμενία που παίζει βιόλα, και το μπάσο ανέλαβε ο Ούγγρος Arpad Vajdovich.
Deti Picasso σημαίνει «Τα παιδιά του Picasso». Πώς προέκυψε το όνομα αυτό;
Ο Pablo Picasso ήταν ένας μεγάλος πειραματιστής και θέλαμε να κάνουμε κι εμείς το ίδιο: να κάνουμε κάτι καινούριο το οποίο να είναι πειραματικό κι εκτός μόδας. Αυτό είναι το απλό κομμάτι της ιστορίας. Η αλήθεια είναι ότι πολύ πριν φτιάξουμε την μπάντα, είχαμε ένα τραγούδι που λέγονταν “Children of Picasso”. Ήταν ένα απόλυτα άγριο τραγούδι με παράξενους στίχους. Όταν λοιπόν χρειάστηκε να βρούμε ένα όνομα συγκροτήματος πραγματικά πολύ γρήγορα, πήραμε τον τίτλο αυτού του τραγουδιού. Έτσι απλά.
Ποιες είναι οι βασικές επιρροές σας;
Δεν έχουμε αγαπημένες μπάντες ή είδη μουσικής σαν βασικές επιρροές μας. Αυτές οι επιρροές μας, προέρχονται από την μουσική, την λογοτεχνία, την ποίηση, την τέχνη, την φύση και ό,τι βρίσκεται γύρω μας.
Πως ήταν να βρίσκεστε στην σκηνή ως support μπάντα σε καταξιωμένα συγκροτήματα όπως οι Massive Attack;
Ήταν η πρώτη μας εμπειρία να παίζουμε σε τόσο μεγάλη σκηνή ως support σε τόσο μεγάλα συγκροτήματα. Ήταν πολύ δύσκολο, γιατί το κοινό γνώριζε αυτά τα συγκροτήματα πολύ περισσότερο από εμάς. Άλλωστε ήμασταν πολύ νέοι τότε. Από τότε, έχουμε παίξει σε πάρα πολλά άλλα μεγάλα φεστιβάλ και σκηνές. Για παράδειγμα στην Ιταλία, στο “Love Wave Festival” αντικαταστήσαμε τους Verve, μιας και δεν μπόρεσαν να έρθουν λόγω μιας αδιαθεσίας του τραγουδιστή τους. Επίσης παίξαμε στην μεγάλη σκηνή της World Music στο “Sziget Festival” στην Βουδαπέστη, μαζί με τον Goran Bregovic.
Πες μας για την συνεργασία σας με τον Jason Webley;
Ήταν πολύ αστεία. Δώσαμε μαζί μερικές συναυλίες στην Μόσχα και στην Αγία Πετρούπολη. Επίσης τον καλέσαμε στην Βουδαπέστη για ένα live. Πρόκειται για έναν πολύ ταλαντούχο μουσικό και μας άρεσε πολύ η συνεργασία που είχαμε. Όταν μας δίνεται η ευκαιρία προσπαθούμε να παρακολουθούμε τις συναυλίες του.
Και για αυτήν με τους Masfel ή για άλλες συνεργασίες;
Με τους Masfel γνωριστήκαμε πριν από περίπου 5 χρόνια κι από τότε παίζουμε συχνά μαζί σε φεστιβάλ ή σε club. Φτιάξαμε ένα νέο video clip για το τραγούδι “Zuma” στα αρμενικά, το οποίο σύντομα θα μπορείτε να βρείτε στο youtube. Ο νέος δίσκος των Masfel θα κυκλοφορήσει στα τέλη του 2010, με εμένα στο τραγούδι και τον αδερφό μου στην κιθάρα. Όμως έχουμε στα σκαριά κι άλλες πολλές συνεργασίες: έχουμε ένα project με τον DJ Richter, έναν ραδιοφωνικό παραγωγό από την Μόσχα, και το Ούγγρο σαξοφωνίστα Istvan Grencso, το οποίο ονομάζεται Noize Orchestra. Επίσης καλέσαμε για τον νέο μας δίσκο, ο οποίος ελπίζουμε να κυκλοφορήσει φέτος, τον Ούγγρο τρομπετίστα Lorinc Barabas (www.myspace.com/barabaslorinc) και την alco-dunkelpop νορβηγική μπάντα Schtimm (www.myspace.com/schtimm). Μα ο κύριος καλεσμένος για τον νέο μας δίσκο, είναι ο Alexander Hacke, μπασίστας και «μουσικός διευθυντής» της θρυλικής βερολινέζικης μπάντας Einstürzende Neubauten. Τέλος, εγώ θα εμφανιστώ σε μια μοντέρνα όπερα του Bobby McFerrin που ονομάζεται “Bobbles”.
