Asante

  ο Joey Burns μοιράζεται τις σκέψεις του με το Asante, σε μία αποκλειστική συνέντευξη.

Οι Calexico σχηματίστηκαν το 1996 με βασικά μέλη τους Joey Burns και John Convertino. Πήραν την ονομασία τους από την πόλη που βρίσκεται στη νοτιοδυτική πλευρά των ΗΠΑ, κοντά στα σύνορα με το Μεξικό. Είναι μία μουσική κολεκτίβα από το Τουσόν της Αριζόνα, που εμπνέεται από την καυτή έρημο της δύσης, προσδίδοντας μια ιδιόμορφη γοητεία στους πολυπληθείς της φίλους σε ολόκληρο τον κόσμο, κάνοντάς τη ιδιαίτερα αγαπητή και στη χώρα μας.
Με τις γοητευτικές μελωδίες και το ιδιαίτερο ξεχωριστό τους ηχόχρωμα, συνθέτουν αριστοτεχνικά την Americana με ένα παζλ από την ατμοσφαιρική jazz του ‘50, τα πορτογαλικά fados και τη latin rock σε συνδυασμό με τη παραδοσιακή μεξικάνικη μουσική των Mariachi.
Ο Joey Burns, ο τραγουδιστής της μπάντας, δέχθηκε ευγενικά μιλήσει στο ASANTE και να διατυπώσει τις σκέψεις του. Αποκάλυψε ότι θα ήθελε να κάνει μια ηχογράφηση στην Ελλάδα, μας μίλησε για το στέκι που θα ήθελε να δημιουργήσει αν δεν ήταν μουσικός, για τις επιρροές και τα όνειρά του.

Τι νομίζετε ότι είναι αυτό που κάνει τη μουσική σας τόσο αγαπητή στην Ευρώπη; Ο νοσταλγικός ήχος της; Η μίξη διαφορετικών στυλ;

Πραγματικά δεν ξέρω. Έχω προσπαθήσει να απαντήσω σε αυτή την ερώτηση πολλές φορές, αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι  μπορώ να δώσω μια σαφή απάντηση. Ίσως να είναι ένας συνδυασμός πραγμάτων, όπως η παρόμοια εκτίμηση που υπάρχει για λεπτότητα στην αισθητική (η ενορχήστρωση, οι μουσικές επιρροές από την Ευρώπη, η προσεκτική επιλογή στο ύφος των τραγουδιών, το καλό φαγητό και το κρασί). Αισθάνομαι κατά περιόδους σαν να έχουμε το ένα μας πόδι στην παράδοση και το άλλο σε σύγχρονους ήχους. Η ταυτότητα των τραγουδιών είναι ένα σημαντικό μέρος σε όλα αυτά και οι όμορφες ιστορίες, δένουν στιχουργικά με τη μουσική δεξιοτεχνία.
Ίσως να δείτε το νήμα να ξετυλίγεται, αν αναλύσετε όλες τις επιρροές μας. Ένα παράδειγμα είναι το jazz drumming του John Convertino, που εμπνεύστηκε από τους Elvin Jones, Art Blakey και Jim White (ντράμερ των Dirty Three). Προσωπικά έχω επηρεαστεί από πολλούς μουσικούς που ανήκουν σε διαφορετικά μουσικά είδη. Ο Duke Ellington με την εκπληκτική του ικανότητα να δημιουργεί soul ήχους και η Amalia Rodrigues, η μεγάλη τραγουδίστρια των πορτογαλικών fados με τα φωνητικά της γυρίσματα και τη λιτή ενορχήστρωση με μόλις δύο κιθάρες.
H ελευθερία του χώρου, είναι άλλο ένα σημαντικό συστατικό, αλλά είναι κάτι που περισσότερο το αισθάνεσαι παρά μπορείς να μιλήσεις γι’αυτό...

