Asante

 

 

 

Είναι πολύ σπάνιο στη ζωή να συναντάς μουσικούς κι ανθρώπους σαν τους Tinariwen. Η συνάντηση είχε κανονιστεί για μετά το live κι έτσι με ηρεμία απόλαυσα την καταπληκτική τους εμφάνιση. Το πράγμα που σου κάνει περισσότερο εντύπωση όταν παρακολουθείς μια συναυλία τους, είναι ο συνδυασμός της παραδοσιακής μουσικής των Tuareg παιγμένος με ηλεκτρικές κιθάρες και το ντύσιμό τους, που κατά τον manager τους «όχι μόνο φορούν τα ρούχα των επαναστατών, αλλά τα φορούν και με τον δικό τους αλήτικο τρόπο!». Αυτή την φορά, και μιας και μόλις κυκλοφόρησε ο καινούριος τους δίσκος Imidiwan: Companions, έπαιξαν για το ελληνικό κοινό κυρίως καινούρια τραγούδια όπως τα “Imidiwan Afrik Tendam” , “ Lulla ” και το “Ere Tasfata Adounia “ (με την ασυνήθιστη αλλά καταπληκτική αλλαγή tempo). Δεν παρέλειψαν βέβαια να ερμηνεύσουν και παλιά αγαπημένα όπως το “Cler Achel” ή το “Chatma”. Το μόνο μικρό παράπονο που μπορεί να έχει κανείς (εκτός του ότι έπαιξαν τόσο λίγο, αλλά αυτό είναι θέμα διοργάνωσης) είναι ότι δεν είχαν μαζί τους κάποια απ’ τις κοπέλες για τα backing vocals! Όταν λοιπόν τελείωσε η συναυλία, κατευθύνθηκα προς το μέρος των backstage. Έπειτα από λίγη αναμονή ήρθε η υπεύθυνη και μαζί με την Χριστίνα και τον Πάνο (fan των Tinariwen που γνώρισα εκεί) μας οδήγησε στον Andy Morgan, τον manager τους (που τους γνώρισε το 2001 στο πρώτο Desert Festival και από τότε τους καθοδηγεί στο κάθε τους βήμα). Καθώς μιλούσα μαζί του και του εξηγούσα για το Asante, εμφανίστηκε ο αρχηγός και ιδρυτής της μπάντας Ibrahim Ag Alhabib και μας χαιρέτησε έναν-έναν χωρίς καν να ξέρει ποιοι είμαστε! Ο Morgan του μίλησε ελάχιστα και με ένα νεύμα μας έδειξε να περάσουμε στο μικρό σπιτάκι νυν backstage, τέως στάβλος! Το κασετοφωνάκι μου κατέγραψε μία συνομιλία με την βοήθεια του Andy Morgan και της Χριστίνας, μιας κι έγινε στα γαλλικά. Αρχικά τον ρώτησα για τον καινούριο δίσκο. Αφού μου είπε να καθίσω δίπλα του, ο Ibrahim μου απάντησε «Είναι πολύ φυσικός ο ήχος του καινούριου μας album, κι είναι αυτό που θέλαμε. Το αποτέλεσμα είναι τέτοιο, μιας και το ηχογραφήσαμε στην έρημο. Όταν το ακούω, νοιώθω πως βρίσκομαι στο σπίτι μου!». Η δεύτερη ερώτησή μου, είχε να κάνει με το πώς νοιώθει που λόγω των Tinariwen έχουν δημιουργηθεί τόσα άλλα συγκροτήματα όπως οι Toumast ή οι Terakaft. «Είναι πολύ σημαντικό για εμάς! Είναι σαν να είμαστε μια οικογένεια. Αν ακούς Tinariwen σίγουρα ακούς Toumast ή Terakaft. Όλοι μαζί έχουμε φτιάξει ένα στυλ». Θα μπορούσα να μιλάω ώρες μαζί του. Όμως ήξερα πως είναι κουρασμένος κι έτσι για το τέλος τον ρώτησα αν τους άρεσε που παίξαν σήμερα στην Ελλάδα. «Πάντα είναι μια ωραία εμπειρία η Ευρώπη για εμάς. Είμαστε χαρούμενοι που ήμασταν για άλλη μια φορά στη χώρα σας». Εκείνη την στιγμή μπήκε στο σπιτάκι και ο Abdallah Ag Lamida ένας από τους κιθαρίστες και τραγουδιστής του συγκροτήματος. Τους χάρισα το τεύχος 7 του Asante (Φεβρουάριος 2009) με την συνέντευξη του Abdallah Ag Alhousenyni κι έδειξαν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να κοιτούν το άρθρο και όπως μου είπε ο Abdallah «Όμορφο το περιοδικό σας, κι ας μην καταλαβαίνω τι γράφει!». Πρόθυμοι φωτογραφηθήκανε μαζί μας, υπέγραψαν σε κάποια τεύχη του Asante και μας προσέφεραν ποτά από αυτά που είχε η παραγωγή γι’ αυτούς. Πριν φύγουμε ο Ibrahim μας ευχαρίστησε και μας πήρε όλους μια αγκαλιά. Όταν περπάτησα με τα παιδιά για την έξοδο από τον χώρο αυτό, συνάντησα όλα τα μέλη τον Tinariwen και χαιρετήθηκα μαζί τους. Σε όλους είπα «ευχαριστώ για την όμορφη συναυλία σας», κι όλοι χαμογελαστά και ταπεινά μου ανταπέδωσαν τις ευχαριστίες μου. Ελπίζω μόνο να μην χρειαστεί πολύ για να τους έχουμε και πάλι κοντά μας!