Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
σε μία αποκλειστική συνέντευξη εφ' όλης της ύλης, στο Asante
Είχα γράψει πριν από μέρες, ότι η συναυλία του Rodrigo και της Gabriela θα είναι η συναυλία της χρονιάς. Τελικά αυτό αποδεικνύεται πολύ λίγο, σε σχέση με αυτό που είδα, που την καθιστά την συναυλία της δεκαετίας!
Υπήρξα πάρα πολύ τυχερός, ανάμεσα στους λίγους, που τους είδα και τις δύο ημέρες και υπέρ-τυχερός που κατάφερα και τους γνώρισα κι είχα μία συνομιλία μαζί τους. Ευχαριστώ θερμά τον Λεωνίδα Πετρόπουλο και το Gazarte που το κανόνισαν, αλλά τους ευχαριστώ και για την άψογη φιλοξενία και την υποστήριξη τους, όπως και για τα ονόματα που φέρνουν!
Καταρχάς Θα προσπαθήσω να κάνω ένα review με τα highlights των δύο ημερών.
Την συναυλία άνοιγε η Wallis Bird, μια μικροκαμωμένη Ιρλανδέζα αρκετά καλή κι ελπιδοφόρα, η οποία ήταν το supporting act στο μεγαλύτερο κομμάτι της περιοδείας των Rodrigo y Gabriela (αυτές ήταν οι δύο τελευταίες ημέρες). Η αριστερόχειρας τροβαδούρος έπαιξε μελαγχολικά τραγούδια με μεγάλα ξεσπάσματα και δυνατούς στίχους (και σπασμένες χορδές). Όμως ο κόσμος αδημονούσε να δει το μεξικανικό ντουέτο, και ίσως δεν της έδωσε την σημασία που ίσως της άξιζε.
Όταν λοιπόν εμφανίστηκαν στην σκηνή ο Rodrigo Sánchez και η Gabriela Quintero έγινε χαμός! Και τις δυο ημέρες έπαιξαν γύρω στα είκοσι τραγούδια. Ανάμεσα λοιπόν σε όλα, ξεχώρισαν το “Tamacun” και η αλά mariachi διασκευή του “Stairway To Heaven” και τις δύο ημέρες, τα “Hora Zero” και “Atman” την πρώτη και τα “Diablo Rojo” και “Buster Voodoo” την δεύτερη ημέρα. Ο Rodrigo σόλαρε διαρκώς, παίζοντας ακόμη και slide χρησιμοποιώντας ένα μπουκάλι μπύρας, ενώ η αεικίνητη Gabriela κρατώντας άψογα τον ρυθμό με ακόρντα και χτυπήματα στην κιθάρα της, δεν έπαψε να παροτρύνει τον κόσμο να συμμετάσχει.
Κάπου στη διάρκεια και των δύο live πρώτος ο Rodrigo κι έπειτα η Gabriela έπαιξαν βιρτουόζικα solo, καθαρά αυτοσχεδιαστικά. Ο Rοdrigo έκλεισε το solo του την μια φορά με το “7 Nation Army” των White Stripes και την δεύτερη με την εισαγωγή του “Masters Of Puppets” των Metallica, ενώ η Gabriela προσανατολίστηκε πιο πολύ σε solo με «ουάουα» παραμόρφωση αλά Jimi Hendrix. Τα metal στοιχεία δεν έλειψαν, με μια απίστευτη εκδοχή του “Orion” (και λίγο από τα “Ride The Lightning” και “One”) των Metallica και την εισαγωγή του “Holy Wars” των Megadeth.
Επίσης ανά τρία τραγούδια περίπου αφήναν τις κιθάρες τους κι έπιαναν το μικρόφωνο και μιλούσαν στο ενθουσιώδες κοινό: «Δεν είμαστε από την Ισπανία και δεν παίζουμε flamenco»! , «Έχουμε πολύ καιρό να παίξουμε μπροστά σε τόσο πολιτισμένο κοινό», «Είμαστε αυτοδίδακτοι. Οι αγαπημένοι μας είναι οι Testament, οι Megadeth, οι Anthrax και οι Metallica», «Πήγαμε στο ωδείο για να σπουδάσουμε μουσική, αλλά δεν μας δέχτηκαν», «Δείτε το καινούριο link στο site μας, σήμερα κάναμε ένα γύρισμα στην Ακρόπολη».