Αν εσείς μπαίνατε στη θέση των ακροατών σας, τι θα αγαπούσατε και σε τι θα κλείνατε τα αυτιά σας;

Αρχικά θα ήθελα να απολαμβάνω τα θαυμάσια ευρωπαϊκά κρασιά και το υπέροχο φαγητό από βιολογικές καλλιέργειες, στα μέρη που ζει το κοινό μας. Σχετικά με τη μουσική, θα έβρισκα πολύ ενδιαφέρουσες τις μελωδίες μας και τις ποικίλες μίξεις στις ενορχηστρώσεις, όπως το τσέλο σε συνδυασμό με το ακορντεόν ή τα ανάλαφρα μουσικά στοιχεία, που διατηρούν μια ρεαλιστική φύση.
Δεν θα μου άρεσαν ίσως τα φωνητικά μου. Υπάρχουν ηχογραφήσεις που ακόμα μ' ενοχλούν, αλλά τι μπορείς να κάνεις; Εξάσκηση, εξάσκηση, εξάσκηση.

Έχετε παίξει σε πολλά μέρη, σε όλο τον κόσμο. Πως αντιλαμβάνεται ο κόσμος την μουσική σας; Υπάρχουν διαφορές;

Γενικά, το κοινό για το οποίο έχουμε παίξει είναι σχεδόν παρόμοιο, ωστόσο ίσως να υπάρχουν ορισμένα τραγούδια που να έχουν διαφορετική απήχηση σε κάποιες χώρες. Το Παρίσι λατρεύει τα σκοτεινά τραγούδια όπως το "Black heart". Στη Σουηδία αρέσουν τα folk όπως το "Sunken waltz". Η Αγγλία προτιμά περισσότερο τα pop τραγούδια όπως το "Not Even Stevie Nicks". Στο γερμανικό και αυστριακό κοινό αρέσει μια γενική μίξη τραγουδιών. Το Βέλγιο αρέσκεται στα γρήγορα και ρυθμικά latin τραγούδια όπως το Crystal Frontier, ειδικά μετά από το remix του DJ Buscemi. Η Ελλάδα προτιμά επίσης τις σκοτεινές μελωδίες, του στυλ "Stray" και "Minas de Cobre". Ίσως να κάνω λάθος, αλλά αυτό θυμάμαι.

Χώρος, χρόνος, στιγμή που θα θέλατε να ντύσετε μουσικά, αλλά δεν το έχετε κατορθώσει ακόμα;

Μου έρχονται συνεχώς νέες ιδέες για μελωδίες, τραγούδια και συνεργασίες. Εύχομαι να είχα κάποιον να με βοηθάει να μετουσιώνω αυτές τις ιδέες σε δημιουργία και εκτέλεση. Ένα προσωπικό βοηθό στο studio, που να μπορεί να διεκπεραιώσει τα πάντα. Εκτός από αυτό, θα ήθελα να συνεχίσω να κάνω ηχογραφήσεις με τη μπάντα και με φίλους, εντός και εκτός της πόλης ή της χώρας. Μου αρέσει να ταξιδεύω πολύ και θα ήθελα να ηχογραφήσω και σε άλλα μέρη. Μπουένος Άιρες, Παρίσι, Χανιά, Βερολίνο, Βρυξέλες, Κωνσταντινούπολη, Κιότο, Μέξικο Σίτι, Αβάνα, Σικάγο, Νέα Υόρκη, Βουδαπέστη είναι κάποια από αυτά. Το να ταξιδεύω είναι ένας πολύ σημαντικός παράγοντας στο να ανταλλάσω ιδέες με ξένους, με παλιούς και νέους φίλους αλλά και με τον εαυτό μου.

Ποιά είναι η αίσθησή σας όταν παίζετε μπροστά στο Ελληνικό κοινό; Τι σας έρχεται στο μυαλό όταν ακούτε την λέξη Ελλάδα;

(Απάντηση στα Ελληνικά) Χταπόδια!

