Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
η Sophie Solomon μιλάει στο Asante για το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον της στη μουσική σκηνή
Η Sophie Solomon ξεκίνησε να παίζει βιολί στα δύο της χρόνια. Από τότε το βιολί έγινε προέκταση του χεριού της, και κάτι ακόμη παραπάνω: η ίδια η φωνή της! Στα τέσσερα της γνώρισε τον συνθέτη και βιολιστή Yehudi Menuhin και είδε ζωντανά τον μεγάλο τσελίστα Mstislav Rostropovich. Μέχρι τα εφτά της χρόνια έπαιζε ακουστικά, με το αυτί. Από εκεί κι έπειτα άρχισε να μαθαίνει να διαβάζει μουσική. Πολλοί από τους δασκάλους της, συνήθιζαν να την μαλώνουν όταν πεταγόταν από τη θέση της τις στιγμές που ενθουσιαζόταν από την μουσική της. Ευτυχώς κανείς δεν κατάφερε να την συνετίσει!
Παράλληλα με την μουσική, σπούδασε στο πανεπιστήμιο της Οξφόρδης σύγχρονη ιστορία και Ρωσική. Κατά την περίοδο αυτή έζησε για ένα χρόνο στη Ρωσία, κάτι που την άλλαξε πολύ κατά τα μουσικά της γούστα. Παρόλο που έπαιζε ως dj στο club “Kitai Gorod's Propaganda” κάτι μεταξύ drum’n’bass και ragga jungle, ήρθε σε επαφή με την παραδοσιακή μουσική της Ανατολικής Ευρώπης, αυτή των Βαλκανίων, της klezmer και της τσιγγάνικης μουσικής, όλα αυτά τα είδη που την συντροφεύουν έως και σήμερα.
Το 1999 μαζί με τον Nik Ammar ίδρυσαν τους Oi Va Voi (στα Yiddish σημαίνει «ώ, αγαπητέ θεέ), όπου έμεινε για εφτά χρόνια και κυκλοφόρησε μαζί τους το σπάνιο πια “Digital Folklore” (2002) και το πολύ επιτυχημένο “Laughter Through Tears” (2003) που ψηφίστηκε μέσα στα καλύτερα 10 του 2004.
Κι ενώ η Sophie Solomon βρισκόταν στο απόγειο της επιτυχίας, έχοντας αποσπάσει καταπληκτικές κριτικές για το παίξιμό της (κάποιος κριτικός την είχε χαρακτηρίσει ως Keith Richards του βιολιού!), κάνοντας συνεργασίες με επιτυχημένους καλλιτέχνες όπως ο Rufus Wainwright, ο Theodor Bikel και οι Heather Nova και κερδίζοντας το βραβείο του καλύτερου δίσκου για το 2004 από τους κριτικούς της Γερμανίας, για τον ντουετικό της δίσκο με τον Καναδό hip-hoper Socalled (κατά κόσμον Josh Dolgin) ονόματι “ Solomon & Socalled's HipHopKhasene”,αποφασίζει να ακολουθήσει solo καριέρα.
Έτσι λοιπόν το 2006 κυκλοφόρησε τον πρώτο της προσωπικό δίσκο με το όνομα “Poison Sweet Madeira” (με 9 καταπληκτικά κομμάτια και σημαντικές συνεργασίες) που σημείωσε τεράστια επιτυχία και για άλλη μια φορά την έφερε στο προσκήνιο, παίζοντας σε όλες τις μεγάλες σκηνές της Ευρώπης . Στη χώρα μας εμφανίστηκε σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη και Πάτρα με εξίσου μεγάλη επιτυχία.
Το 2010 πρόκειται να κυκλοφορήσει τον δεύτερο προσωπικό της δίσκο.
Το Asante επικοινώνησε μαζί της για την πιθανότητα μιας συνέντευξης. Πρόθυμα και σχεδόν αμέσως μας απάντησε, μόνη της, δίχως την μεσολάβηση κάποιου manager ότι είναι χαρούμενη να απαντήσει στις ερωτήσεις μας.
Πώς μπορείς και συνδυάζεις τόσα πολλά είδη μουσικής;
Η μουσική που δημιουργώ ακολουθεί μια φυσική πορεία. Δηλαδή δεν σκέφτομαι ποια είδη να συνδυάσω, απλά δημιουργώ την μουσική που θέλω η οποία πιστεύω παίρνει στοιχεία απ’ όλα τα μουσικά είδη που με εμπνέουν. Το μόνο κριτήριο είναι να με ικανοποιεί στο άκουσμά της. Γράφω περισσότερο χρησιμοποιώντας το συναίσθημα παρά τη λογική.