Μετά το δεύτερο τους live, αυτό του Σαββάτου, υπέγραψαν αυτόγραφα πάνω σε stickers τα οποία πουλούσαν (2 €) για φιλανθρωπικούς σκοπούς και δέχτηκαν να φωτογραφηθούν με τον κόσμο, κάνοντας μάλιστα αστείες γκριμάτσες και σχηματίζοντας με τα δάχτυλά τους το γνωστό μεταλάδικο “sign of the horns” σήμα! Μετά από λίγο τους συνάντησα στο καμαρίνι τους. Εκεί ήταν και ο tour manager τους και η Wallis Bird. Με υποδέχτηκαν λέγοντας μου ότι με θυμούνται και από τις δύο ημέρες! Αφού λοιπόν τους εξήγησα για το Asante, κι έδειξαν αρκετά ενθουσιασμένοι με την δουλεία μας, δέχτηκαν να απαντήσουν στις ερωτήσεις μου:
Γιατί όλοι θέλουν να βάλουν μια ταμπέλα στην μουσική σας, κυρίως χρησιμοποιώντας την λέξη που ξεκινά με f (flamenco);
Rodrigo: (γέλια) Την λέξη που ξεκινά με f! Πιθανώς γιατί αυτό που παίζουμε είναι ανήκει σε ένα καινούριο στυλ. Είναι αλήθεια και κατανοητό ότι κάποιοι άνθρωποι δεν γνωρίζουν ακριβώς το τι παίζουμε, κι επίσης αν δεν γνωρίζουν τι είναι και το flamenco, μας συνδέουν μ’ αυτό. Γι’ αυτό είναι σημαντικό για τον κόσμο, και το επισημαίνουμε ειδικά όταν βρισκόμαστε σε ένα νέο μέρος, να γνωρίζει το τι πρόκειται να ακούσει σε μια εμφάνισή μας. Είναι σημαντικό για εμάς να δημιουργούμε σεβασμό ανάμεσα στα διαφορετικά είδη της μουσικής και στην συγκεκριμένη περίπτωση είτε αυτό είναι το flamenco είτε το rock ή το οτιδήποτε. Μας αρέσουν τα πάντα απ’ την ίδια στιγμή και που η μουσική μας είναι μία μίξη των πάντων. Εμείς δεν θα βάζαμε ταμπέλα στον εαυτό μας!
Υπάρχουν στιγμές που νιώθετε πιεσμένοι από την δημοσιότητα;
Gabriela: Αληθινά όχι. Είμαστε τυχεροί σ’ αυτό το πράγμα. Πάντα έχουμε καλή αντιμετώπιση από τον τύπο και καλές κριτικές για τους δίσκους μας. Απλά καμιά φορά πρέπει να διευκρινίζουμε αυτό το μπέρδεμα που συμβαίνει με το flamenco! Είμαστε πραγματικά υπερευτυχισμένοι! (γέλια)
Είστε ένα από τα τελευταία πραγματικά rock συγκροτήματα. Γιατί πιστεύετε οι μπάντες έπαψαν να χρησιμοποιούν κιθάρες;
Rodrigo: Δεν γνωρίζω γιατί οι μπάντες έπαψαν να χρησιμοποιούν κιθάρες. Είχα δώσει μια συνέντευξη για λογαριασμό του BBC στο Λονδίνο και μιλούσαμε για αυτό ακριβώς το πράγμα. Γιατί αναφέρουν σαν rock μπάντες αυτές που ανήκουν στο indie;
Οι indie μπάντες χρησιμοποιούν την συμπεριφορά τους, και είναι πιο σημαντικό γ’ αυτές το τι ρούχα θα φορέσουν παρά το να παίξουν κάποιο όργανο, όπως αντίθετα συνέβαινε τις δεκαετίες του 60, του 70 και του 80! Για εμάς, που προερχόμαστε από την metal σκηνή, είναι προφανές ότι η μουσική μας βασίζεται στο πόσο καλά μπορείς να παίξεις κιθάρα. Και γι’ αυτό δεν είμαστε ποτέ εφησυχασμένοι για την τεχνική μας, και γι’ αυτό μελετούμε καθημερινά προσπαθώντας να γίνουμε όλο και καλύτεροι. Μα στις μέρες μας, είναι πολύ διαδεδομένο να μαζεύεις τους φίλους σου, να γράφεις μια καλή και πιασάρικη για το ραδιόφωνο μελωδία και να γίνεσαι μέλος μιας rock μπάντας (γέλια), που είναι συμπαθητική από άποψη εμφάνισης, φορώντας αστεία ρούχα! Αυτό ισχύει και παρόλο που το σέβομαι, δεν το ονομάζω rock. Χάρη στη μουσική μας και την αποδοχή της από τα media, προβληθήκαμε αρκετά σε πολύ κόσμο, κι αυτό είναι καλό γιατί ανοίξαμε «πόρτες» και για άλλες μπάντες που κάνουν κάτι διαφορετικό.