Έχετε δουλέψει με πολλούς καλλιτέχνες. Ποιά συνεργασία ήταν αυτή που απολαύσατε περισσότερο και με ποιούς άλλους ονειρεύεστε να συνεργαστείτε;

Είναι πολύ δύσκολο να πω ότι απόλαυσα κάποια συνεργασία περισσότερο, επειδή ήταν πραγματικά υπέροχα να δουλεύω με όλους. Μέσω των διαφορετικών συνεργασιών εντός και εκτός μπάντας, βίωσα μια ολοκληρωτική εμπειρία. Μια όμορφη έκπληξη ήταν η συνεργασία με τον Jairo Zavala στο "Depedro". Ο κόσμος ανταποκρίθηκε σε αυτό, όπως και στο δικό μας "Carried to dust". O Jim James των My Morning Jacket, είναι ένας εκπληκτικός τραγουδιστής και δουλεύοντας με αυτόν, τον Willie Nelson, τη Charlotte Gainsbourg στο soundtrack της ταινίας "I'm Not There" σε τραγούδια του Bob Dylan ήταν ένα όνειρο.
Θα ήθελα να δουλέψω με τους Neil Young, Lhasa de Sela, Tom Waits, Bob Dylan, Bill Callahan, Orchestra Baobob και Carminho.

Τι σας εξιτάρει περισσότερο; Το ταξίδι της δημιουργίας ενός album ή η αίσθηση ενός live;

Θεωρώ ότι είναι αλληλένδετα. Χρειάζεσαι τα νέα τραγούδια ενός άλμπουμ, για να γεμίσουν με ενέργεια ένα live. Μου αρέσει να συνεργάζομαι με τους τεχνικούς μας, για να δημιουργούμε κάθε φορά κάτι το ξεχωριστό. Είναι σπουδαίο να κάνουμε συναυλίες τόσο με τη μπάντα, όσο και με τον οποιοδήποτε μουσικό προσκεκλημένο. Λατρεύω να μοιράζομαι εμπειρίες με ανθρώπους που θεωρούν ανεκτίμητη την αξία του να κάνεις περιοδείες. Δεν είναι εύκολό, αλλά είναι τεράστιο το δώρο να έχεις τη δυνατότητα να συναντάς το κοινό μέσω της μουσικής. Παίζουμε καλύτερα όταν νοιώθουμε την ενέργεια του κόσμου, γι' αυτό είναι πολύ σημαντικό να προσφέρουμε στο κοινό. Το να ακούει κανείς είναι εξαιρετικό. Θεωρώ ότι το ευρωπαϊκό κοινό ακούει περισσότερο και αυτό είναι κάτι που μας ξεσηκώνει.

Σε προσωπικό επίπεδο, αν δεν είχατε ασχοληθεί επαγγελματικά με τη μουσική, τι θα κάνατε; Εκτός μπάντας, που μοιράζετε αφιερώνετε το χρόνο σας;

Είναι δύσκολο να πω, αφού η τελευταία μου δουλειά ήταν να πλένω πιάτα. Ωστόσο, θα μου άρεσε να έχω ασχοληθεί με το θεραπευτικό κλάδο στη φαρμακευτική, βοτανολογία, διαιτολογία και εναλλακτική ιατρική. Θα μου άρεσε επίσης να δημιουργήσω ένα μέρος με περίεργους συνδυασμούς από ρετρό ρούχα και ανδρικό ντύσιμο, κιθάρες, κουρείο, espresso bar, wine bar και ένα ζωντανό ραδιοφωνικό σταθμό. Ένα στέκι που να προσφέρεται για συνεύρεση και επικοινωνία, πίνοντας ωραία ποτά, περιστοιχισμένο από αντικείμενα που δίνουν έμπνευση και μπορούν είτε να πουληθούν είτε να χρησιμοποιηθούν εκείνη τη στιγμή. Το φαντάζομαι σαν μια εμπορική προέκταση ενός παλιού καταστήματος, σε ένα νέου είδους cafe / saloon. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες από το 1880 στην Αριζόνα, απεικονίζουν ένα παρόμοιο συναίσθημα.