Τι έχεις να δηλώσεις για την άνοδο της world music;
Μας αρέσει πολύ αυτή η τάση, μα για την ακρίβεια δεν είμαστε μια world music μπάντα. Τα μέρη ή τα φεστιβάλ όπου συναντάς αυτή την μουσική μας θεωρούν πολύ «σκληρό» συγκρότημα. Νομίζω πως απλά δεν είναι συνηθισμένοι σε αυτήν την προσέγγιση που κάνουμε εμείς.
Τι έχεις να πεις για την μουσική της πατρίδας σου;
Η μουσική από την Αρμενία έχει πλούσια παράδοση και είναι αδιάκοπη. Χρησιμοποιούμε τους παραδοσιακούς στίχους και την μουσική σε όλους τους δίσκους που κυκλοφορήσαμε στα αρμενικά.
Περιγράφετε τους εαυτούς σας ως «σύγχρονους μεταφραστές της αρχαίας χριστιανικής αρμενικής λαϊκής μουσικής». Μίλησε μας γι’ αυτό.
Προσπαθούμε να δώσουμε στα παραδοσιακά τραγούδια μια νέα ζωή και να τα μεταφέρουμε στο κοινό που αλλιώς δεν θα είχε καμία επαφή με την μουσική της Αρμενίας ή την κουλτούρα αυτής της χώρας. Ζούμε σε μια «αμερικανοποιημένη» κοινωνία που παρακολουθούμε αμερικάνικες ταινίες και ακούμε αμερικάνικη και αγγλοσαξονική μουσική. Η Ευρώπη είναι μεγάλη κι έχει τόσες όμορφες γλώσσες και κουλτούρες. Η ελληνική γλώσσα είναι τόσο όμορφη και τα ελληνικά τραγούδια είναι καταπληκτικά. Εύχομαι να γινόντουσαν περισσότερο γνωστοί στην Ευρώπη όλο και πολλοί Έλληνες καλλιτέχνες.
Ποια τα σχέδιά σας για το μέλλον;
Πρόκειται να κυκλοφορήσουμε τον νέο μας δίσκο μέσα στο 2010 και να κάνουμε μία ευρωπαϊκή περιοδεία.
Υπάρχει η πιθανότητα κάποιου περάσματος από την Ελλάδα;
Ευχόμαστε να εμφανιστούμε στην Ελλάδα, μιας και δεν έχουμε παίξει ποτέ ξανά. Ίσως κάποιος που θα διαβάσει αυτήν την συνέντευξη να μας καλέσει!
Θα ήθελες να στείλεις ένα μήνυμα στους Έλληνες fans των Deti Picasso και στους αναγνώστες του Asante;
Συνεχίστε να διασώζετε την πολιτιστική σας κληρονομιά και συνεχίστε να ροκάρετε!
The interview in English:
How did an immigrant band manage to conquer the Russian music scene?
It was not so easy, as far as you sing in Armenian you can’t be played on radios or TVs. We recorded our first album in 2002 (“Mesyac Ulibok”) which was in Russian and only some of the songs were in Armenian. People liked that experiment and the video for the song “Yaman” had a sudden success. Also at this time the band from Kishinev (Moldavia) switched from the Russian language hardcore music to the Moldavian ethno funk. Our second record (“Ethnic Experiments”, 2004) was based only on Armenian songs. With that record we wanted to widen our horizons and started ”conquering” Europe. Two years ago the band moved to Budapest and now we became one of the most known “immigrant” bands in Hungary.
Which is the background of the band? How did you all came up together?
Me and my brother, we started the band 10 years ago experimenting with rock music. Our parents are Armenians who moved to Moscow in the mid of 70s. Soon we started using the national folk elements in our music and we needed musicians who would share the idea. Then we found started working with our drummer Bogdan Bobrov, who is half Russian half Georgian. He invited the bass player Alex Filippik. The cello player Vadim Kuznetsov joined the band a bit earlier than the rhythm section. When the band two years ago moved to Budapest, we had to substitute some of our musicians. The cello player was substituted by a very talented Armenian viola player Ellina Khachaturyan and the bass player became a Hungarian musician Arpad Vajdovich.