Τι θυμάστε πιο πολύ από τις ζωντανές εμφανίσεις σας;
Gabriela: Κάποτε που παίζαμε στους δρόμους της Δανίας σαν πλανόδιοι μουσικοί, πολλά καλά πράγματα μας είχανε συμβεί! Μπορείς να νου θυμίσεις κάτι άλλο;
Rodrigo: Η πρόσφατη εμφάνιση μας με τον Robert Trujillo,τον μπασίστα των Metallica, στο Σικάγο ήταν μεγάλο πράγμα για εμάς κι έκπληξη ταυτόχρονα… Gabriela: Και με τον Al Di Meola!
Rodrigo: Ναι, με τον Al Di Meola ήταν καταπληκτικά!
Gabriela: Και με τους Le Trio Joubran! Ξέρεις, ο Al Di Meola και οι Le Trio Joubran είναι δύο από τα ονόματα καλλιτεχνών που αποτίουμε φόρο τιμής στο τελευταίο μας δίσκο 11:11, και ήταν φανταστικά να παίξουμε μαζί τους.
Αν ήσασταν θεοί για ένα λεπτό τι θα αλλάζατε στον κόσμο;
Rodrigo: Αυτή είναι πολύ καλή ερώτηση για μεγάλη απάντηση!
Gabriela: Υπάρχουν τόσα πολλά προβλήματα στον κόσμο! Για τα πιο πολλά από αυτά ευθύνεται η ανθρώπινη δραστηριότητα. Η μόνη λύση είναι το να επιστρέψουν όλα στο πως ήταν κάποτε. Σύμφωνα με το FAO (Food and Agriculture Organization) περισσότεροι από δέκα εκατομμύρια άνθρωποι πεθαίνουν κάθε χρόνο λόγω της πείνας. Όλα προέρχονται από τις μονάδες εντατικής γεωργίας και κτηνοτροφίας. Τελικά ο Δυτικός πολιτισμός είναι γεμάτος από νοσήματα…
Rodrigo: Ασθένειες…
Gabriela: Όπως ο καρκίνος, η χοληστερίνη, οι καρδιακές παθήσεις. Για μένα υπάρχει μόνο μία λύση: να τρως λιγότερο κρέας! Αυτό σημαίνει αυτόματα, παραπάνω φαγητό για δισεκατομμύρια ανθρώπους, ειδικά για τα παιδιά. Η παραγωγή του κρέατος προκαλεί την μεγαλύτερη ρύπανση…
Rodrigo: Ναι, την μεγαλύτερη ρύπανση!
Gabriela: Επίσης μεγάλη ρύπανση προκαλούν τα αεροπλάνα και τα αυτοκίνητα.
Rodrigo: Στην Κοπεγχάγη κανείς δεν το αναφέρει αυτό και είναι επιστημονικά αποδεδειγμένα γεγονός, ότι η κατανάλωση και η παραγωγή κρέατος είναι ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που δημιουργεί όλα αυτές τις συνέπειες στον κόσμο. Αν πάψουμε να χρησιμοποιούμε όλα αυτά τα λιπάσματα θα σωθούν πολλές ανθρώπινες ζωές.