Σε ποιο είδος της μουσικής θα κατέτασσες το “Poison Sweet Madeira”;
Αυτή πάντα είναι ερώτηση–παγίδα! Οι μουσικές επιρροές μου είναι τόσες πολλές. Επειδή παίζω βιολί, οι άνθρωποι μερικές φορές κάνουν το λάθος να νομίζουν ότι η μουσική μου είναι κλασική. Το Poison Sweet Madeira ήταν η δική μου σύγχρονη προσέγγιση πάνω σε παραδοσιακές μουσικές που με έχουν επηρεάσει μέχρι σήμερα- τη τσιγγάνικη, το klezmer, το ρωσικό folk κτλ. Βέβαια, το γεγονός ότι έχω σπουδάσει για χρόνια κλασσική μουσική με βοηθάει στο να δημιουργώ όλες αυτές τις «πλούσιες» συνθέσεις και να τις ηχογραφώ «επικά»!
Πες μας για τον πολυαναμενόμενο καινούριο σου δίσκο;
Η μεγάλη έκπληξη του νέου album είναι το γεγονός ότι τραγουδάω! Είμαι πολύ ευχαριστημένη με το πώς ολοκληρώθηκε. Ήταν καταπληκτική εμπειρία να δουλεύω με τον Marius de Vries τον παραγωγό του album, και να έχουμε την πολυτέλεια του «όσο χρόνου θέλουμε» για να το δημιουργήσουμε. Αυτό το album έχει μεγάλη αίσθηση της ιστορίας και πολύ live συναίσθημα, αποδίδοντας την μαγεία και την ενέργεια της μπάντας. Είναι μία αρκετά τολμηρή δουλειά με περισσότερα λόγια από τον προηγούμενο δίσκο. Υπάρχουν πολλοί χαρακτήρες στα τραγούδια που διηγούνται τις ιστορίες τους, ένα ποικιλόμορφο μείγμα της ζωής. Α, και μια Βαλκανική χάλκινη μπάντα.
Μετάνιωσες που έφυγες από τους Oi Va Voi;
Νομίζω ότι 6 χρόνια σε ένα συγκρότημα είναι αρκετός καιρός. Ήταν σίγουρα καιρός για αλλαγή και κοιτάζοντας πίσω βλέπω πόσο έτοιμη ήμουν πραγματικά για νέες εμπειρίες και προκλήσεις ώστε να μπορέσω να διευρύνω τους μουσικούς μου ορίζοντες. Επίσης, ήμουν έτοιμη να δημιουργήσω την δική μου μουσική. Το να συνεργάζεσαι με άλλους είναι φυσικά πολύ εποικοδομητικό αλλά σίγουρα περιλαμβάνει και συμβιβασμό. Είναι καταπληκτικό αυτή την στιγμή, που μπορώ να εργάζομαι πάνω σε ένα μουσικό όραμα που είναι ολοδικό μου.
Η σκηνή του Birmingham και άλλων αγγλικών πόλεων είναι γεμάτη από συγκροτήματα που παίζουν βαλκανική μουσική. Πώς και σε μια χώρα μητρόπολη του rock συμβαίνει αυτό;
Πιστεύω ότι είναι το πνεύμα της εποχής... και μια αντίδραση εναντίον της υπέρ-προωθημένης και υπέρ-διαφημισμένης εμπορικής μουσικής.
Ποια η σημαντικότερη συνεργασία σου μέχρι στιγμής και με ποιο καλλιτέχνη θα ήθελες να συνεργαστείς στο μέλλον;
Η τελευταία μου δουλειά στο Εθνικό Θέατρο του Λονδίνου, γράφοντας τη μουσική για το έργο του Tadeusz Slobodiaznek ‘’Our Class’’το οποίο αφορά το πολωνικό ολοκαύτωμα, ήταν καταπληκτική εμπειρία. Είναι τόσο δυνατό το συναίσθημα να δουλεύεις με το σκηνοθέτη, το συγγραφέα και τους ηθοποιούς και να βλέπεις πώς ολοκληρώνεται ένα έργο. Όσον αφορά τις εμφανίσεις, πρόσφατα ήμουν καλεσμένη του Paul Weller σε μία εμφάνιση του αφιερωμένη στα γενέθλια των Island Records η οποία ήταν πολύ διασκεδαστική και ενδιαφέρουσα εμπερία.