Deti Picasso means “The Children Of Picasso”. What’s the story about it?
Pablo Picasso was a great experimentalist and we wanted to do the same: to do something new and to be experimental, not dealing with fashion. It is the simple part of the story. But the truth is that even before we had the band name, we had a song called “Children of Picasso”. It was an absolutely wild song with strange lyrics. When we had to find a band name really fast, we just picked up the title of this song. That’s it.
What are your main influences?
We don’t have special bands or genres as our main influences. These influences can be found in music, literature, poetry, art, nature and everything else that is surrounding us.
How do you felt when you found yourselves on stage, supporting major bands like Massive Attack?
It was our first experience playing on such a big stage and supporting these bands. It was a hard thing to deal with, cause people in audience knew those bands much better than us and we were too young at that moment. Since then we have played at many other huge festivals and stages. For example in Italy we substituted The Verve on the Italia “Love Wave Festival”. They couldn’t come because of the sickness of the singer. We also played at the World Music Big Stage of the “Sziget Festival” in Budapest on one stage with Goran Bregovic.
What can you tell us about your collaboration with Jason Webley?
It was a really funny story. We played a few concerts in Moscow, St. Petersburg together and we have also invited him to perform in Budapest. He is a very talented musician and we liked this collaboration. When we have the chance we try to come up to his gigs.
And with Masfel or other collaborations?
With Masfel we met around 5 years ago and since than we have often played together on festivals or club concerts. We have recorded a new video clip a month ago and very soon you could find it on the youtube. The song is called Zuma and it is also in Armenian. We will release the new Masfel record with me singing and my brother playing guitars on it in the end of the year 2010. BUT! we have many new collaborations as well. We had a project with DJ Richter, a radio DJ from Moscow and a Hungarian free jazz saxophone player Istvan Grencso. The project was called Noize Orchestra. On our brand new record, which will be hopefully released next year we have invited the Hungarian trumpet player Lorinc Barabas (www.myspace.com/barabaslorinc), and the Norwegian alco-dunkelpop band Schtimm (www.myspace.com/schtimm). But the main guest musician on our new, upcoming record is Alexander Hacke, bass player and “musical director” of the legendary Berlin based band Einstürzende Neubauten. I will also perform in a contemporary opera called “Bobbles”, led by Bobby McFerrin.
What are your thoughts on the growing popularity of world music?
We really like the tendency, but we are not a world music band actually. The world music venues and festivals think that we are too hard, too rock n roll for them. I think that they are just not used to that kind of approach.
And what about the music of your country?
Armenian music has rich traditions and the continuity is also very strong. We use the Armenian folk lyrics and ethnic tunes in all our Armenian language albums.
You describe yourselves as “contemporary translators of ancient Christian Armenian folk music”. Tel us a bit more about that.
We try to give the songs a new life,. to bring them to the audiences that otherwise would never face the Armenian music or even anything from the Armenian culture. It is very important for all cultures of Europe. We are living in an “Americanized” society, where we watch American movies, listen to American and Anglo Saxon music. Europe is big and we have so many beautiful languages and cultures. Greek language is so beautiful and the Greek songs are marvellous. I wish there will be more and more artists from Greece better known in Europe.
What are your plans for the future?
We are planning to release a new record in 2010 and make European tour.
Is there a chance you might stop by Greece sometime?
We wish to play in Greece, we haven’t played there before. Maybe somebody will read this article and invite us!
Can you send a message to your Greek fans and to the Asante readers?
Keep on saving your cultural heritage and keep rocking!
It was not so easy, as far as you sing in Armenian you can’t be played on radios or TVs. We recorded our first album in 2002 (“Mesyac Ulibok”) which was in Russian and only some of the songs were in Armenian. People liked that experiment and the video for the song “Yaman” had a sudden success. Also at this time the band from Kishinev (Moldavia) switched from the Russian language hardcore music to the Moldavian ethno funk. Our second record (“Ethnic Experiments”, 2004) was based only on Armenian songs. With that record we wanted to widen our horizons and started ”conquering” Europe. Two years ago the band moved to Budapest and now we became one of the most known “immigrant” bands in Hungary.