Τι ακούτε αυτό τον καιρό;

Την Carminho από την Πορτογαλία. Έκανα τις διακοπές μου εκεί και μόλις επέστρεψα. Το Πόρτο και η Λισσαβώνα είναι μαγικές πόλεις. Επίσης ο Vinicio Capossela από την Ιταλία με τον οποίο δουλέψαμε μαζί στο στούντιο και σε συναυλίες είναι ιδιοφυής. Τα τραγούδια του έχουν σφηνωθεί στο κεφάλι μου, στα όνειρά μου και στους πρωινούς μου περιπάτους έπειτα από βραδινή διασκέδαση της Παρασκευής. Το "Ovunque Proteggi" είναι ένα κλασικό άλμπουμ! Μόλις τώρα ηχογράφησε ένα άλμπουμ, σε συνεργασία με Έλληνες μουσικούς του ρεμπέτικου. Θέλω να κάνω ένα παρόμοιο ταξίδι και να κάνω μια ηχογράφηση στην Ελλάδα. Να βρω τραγούδια που βρίσκονται στον πάτο του ωκεανού ή εγκαταλελειμμένα σε παλιά χωράφια που δεν πατά κανείς. Υπάρχουν κάτω από στρώματα σκόνης τραγούδια θαμμένα, χωρίς όνομα και φωνή που περιμένουν την ευκαιρία να απλώσουν τα φτερά τους. Μου αρέσει να ακούω αυτούς τους εξασθενημένους ήχους τη νύχτα, όταν όλοι κοιμούνται και η αναπνοή τους ηρεμεί.

Ποιά είναι η γνώμη σας για τις αλλαγές στην μουσική βιομηχανία; Θυσιάζονται πλέον τα πάντα στον βωμό του κέρδους;

Ο κόσμος μου κινείται γύρω από τις ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες και τους ανεξάρτητους διανομείς, οπότε δεν γνωρίζω ή δεν ενδιαφέρομαι αρκετά για τη μουσική βιομηχανία. Μου αρέσει η διαφορετική-ιδιόρρυθμη μουσική. Δυστυχώς υπάρχει μειωμένη ζήτηση για τους τεχνικούς και είναι λυπηρό ότι τα στούντιο ηχογραφήσεων παρουσιάζουν πτώση της δραστηριότητάς τους. Το βλέπω παράλληλα με ανθρώπους όλων των ειδών, που έχουν ταλέντο στις τέχνες ή στο να φτιάχνουν χειροποίητα πράγματα και δουλεύω περισσότερο στο να τους υποστηρίζω, ελπίζοντας να συνεχίσουμε τη μακρά παράδοση των καλλιτεχνών με πηγαίο ταλέντο.
Η ψηφιακή μουσική ακούγεται άσχημα και το ξέρεις. Όλοι το ξέρουν. Το εύκολο mp3 είναι απλά ένα προσωρινό μπάλωμα στη μουσική, χωρίς τέχνη και χωρίς στίχους. Χωρίς να έχεις ιδέα για τον καλλιτέχνη, για το ποιός έγραψε και εκτέλεσε το τραγούδι, για τον παραγωγό του. Άψυχο και απρόσωπο. Είναι λυπηρό. Ίσως οι ερασιτέχνες στιχουργοί και μουσικοί, να χαράξουν ένα νέο μονοπάτι. Μολονότι παίζουν κάποιο μουσικό όργανο στο σπίτι, μπορεί να δημιουργήσουν μια μουσική με νόημα και σημασία. Το guitar hero και τέτοιου είδους παιχνίδια είναι διασκεδαστικά και προκαλούν κάποιο ενδιαφέρον για τα συγκροτήματα και τα τραγούδια, αλλά θέλω να δω τον κόσμο να κάνει δημιουργικά βήματα μπροστά, για κάτι καινούργιο.

Θεωρείτε ότι υπάρχουν νέα αυθεντικά ταλέντα, που εκπροσωπούν επάξια την καλή μουσική;

Φυσικά. Συγκροτήματα όπως οι Beirut και οι A Hawk and a Hacksaw.