Gabriela: Μιλάνε και για την αποψίλωση του Αμαζονίου και των τροπικών δασών, ενώ αυτά καταστρέφονται κάθε ένα δευτερόλεπτο με σκοπό τον προγραμματισμό της σοδειάς σε σχέση με την σίτιση των ζώων κι έτσι ώστε όλοι να μπορούμε να φάμε κρέας! Η ισορροπία έχει χαθεί, και νομίζω όλα αυτά απαντούν στην ερώτησή σου!
Στο εσώφυλλο του τελευταίου σας δίσκου 11:11 υπάρχουν πολλές αναφορές στην φιλοσοφία και τη θρησκεία. Σας ενδιαφέρουν αυτά τα ζητήματα;
Rodrigo: Μας αρέσει να σκεφτόμαστε πιο βαθειά αν και δεν θέλουμε να υποστηρίξουμε κάποια ιδιαίτερη θρησκεία. Είμαστε συνδεδεμένοι με τον Βουδισμό και τον τρόπο ζωής και σκέψης του Ινδουισμού. Μα όλα τελικά είναι μία μίξη για το τι ακριβώς αποφασίζουμε να πάρουμε από το οτιδήποτε και τι είναι καλό ή κακό για εμάς. Γι’ αυτό ακριβώς είχαμε αυτή την ιδέα για το album. Η άλλη ιδέα ήταν το να συστήσουμε την μουσική καλλιτεχνών που αποτίουμε φόρο τιμής, που δεν είναι εύκολο για τον κόσμο να ανακαλύψει.
Al Di Meola, Paco De Lucia or Cliff Burton?
(γέλια)
Gabriela: Αυτή είναι δύσκολη ερώτηση, μιας και ο καθένας από αυτούς τους τρεις μουσικούς είναι μοναδικός και δεν μπορώ να τους συγκρίνω. Ο Cliff Burton ήταν ιδιοφυία για την rock, ήταν ένας αριστοτέχνης του μπάσου. Ο Al Di Meola και ο Paco De Lucia είναι ιδιοφυείς επίσης. Η μουσική δεν είναι σαν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν είναι διαγωνισμός και κανείς δεν παίρνει χρυσό μετάλλιο. Βέβαια από εμένα αυτοί αξίζουν το χρυσό μετάλλιο! Είναι αστείο! (γέλια)
Ποιος είναι το αγαπημένο σας album των Metallica, και γενικά ποιά τα αγαπημένοι σας abum;
Gabriela: Το “Master of Puppets”.
Rodrigo: Πρέπει να είναι το “Master of Puppets”. Εκτός από τους Metallica, υπάρχουν προφανώς πολλά άλλα αγαπημένα album, τα οποία κάθε χρόνο αυξάνονται!
Gabriela: Νομίζω πως ένα από τα αγαπημένα μου είναι το πρώτο των Rage Against The Machine.
Rodrigo: Ναι! Το οποίο συνεχίζει να σημειώνει επιτυχία στο πέρασμα των χρόνων.
Gabriela: Το “Blood Sugar Sex Magik” των Chili Peppers.
Rodrigo: Είναι τόσα πολλά. Σίγουρα και το “Dark Side Of The Moon”, το “Friday Night San Francisco” με το τρίο (Al Di Meola, John McLaughlin & Paco de Lucía). Διαλέγουμε αυτά τα album που κατά κάποιο τρόπο άλλαξαν την μουσική, και είναι πάρα πολλά αυτά!
Gabriela: Το “White Album” των The Beatles, αυτό είναι για μένα. Αν θέλεις να μάθεις παραπάνω, επισκέψου το site μας www.rodgab.com. Εκεί αναφέρουμε όσα λέμε τώρα. Επίσης έχουμε κάποια link με πληροφορίες και κάποια καινούρια video. Σήμερα καταγράψαμε ένα καινούριο video στην Ακρόπολη!
Rodrigo: Και κάποιες προτάσεις για νέα μουσική και καινούριους δίσκους. Προσπαθούμε να ανανεώνουμε το site όσο πιο συχνά γίνεται, ειδικά όταν κάνουμε περιοδείες. Είναι αυτό που κάνουμε μια ζωή, να προτείνουμε την μουσική που μας αρέσει.