Πως και προέκυψε η συνεργασία σου με το περιοδικό Strad;
Το Strad είναι ένα από τα περιοδικά που ειδικεύονται στα έγχορδα και μου ζητήθηκε να βοηθάω περιστασιακά, το οποίο είναι για μένα είναι πάντα απολαυστικό. Το να γράφω για τεχνικές στη μουσική είναι πολύ σημαντικό γιατί παράλληλα μου δίνει την ευκαιρία να σκεφτώ και την δική μου προσέγγιση στο παίξιμο μου.
Η κλασσική μουσική, παίζει σημαντικό ρόλο στη ζωή σου; Ποιοι οι αγαπημένοι σου συνθέτες;
Ναι, ακούγοντας συγκεκριμένα κομμάτια, καταφέρνω και «προσγειώνω» τον εαυτό μου και βρίσκω την ισορροπία μου όπου και να είμαι. Αγαπάω τον Brahms και τον Shostakovich και από την τωρινή εποχή μου αρέσουν ο Giya Kancheli (ειδικά το έργο του “Styx” που έγραψε για τον Yuri Bashmet) και ο Steve Reich.
Πως επηρέασαν την κουλτούρα σου οι σπουδές στην Ρωσία;
Έχω πραγματικά εισχωρήσει βαθιά στην Ρωσική κουλτούρα, από τότε που ήμουν παιδί. Είχα εμμονή με την Ρωσική ιστορία και λογοτεχνία από πολύ μικρή ηλικία. Νοιώθω σαν να συνδέομαι άμεσα μαζί της -ίσως επειδή οι πρόγονοί μου είχαν καταγωγή από αυτή την περιοχή. Επίσης, όταν την επισκέπτομαι μαγεύομαι από τον ήχο του ακορντεόν στους δρόμους, όταν η θερμοκρασία είναι 20 βαθμούς κάτω από το μηδέν. Θεωρώ ότι έχω εμπνευστεί πολύ από την Ρωσική ιστορία και λογοτεχνία και αυτό αποτυπώνεται στη μουσική μου και σ’ ό,τι γράφω. Είναι ένα μέρος που φέρνει αναμνήσεις, ένα μέρος γεμάτο αντιθέσεις και δραματικές ιστορίες που προσφέρονται να γράψεις γι’ αυτές.
Ποιους δίσκους δεν θα βαρεθείς ποτέ να ακούς;
Οι δίσκοι που δεν θα βαρεθώ ποτέ είναι το “The Letting Go” του Bonnie Prince Billy, το “Astral Weeks” του Van Morrison, το “Desire” του Bob Dylan και το "Wonder Wheel” των Klezmatics. Αυτή την εποχή μου αρέσει το “A Larum” του Johnny Flynn, ένα νέο-αγαπημένο.
Ακούς καθόλου αφρικανική μουσική;
Ναι, είμαι μεγάλη fan του Afrobeat- υπάρχει κάτι το εκπληκτικά δυνατό και γεμάτο ψυχή σ’ αυτούς τους ρυθμούς. Μ’ αρέσουν επίσης κάποια παραδοσιακά αφρικανικά μουσικά όργανα όπως το kalimba, το οποίο έχω χρησιμοποιήσει πολύ σε ένα από τα τραγούδια του νέου άλμπουμ.
Η μουσική και γενικότερα η τέχνη θα πρέπει να δεσμεύει τον καλλιτέχνη;
Σαν μουσικός, πάντα μου άρεσε να ασχολούμαι με άλλα είδη τέχνης. Είναι καταπληκτικό το πόσο εποικοδομητικό μπορεί να είναι να δημιουργείς κάτι χωρίς περιορισμούς. Κάθε εβδομάδα τραγουδάω σε ένα a capella συγκρότημα και είναι πολύ απολαυστικό. Τραγουδάμε appalachian, gospel, folk και νιώθω υπέροχα να μοιράζομαι αυτή την εμπειρία. Εύχομαι να μπορούσαν όλοι οι άνθρωποι να έχουν κάτι αντίστοιχο στη ζωή τους.
Θα έρθεις ξανά στην Ελλάδα να δώσεις κάποια συναυλία;
Σίγουρα! Μ’ αρέσει πολύ να παίζω στην Ελλάδα.
Έχεις να στείλεις κάποιο μήνυμα στους αναγνώστες του Asante;
Ευχαριστώ πολύ για την αγάπη και την υποστήριξή σας και ανυπομονώ να έρθω σύντομα πάλι στην Ελλάδα.