Με το internet έχει χαθεί η μαγεία της μουσικής αναζήτησης... Τα σκονισμένα βινύλια στα ράφια των καταστημάτων, είναι πλέον μια ρομαντική ανάμνηση;

Οι παραγωγές και οι πωλήσεις των βινυλίων έχουν αυξηθεί τα τελευταία χρόνια, κάτι που είναι καλό σημάδι. Δεν πρόκειται να κάνουν καμία μεγάλη διαφορά, αλλά μπορούν να προκαλέσουν μια μικρή και ενδιαφέρουσα επιρροή στον κόσμο. Η μαγεία του να βρίσκει κανείς μουσική με αξιοπρέπεια, ταλέντο και εκφραστικότητα παραμένει δύσκολο πράγμα. Εξαιτίας της δυνατότητας που έχει κάποιος να παράγει μουσική από το σπίτι και σε συνδυασμό με την ανεξέλεγκτη ροή κακών τραγουδιών στο internet, υπάρχουν περισσότερες χαζομάρες για να ψάξεις και λιγότερα διαμάντια.  Το κατέβασμα τραγουδιών από το internet χωρίς φιλτράρισμα, έχει σαν αποτέλεσμα τη διάθεση μουσικής χαμηλής ποιότητας, χειρότερες ηχογραφήσεις και δυστυχώς τη μείωση των θέσεων εργασίας από τις ανεξάρτητες αλλά και τις μεγάλες δισκογραφικές εταιρείες.

Αν είχατε τη δυνατότητα να αλλάξετε κάτι στον κόσμο, τι θα ήταν;

Θα άλλαζα την πείνα.

Έχει περάσει ένας χρόνος από την κυκλοφορία του τελευταίου studio album τo "Carried to dust". Τι να περιμένουμε στο μέλλον από τους Calexico;

Αυτό τον καιρό, βρισκόμαστε στο Τουσόν για να παίξουμε στους εορτασμούς του All Soul's day (η ημέρα των ψυχών). Οι κάτοικοι προετοιμάζονται αρκετό καιρό γι’ αυτό, με θορυβώδεις πομπές, υιοθετώντας από το Μεξικό το Dia de los Muertos (ένας διαφορετικός φόρος τιμής προς τους νεκρούς που κορυφώνεται στις 2 Νοεμβρίου με την ημέρα των ψυχών). Η συναυλία και οι πομπές θα φιλμογραφηθούν το Νοέμβρη, για να χρησιμοποιηθούν στην ταινία 'Flor de Muertos'. (www.flordemuertos.com).
Στις αρχές του 2010 θα κάνουμε συναυλίες στην Αυστραλία και στη Νέα Ζηλανδία.  Κληθήκαμε από τη συμφωνική ορχήστρα της Λούισβιλ να εκτελέσουμε μαζί, δικά μας τραγούδια διασκευασμένα για ορχήστρα 70 οργάνων στις 30 Ιανουαρίου. Το Φλεβάρη θα κάνουμε support στη Neko Case στην ανατολική ακτή των Ηνωμένων πολιτειών για μια εβδομάδα και θα παίξουμε ζωντανά με τους Iron & Wine. Για την επόμενη άνοιξη, μας ζητήθηκε να κάνουμε το score της ταινίας «Τhe Guard» του John McDonaugh με τους Brendan Gleeson και Don Cheadle.
Νομίζω επίσης ότι ήρθε η ώρα να κάνουμε ένα νέο άλμπουμ. Σκεφτόμαστε να περιλαμβάνει μέλη των Mariachi από το Τουσόν, τους Luz de Luna, Salvador Duran και Sergio Mendoza y la Orkesta (Indie Mambo).
Θα είναι σίγουρα μια διασκεδαστική χρονιά και ελπίζω να σας δω όλους κάποια στιγμή.

Ένα μήνυμα για τους αναγνώστες του Asante;
Think global, act local..

What do you think it is that makes your music so popular in Europe? Its nostalgic sound? The fusion of different styles?