Ποια είναι τα σχέδια σας για το μέλλον;
Rodrigo: Βρισκόμαστε στην μέση της περιοδείας για την προώθηση του νέου μας album, το οποίο θα συνεχίσουμε να κάνουμε και για τους επόμενους δώδεκα μήνες. Θα πάμε και στην Αυστραλία και στην Ιαπωνία, και τον Φεβρουάριο θα επιστρέψουμε στις Η.Π.Α. και πιο μετά θα συνεχίσουμε με μία μεγάλη περιοδεία στην Ευρώπη και τα ευρωπαϊκά φεστιβάλ και την Ελλάδα! Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο θα εμφανιστούμε σε πολύ ενδιαφέροντες χώρους, όπως το “The Radio City Music Hall” στην Νέα Υόρκη και το “O2 Shepherds Bush Empire” στο Λονδίνο για πέντε εμφανίσεις. Έχουμε μια πολύ καλή σειρά από live και θα προσπαθήσουμε να κάνουμε και κάποιες συνεργασίες με καλλιτέχνες, όπως για παράδειγμα με τους Cypress Hill, οι οποίοι επιστρέφουν με νέο album και μας κάλεσαν να συμμετέχουμε σε ένα τραγούδι. Προσπαθούμε να βρούμε ένα χρονοδιάγραμμα μαζί τους. Μιας και είμαστε σε περιοδεία δεν τα καταφέραμε να συντονιστούμε στις ορισμένες ημερομηνίες. Όποια συνεργασία θεωρούμε σημαντική θα την πραγματοποιήσουμε.
Αποφασίσατε να επιστρέψετε στο Μεξικό. Ήταν τελικά δύσκολο να ζείτε σε μία άλλη χώρα μακριά από τις οικογένειές σας; Παρεμπιπτόντως, χθες (18 Δεκεμβρίου), ήταν η «Παγκόσμια Ημέρα του Μετανάστη».
Gabriela: Δεν το ήξερα αυτό! Τώρα πια ζούμε στο Μεξικό, μα ζούσαμε εκτός για 8 με 9 χρόνια. Για εμάς ήταν μια μεγάλη εμπειρία κι ένα μάθημα το οποίο έπρεπε να διδαχτούμε, κι αυτό ήταν απίστευτα καλό. Με όλη την κακοτυχία που μπορείς να συναντήσεις, φτάνεις σε μια χώρα που δεν μιλάς τη γλώσσα κι έχεις δύο επιλογές: ή να αρχίσεις να κλαις ή να αντέξεις και να πεις «Οκ, θα προσπαθήσω να κάνω το καλύτερο και ό,τι και να γίνει θα το διασκεδάσω. Ούτως ή άλλως μπορεί να τα σκατώσαμε αφού ήρθαμε σ’ αυτή τη χώρα άφραγκοι!» Για εμάς ήταν ευλογία που πήραμε αυτή την απόφαση. Τελικά, ήταν πολύ δύσκολα αλλά το ευχαριστηθήκαμε, όσο κι αν ακούγεται ειρωνικό. Είμαστε ευγνώμονες γι’ αυτό. Η πρώτη χώρα που ζήσαμε ήταν η Ιρλανδία. Οι Ιρλανδοί μας ασπαστήκανε από την στιγμή που ξεκινήσαμε να παίζουμε μουσική.
Θα θέλατε να στείλετε ένα μήνυμα στους αναγνώστες του Asante;.
Rodrigo: Σας εύχομαι να υποστηρίζετε αυτά που το Asante προσπαθεί να υποστηρίξει και να μοιράζεστε με τους μετανάστες την κουλτούρα. Είμαστε πολύ χαρούμενοι να συνεργαζόμαστε μαζί σας και μπορούμε να βρούμε μια φόρμουλα έτσι ώστε όταν θα ξαναέρθουμε στην Ελλάδα να μπορούμε να μοιραστούμε την σκηνή αν έχετε να πείτε κάτι. Συνεχίστε να υποστηρίζετε το Asante!!!
Muchas gracias!
Rodrigo y Gabriela: Muchas gracias!