Which is the background of the band? How did you all came up together?
Me and my brother, we started the band 10 years ago experimenting with rock music. Our parents are Armenians who moved to Moscow in the mid of 70s. Soon we started using the national folk elements in our music and we needed musicians who would share the idea. Then we found started working with our drummer Bogdan Bobrov, who is half Russian half Georgian. He invited the bass player Alex Filippik. The cello player Vadim Kuznetsov joined the band a bit earlier than the rhythm section. When the band two years ago moved to Budapest, we had to substitute some of our musicians. The cello player was substituted by a very talented Armenian viola player Ellina Khachaturyan and the bass player became a Hungarian musician Arpad Vajdovich.
Deti Picasso means “The Children Of Picasso”. What’s the story about it?
Pablo Picasso was a great experimentalist and we wanted to do the same: to do something new and to be experimental, not dealing with fashion. It is the simple part of the story. But the truth is that even before we had the band name, we had a song called “Children of Picasso”. It was an absolutely wild song with strange lyrics. When we had to find a band name really fast, we just picked up the title of this song. That’s it.
What are your main influences?
We don’t have special bands or genres as our main influences. These influences can be found in music, literature, poetry, art, nature and everything else that is surrounding us.
How do you felt when you found yourselves on stage, supporting major bands like Massive Attack?
It was our first experience playing on such a big stage and supporting these bands. It was a hard thing to deal with, cause people in audience knew those bands much better than us and we were too young at that moment. Since then we have played at many other huge festivals and stages. For example in Italy we substituted The Verve on the Italia “Love Wave Festival”. They couldn’t come because of the sickness of the singer. We also played at the World Music Big Stage of the “Sziget Festival” in Budapest on one stage with Goran Bregovic.
What can you tell us about your collaboration with Jason Webley?
It was a really funny story. We played a few concerts in Moscow, St. Petersburg together and we have also invited him to perform in Budapest. He is a very talented musician and we liked this collaboration. When we have the chance we try to come up to his gigs.
And with Masfel or other collaborations?
With Masfel we met around 5 years ago and since than we have often played together on festivals or club concerts. We have recorded a new video clip a month ago and very soon you could find it on the youtube. The song is called Zuma and it is also in Armenian. We will release the new Masfel record with me singing and my brother playing guitars on it in the end of the year 2010. BUT! we have many new collaborations as well. We had a project with DJ Richter, a radio DJ from Moscow and a Hungarian free jazz saxophone player Istvan Grencso. The project was called Noize Orchestra. On our brand new record, which will be hopefully released next year we have invited the Hungarian trumpet player Lorinc Barabas (www.myspace.com/barabaslorinc), and the Norwegian alco-dunkelpop band Schtimm (www.myspace.com/schtimm). But the main guest musician on our new, upcoming record is Alexander Hacke, bass player and “musical director” of the legendary Berlin based band Einstürzende Neubauten. I will also perform in a contemporary opera called “Bobbles”, led by Bobby McFerrin.
What are your thoughts on the growing popularity of world music?
We really like the tendency, but we are not a world music band actually. The world music venues and festivals think that we are too hard, too rock n roll for them. I think that they are just not used to that kind of approach.
And what about the music of your country?
Armenian music has rich traditions and the continuity is also very strong. We use the Armenian folk lyrics and ethnic tunes in all our Armenian language albums.
You describe yourselves as “contemporary translators of ancient Christian Armenian folk music”. Tel us a bit more about that.
We try to give the songs a new life,. to bring them to the audiences that otherwise would never face the Armenian music or even anything from the Armenian culture. It is very important for all cultures of Europe. We are living in an “Americanized” society, where we watch American movies, listen to American and Anglo Saxon music. Europe is big and we have so many beautiful languages and cultures. Greek language is so beautiful and the Greek songs are marvellous. I wish there will be more and more artists from Greece better known in Europe.
What are your plans for the future?
We are planning to release a new record in 2010 and make European tour.
Is there a chance you might stop by Greece sometime?
We wish to play in Greece, we haven’t played there before. Maybe somebody will read this article and invite us!
Can you send a message to your Greek fans and to the Asante readers?
Keep on saving your cultural heritage and keep rocking!
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!
Adobe Flash Player not installed or older than 9.0.115!