I really don't know. I attempt at answering this question a lot and I am not sure that I really know the exact answer. Maybe it is a combination of things like; similar appreciation of subtleties in aesthetics (instrumentation, musical influences from europe, ecclectic variety in song styles, good food and wine). I feel at times like we have one foot in tradition and the other firmly planted on the accelerator in contemporary sounds. Character is an important part to all of this and good stories combined with excellent musicianship. Maybe if you break down all the influences, like John Convertino's jazz drumming inspired by Elvin Jones, Art Blakey, Jim White of the Dirty Three you will start to see a thread. I am influenced by so many kinds of musicians and band leaders; Duke Ellington and his pursuit of soulful sounds and dynamic harmonies, Amalia Rodrigues's Portuguese fado vocal phrasing and the instrumentation that is so minimal with only two guitars. Space is another important component, but how
do you really talk about it when it is something that is felt more than spoken about?

If you were to swap places with your listeners, what do you think you’d love, and what would you hate about your music?

First off I would love to be drinking fabulous European wines and eating wonderful organic food  where our audience lives. Musically I would like the melodies and the interweaving instrumentation like cello played together with accordion, or the spatial and ambient parts that have a very grounding nature as well. I might dislike my vocals, some of the recordings still bother me but what can you do? practice practice practice.

You have performed in many places all over the world. How do people respond to your music? Are there differences?

Generally people who we have performed for are fairly similar, however there might be certain songs that resonate more than others in certain countries. Paris loves the dark songs like Black Heart. Sweden likes the folk songs as in Sunken Waltz. England is into the pop songs such as Not Even Stevie Nicks. Germany and Austria like the overall mix. Belgium digs the upbeat latin rock song, Crystal Frontier especially after DJ Buscemi made a remix of it. Greece likes the dark songs too and the melodies such as in the tune, Stray and Minas de Cobre. I could be wrong here, but this is what I recall
from being at home.

Is there a place, a time or a moment that you’d like put into music, but haven’t managed it yet?

I am constantly coming up with ideas; melodies, songs, collaborations. I wish I had someone to help me get these physical aspects to the creative part recorded and completed. My own studio assistant where I can go and get things done. Other than that, I would like to continue writing recording with the band, friends in town and from out of town or country. I like traveling a lot and would like to record elsewhere; Buenos Aires, Paris, Chania, Berlin, Brussels, Istanbul, Kyoto, Mexico City, Havana, Chicago, New York, Budapest, to name a few. Traveling is such an important part to the continuation of sharing new ideas with strangers, new and old friends and oneself.

How do you feel when you’re playing for a Greek audience? What comes to mind when you hear the word “Greece”?

Χταπόδια

You’ve worked with numerous artists. Which collaboration did you enjoy the most, and who else do you dream of working with?

It is very difficult to say there is one favorite because I really enjoy working with everyone. The total experience is really made from all these separate
collaborations both within the band and with others. Depedro was a nice surprise to work with Jairo Zavala and people like his work on our album, Carried to Dust and on his album Depedro. JIm James of My Morning Jacket is a great singer and working with him, Willie Nelson, Charlottes Gainsbourg on Bob Dylan songs for the I''m Not There' movie soundtrack was a dream. I guess I would like to work with Neil Young, Lhasa de Sela, Tom Waits, Bob Dylan, Bill Callahan, Orchestra Baobob, Carminho.

What excites you more: the journey of creating an album, or the sensation of a live show?

They work together for me. You need the new songs from an album to bring the energy f a live song alive. I like working with our lighting engineer and technicians to construct and build something very special every time. Most important is bringing the band and any new musical guests out on the road. I love sharing that experience with great people who appreciate the rarity of touring. It is not easy. But it is a massive gift to be able to meet audiences through music. It is very important to give back to the crowd. Our band works well with playing off the energy coming from the people there.
Listening is so important. I think the European audiences do listen more and it goes a long way for musicians.

On an individual level, if you hadn’t become professional musicians, what would you be doing? How do you spend your time away from the band?

Hard to say since the last job I was doing was washing dishes. However, I would have liked to have gone into the healing arts; medicinal, herbology, nutrition, holistic health, and create some strange combination of vintage clothing, guitars, men's habberdashery, barber shop, espresso cafe, wine bar and live radio show. A place to congregate, talk on air or in person, have some good drinks and inspiring things around either for sale or for use while there. I see this as an extension of the old mercantile store tied into a cafe/saloon. These old black and white photos from the 1880's in Arizona paint a similar feel.