Στην συνέχεια δέχτηκαν να υπογράψουν τα CD μου, ενθουσιασμένοι για το ότι τους έδωσα και το πρώτο τους album ονόματι “Foc”. Τους ρώτησα γιατί δεν το αναφέρανε καθόλου (και στις δύο εμφανίσεις τους ανέφεραν σαν πρώτο τους album το “Rodrigo y Gabriela”) και ο Rodrigo μου απάντησε πως γι’ αυτούς το “Foc” είναι κάτι σαν demo τώρα πια και ότι θεωρούν σαν πρώτο επαγγελματικό album το δεύτερο και ομώνυμο τους. Μου είπαν επίσης πώς τους άρεσε πολύ η συνέντευξη που κάναμε γιατί ήταν διαφορετική και ανανεώσαν κάποια συνάντησή μας το καλοκαίρι.
Τέλος, αφού φωτογραφηθήκαμε όλοι μαζί, μου ευχήθηκαν για εμένα και την οικογένεια μου καλά Χριστούγεννα. Τους το ανταπέδωσα λέγοντας τους Asante κι εξηγώντας τους ότι σημαίνει ευχαριστώ στα σουαχίλι, για να αρχίζουν να φωνάζουν όλοι εν χωρώ “Asante”!
Νομίζω ότι είναι κλισέ κι ότι το έχω γράψει έπειτα κι από άλλες συνεντεύξεις μου με μουσικούς! Αλλά δεν πειράζει, θα το ξαναγράψω : νιώθω απίστευτα τυχερός που γνωρίζω τέτοιους ανθρώπους! Asante Rodrigo, Asante Gabriela! Le deseo que todos vuestros sueños se cumplir!
Rodrigo: (laughs) The f-word! Probably because it’s a new style what we are playing. It is true and understandable that some people don’t know exactly what we are playing, and if they don’t know really what flamenco is, they relate us with it, because we’re playing acoustic guitars. That’s why it’s important for people, and we mention it especially when we go to new territories, to know what they are going to listen to when they are coming to our shows. It’s important for us to create respect between different genres of music, in this case flamenco, rock or whatever. We like everything, and our music is a mix of everything at the same time. We wouldn’t put any label to ourselves!
Do you feel pressed by the publicity?
Gabriela: Not really. We are always lucky on this. We always have good press and good reviews for our albums. It is sometimes, the confusing thing about the flamenco, and we want to clarifying it! We are really super-happy! (laughs)
You are one of the last true rock groups! Why did bands stop using guitars?
Rodrigo: I don’t know why bands stopped using guitars. Actually, I had an interview with BBC in London and we were talking about this. Why they are calling rock bands the indie bands? You know, the indie bands they are using their attitude, just the way what clothes they were wearing, and it’s not necessary anymore for them to play any instrument as it used to be back in the 60’s, 70’s and 80’s ! Coming from the metal side ourselves, it’s obviously that our music is based in how well you perform your instrument. And that’s why we are very worry about our technique and we are studying everyday and trying to play better and better. But nowadays is very popular, just to get together with a bunch of friends and you might be able to write a nice melody, which is radio-friendly and then you become a rock band (laughs), who look nice and wear funny clothes! This is valid and even though I respect it i’m not really calling it rock. Thanks to our music, we have an appreciation by the media and we have been exposed to a lot of people around the world, and that’s a good thing because we are opening the doors for other bands that they are doing something different as well.
What good things have happened during your gigs?
Gabriela: Once, when we were basking in Denmark many good things had happened! Can you remind me something else?
Rodrigo: Playing with Robert Trujillo recently in Chicago was a great thing and surprise for us…
Gabriela: And with Al Di Meola!
Rodrigo: Yes, with Al Di Meola was amazing!
Gabriela: And with Le Trio Joubran! You know, Al Di Meola and Le Trio Joubran are two of the artists that we are pay tribute in our latest album 11:11, so it was fantastic to play with them.
If you were gods just for 1 minute what would you change in the world?
Rodrigo: That’s a really good question for a big answer!
Gabriela: There are so many problems in the world! Most of them have been caused by human activities. Everything points out to one solution, to keep everything back to normal. More than ten million people die every year according to FAO (Food and Agriculture Organization) because of hunger. Everything comes out from the agricultural intense animal farming. Ιt’s just feel that the West civilization is full of diseases…
Rodrigo: Illness….
Gabriela: Like cancer, cholesterol, heart diseases and it point to me just one solution: eat less meat! That means more food for billions of people, especially children. The meat production causes all the pollution…
Rodrigo: Most of the pollution!
Gabriela: Also pollution comes from planes and cars.