Photos: Mitch Jenkins, Ko Marianne
How do you manage to combine all these different styles of music?
Well, for me the music I make just feels completely natural. It's not like I sit there and decide what styles to combine. I just create the kind of music I want to make which I guess includes takes influences from all the styles that inspire me. The only criterion is that it feels right to me really. I write from feel and emotion much more than from my head.
Where would you classify "Poison Sweet Madeira" in terms of music style?
This is always a tricky one. There's so many influences. Because I play the violin people sometimes make the mistake of thinking that my music is classical. With Poison Sweet Madeira it was really my own modern take on the traditional musics that had influenced me so much up to that point - gypsy, klezmer, russian folk and so on. But of course the fact that I studied classical music for many years also enables me to create some of the big lush arrangements and epic soundscapes!
Tell us about your new album.
Well, the big surprise on the new album is that I'm going to be singing. I'm so pleased with how the record has come together. It's been a wonderful experience working with Marius de Vries who's been producing the record and having the luxury of really taking our time to let it develop. This album has a really deep sense of history and a very live feel capturing the magic and energy of the band. It's quite a bold statement with a lot more words than the previous record. There are lots of characters in the songs telling their stories, a rich tapestry of life. And a Balkan brass band.
Do you regret leaving Oi Va Voi?
Six years in one band is actually quite a long time. It was definitely time for a change and looking back I can really appreciate how ready I was for new challenges and new experiences - for the opportunity to broaden my musical horizons. I was also very ready to create my own music. Collaborating can of course be very rich and rewarding but it also involves compromising and it is so wonderful to be able to work on a musical vision that is entirely my own right now.
Birmingham’s music scene, as well as that of other English cities, is full of bands which play Balkan music. Why do you think this is happening since England has such a significant rock background?
I think it's very much the spirit of the age...and a reaction to overproduced overcommercial music.
Which is the most important collaboration you had so far and who would you like to work with in the near future?
My most recent work at the National Theatre in London - writing the music for Tadeusz Slobodiaznek's play Our Class about the Polish holocaust- has been really amazing. It is such a powerful experience to work with director, playwright and actors and to watch the whole piece come together. On the gigging side, I was Paul Weller's guest recently at his special gig for Island Records birthday which was really so much fun and a great experience.
How did your collaboration with Strad magazine come about?
Strad is one of the specialist string magazines and they have asked me to contribute from time to time which is always a real pleasure. Writing 'workshop' pieces for them about technique is a really great as it gives me a chance to think about my own approach to playing.
Does classical music plays an important role in your life? Who are your favourite composers?
Yes - listening to certain pieces is a way of grounding myself and finding balance wherever I am in life. I love Brahms and Shostakovich. And in the contemporary sphere Giya Kancheli (especially Styx that he wrote for Yuri Bashmet) and Steve Reich.
You studied in Russia. How did this influence your culture?
I have really been deeply immersed in russian culture since I was a kid. I was obsessed with russian history and literature from a very early age. There's just something about the place that got under my skin perhaps because my ancestors were from that region. And then visiting - the sound of accordion being played on the street - when the temperature is 20 below zero. Now I find myself very inspired by russian history and literature in everything that I write. It is such a rich and evocative place- a place of such contrasts and such dramatic tales that lend themselves to being written about.
Which are the records that you will never get bored of listening to?
The records I could never get bored of are Bonnie Prince Billy 'The Letting Go', Van Morrison Astral Weeks, Bob Dylan Desire and the Klezmatics wonderwheel. At the moment I'm loving Johnny Flynn's record A Larum - it's definitely a new favorite.
Do you like African music?
Yes am a big fan of Afrobeat - there's something so wonderfully powerful and soulful about those rhythms. I love some of the traditional instruments too - I actually ended up using kalimba quite heavily on one of the songs off the new record.
Do you think that art in general should be engaged?
As a musician, I always like to find other ways to make art in my life beyond my professional career. It's so amazing how enriching that can be and I am always surprised at just how powerful creating something from scratch with no constraints or inhibitions is. I sing in a very cool little a capella group for fun each week - we sing appalachian, gospel, folk songs -and it is so incredible how uplifting this shared musical experience can be. I wish that everyone could have something like that in their life.
Is visiting Greece again, in order to give a concert, part of your future plans?
Definitely! I love playing in Greece....
Do you have a message for the readers of Asante?
Thanks so much for your love and support - and I look forward to seeing you in greece again very soon.
Comments
RSS feed for comments to this post.