What are you listening to these days?

Carminho from Portugal. I just came back from a holiday there. Porto and Lisbon are magic. Vinicio Capossela from Italia whom we have worked with in the studio and on tour is genius. His songs have stuck in my head, my dream and in my morning walks after late nite Friday celebrations. 'Ovunque Proteggi' is a classic album!! He just recorded an album with Greek Ribetiko musicians. I want to go on a similar journey and record in Greece. Find the songs at the bottom of the ocean or abandoned in old fields where no one goes, beneath the layers of dust, concrete and bones there are songs without names and without voices waiting for a chance to stretch their wings. I am listening to these faint echoes in the night when every one is a sleep and their breathing gets quiet.

What are your views on the way the music industry is changing? Is everything being sacrificed in the name of profit?

My world is of the independent record companies and distributors, so I don't know much or care much about the corporate entertainment business. I like unusual music. One thing that is suffering is the job availability for technicians. It is sad that the recording studios are losing business. I see this parallel with all kinds of people with talent in crafts or things hand made. I am working on supporting more of these artisans and hoping we can continue the long tradition of workers with specific trade skills.
Digital music sounds bad. You know it. Everyone knows it. But it is no match to the quick fix of easy mp3. No more art work. No more lyrics. No more knowledge of who this artist is who wrote the song, or performed the song or who produced the song. Faceless. Soulless. It is sad. Maybe the home spun songwriters and home recording artists will forge a new path and interest in picking up an instrument at home and making a meaningful song or sound. Guitar Hero and those video games are fun, bring back an interest in bands and songs, but I want to see people take more steps toward individual creativity.

Do you think there is new, authentic talent around that is truly representative of good music?

Sure. Bands like Beirut and A Hawk And A Hacksaw.

Internet downloading has taken the magic out of searching for music. Are dusty vinyls lined up on store shelves nothing but a romantic memory?

Vinyl sales and production have become popular in the last few years which is a good sign. They won't be making a huge difference but a small and intruiging influence. The magic for finding new music that has integrity, talent and meaningful expression is still hard to find. Because of the easy ability to record music and home combined with the non-filter of bad music released on the internet, there is more crap to sort through and less gems. The quality of recordings has gone down as well. Internet downloading just made the filter less effective for bad music being released and also took jobs away from both independent and corporate record companies.

If you could change something in the world, what would it be?

Hunger.

It’s been a year since the release of your last studio album, “Carried to dust”. What does the future hold for Calexico?

Touring Australia and New Zealand in early 2010. We are playing a concert in Tucson in conjunction with the celebration of All Soul's day. Tucson has a massive procession celebrating the holiday and the adapting of Mexico's Dia de los Muertos. This procession will be filmed and our concert filmed as well on November to be made into a film titled, Flor de Muertos'. (www.flordemuertos.com). We have been asked to play a week of shows as two piece supporting Neko Case on the east coast of the States and playing together live with Iron & Wine in early February 2010 in the USA. The Louisville Symphony has asked to perform with them a selection of our songs arranged for 70 piece orchestra on January 30, 2010. There is a movie titled the Guard written and directed by John McDonaugh starring Brendan Gleeson and Don Cheadle that want us to score the film in the spring of 2010.
I guess it is also time to make a new album. We were thinking of making an album that features members of Tucson's Mariachi Luz de Luna, Salvador Duran and Sergio Mendoza y la Orkesta (indie Mambo).
It's gonna be a fun new year. Hope to see you all at some point.

Do you have a message for the readers of Asante?

Think global, act local

hafaristo!!

• Orchestra Baobab
• Ιωάννα Οκουτίγκε
• Γιάννης Κολεσίδης
• Lamine Kaba
• Toumani Diabaté
• Tinariwen
• Lionel Loueke
• Cesaria Evora
• Tinariwen