Rodrigo: In Copenhagen nobody mentions and it is a scientific fact, that meat consumption and production is one of the main problems that creates all of these effects around the world. As well, if we stop using all these fertilizers, we will save many lives.
Gabriela: They were talking about deforestation for Amazon and the tropical rainforests while they are being destroyed every second, just to plan the crops for animal feeding and then we can all eat meat! It is very off –balance and all these things answer your question!
In 11:11 CD’s booklet has many quotes about philosophy and religion. Are you interested in these matters?
Rodrigo: Well, we would like to think deeper and we don’t want to follow any particular religion. We are very bond to Buddhism and the way of thinking and life of Hinduism. But it is a little bit of a mix of what we take from each thing that we finally decide for ourselves what is good and not good for us. That’s why the album has this kind of idea. The other idea was pretty much to introduce the music to a lot of people that are not able to reach, cause is not easy to find these artists that we pay tribute to this album.
Al Di Meola, Paco De Lucia or Cliff Burton?
(laughs)
Gabriela: That’s a difficult one, because each one of them is so unique that I can’t even compare to one another. Cliff Burton in rock music, was a genius, he was an artist of the bass. Al Di Meola and Paco De Lucia were genius’ as well. Music is not like The Olympic Games, is not a competition and no one gets a gold medal. Everyone deserves a gold medal from me. It’s a drôle! (laughs).
Which is your favorite Metallica record and which others in general?
Gabriela: “Master of Puppets”.
Rodrigo: It must be “Master of Puppets”. Apart from Metallica, there are lots obviously and every year we have more!
Gabriela: I love the first album of Rage Against The Machine, I think that’s one of my favorites.
Rodrigo: Yeah! This is very commercial throughout all these years.
Gabriela: Chili Peppers “Blood Sugar Sex Magik”.
Rodrigo: There are so many. Obviously, “Dark Side Of The Moon”, “Friday Night San Francisco” with the trio (Al Di Meola, John McLaughlin & Paco de Lucía). We pick the ones that really have changed music in a way, and there’s a lot of them!
Gabriela: “White Album” from The Beatles, this is for me. If you want to know more, visit our website www.rodgab.com. We have written all these that we talk about. Also we have links there, with some information and we have some new videos. Today we recorded a new one in Acropolis!
Rodrigo: As well as some recommendations for new music and new albums. We are trying to update very often especially when we are on tour. It’s what we are doing all the time, to recommend what music we like.
What are your future plans?
Rodrigo: Obviously, we are in the middle of the promotion of the new album, and we will be doing this for the next twelve months. We have Australia, Japan and ατ February we go back to the States and then for a big tour in Europe and summer festivals and Greece! In September & October we are going to play in interesting venues, like “The Radio City Music Hall” in New York and “O2 Shepherds Bush Empire” in London for five shows. We have a good line –up of gigs and we are going to try to do some collaborations with artists, for example we are trying to find a schedule with Cypress Hill who they are coming back with a new album and they invited us to take part in one track. We have been in the road and we haven’t actually been able to connect with the right dates. Every collaboration that we consider important we are going to be working on.
You have decided to return to Mexico. Was it difficult to live in another country away from your family? By the way, yesterday (18 Dec) was the “International Migrants Day”.
Gabriela: I didn’t know that! We are living in Mexico now but we used to live abroad for 8-9 years. It was an experience and a lesson for us to learn and that was incredibly good! With all the adversity against us, we arrived to a country where you don’t speak the language and you have two options there: you are either going to cry or you are going to resist and say “Ok I am gonna do my best and whatever it happens we are going have a laugh and whatever. We may screw up anyway as we already came here with no money!” For us it was a bless because we made that choice. In the end, it was very difficult but we enjoyed it even if that sounds ironic. We are very thankful about it. The first country we lived was Ireland; actually the Irish embraced us as soon as we start to play music.
Please give a message to Asante readers.
Rodrigo: I hope you guys support what Asante is trying to support and to share with all the immigrants the culture. We are very happy to collaborate with you guys in any way to shape a form when we will be back in Greece and if you want to say something we can share the stage as well as an organization, we will do it! So, keep supporting Asante!!!
Muchas gracias!
Rodrigo y Gabriela: Muchas gracias!
