Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
έλληνες και ξένοι ενωμένοι για να πάμε την Ελλάδα μπροστά.
Συνέντευξη στον Αλί Κουλίμπαλι, Φωτογραφίες: Άρης Κοντογιάννης
Κυριακή μεσημέρι συναντηθήκαμε με τον Lamine Kaba τον πρώην πρόεδρο της κοινότητας της Γουινέα στην Ελλάδα. Φανταχτερά ντυμένος με τα παραδοσιακά ρούχα της χώρας του, μα πολύ λιτός στα λόγια του, συζήτησε μαζί μας για το πώς ήρθε στην Ελλάδα, το μαγαζί που διατηρεί και την οκτάχρονη κόρη του.
Πόσα χρόνια είσαι στην Ελλάδα και ποιος ο λόγος που σε έφερε εδώ;
Έντεκα χρόνια. Ήρθα εδώ το 1998. Η Ελλάδα είχε αναλάβει τους Ολυμπιακούς αγώνες και ήρθα για δουλειά, αφού έχω σπουδάσει αθλητισμό. Σπούδασα προπονητής ποδοσφαίρου και στίβου.
Πώς σε αντιμετώπισαν όταν πρωτοήρθες;
Ήταν δύσκολα μιας και δεν υπήρχαν πολλοί άνθρωποι από τη Γουινέα. Βρέθηκα στην Ερμιόνη για ένα χρόνο όπου δούλευα, μα ταυτόχρονα αναζητούσα συμπατριώτες μου. Βρήκα πέντε άτομα στην Αθήνα κι αποφασίσαμε να ενωθούμε για να βοηθάει και να στηρίζει ο ένας τον άλλο. Έτσι, το 1999, ξεκίνησε η κοινότητά μας.
Που εργάστηκες όλα αυτά τα χρόνια;
Εργάστηκα 2 χρόνια στο γαλλικό σχολείο Αγ. Παρασκευής σαν προπονητής ποδοσφαίρου και αθλητισμού. Όμως λόγω του ότι δεν είχα όλα τα χαρτιά δεν μπόρεσα να συνεχίσω. Απευθύνθηκα στο υπουργείο για να βρω δουλειά. Μα αυτό είναι δύσκολο και για έναν Έλληνα που έχει πτυχίο, πόσο μάλλον για ένα μετανάστη. Έτσι αποφάσισα να ασχοληθώ με το εμπόριο.
Έχεις κάποιο μαγαζί;
Ναι έχω ένα μαγαζί στην πλατεία Αμερικής με αφρικάνικα τρόφιμα και συνεχίζω μέχρι σήμερα να εργάζομαι εκεί.
Οι πελάτες σου είναι αποκλειστικά Αφρικανοί;
Οι πιο πολλοί που ψωνίζουν είναι άνθρωποι από την Αφρική, αλλά και από την Ασία. Επίσης έρχονται πολλοί Έλληνες που έχουν ζήσει στην Αφρική και γνωρίζουν την αφρικανική κουζίνα.
Ποιο είναι το πιο ιδιαίτερο ή σπάνιο πράγμα που έχεις στο μαγαζί σου, που δύσκολα βρίσκει κανείς στην Ελλάδα;
Όλα! Φέρνουμε πράγματα που δεν υπάρχουν στην Ελλάδα, τα οποία έρχονται μέσω Γαλλίας και Βελγίου.
Ποια η εξέλιξη της κοινότητας της Γουινέα από την ίδρυσή της το 1999 έως και σήμερα;
Όπως σας είπα, στην αρχή ενωθήκαμε πέντε άτομα απλά για να βοηθήσουμε ο ένας τον άλλον. Πιο μετά
αυτό το ξεπεράσαμε δημιουργώντας μια κανονική κοινότητα, με κάρτα μέλους, μιας και αυξήθηκαν οι άνθρωποι από την Γουινέα. Σήμερα πρέπει να βρίσκονται εδώ περισσότεροι από τριακόσιοι συμπατριώτες μου. Απ’ αυτούς δεν είναι όλοι μέλη.
Έχετε κάποιο χώρο συνάντησης;
Έχουμε ένα γραφείο στην Κυψέλη, στην οδό Τήνου 45, και κάθε τελευταίο Σάββατο του μήνα συγκεντρωνόμαστε όλα τα μέλη της κοινότητάς μας και συζητάμε για διάφορα πράγματα και δίνουμε χρήσιμες πληροφορίες.
Ποια η σχέση σας με άλλες αφρικανικές ή μεταναστευτικές κοινότητες;
Οι Αφρικανοί που είμαστε πολλά χρόνια στην Ελλάδα αποφασίσαμε να φτιάξουμε μια κοινότητα για όλους τους Αφρικανούς που μένουν εδώ. Είμαι δεύτερος γραμματέας αυτής. Κάνουμε συναντήσεις μεταξύ των κοινοτήτων όπου μετέχουν αντιπρόσωποι από τις πιο πολλές χώρες της Αφρικής και ενημερώνουμε τον κόσμο για διάφορα ζητήματα. Επίσης εδώ και 3 χρόνια στους Αγίους Αναργύρους, διοργανώνουμε ένα πρωτάθλημα ποδοσφαίρου μεταξύ των κοινοτήτων. Γενικά βοηθάμε πολύ για να ενώσουμε όλους τους Αφρικανούς.
Πώς βλέπεις τα πράγματα στην Ελλάδα σε σχέση με τους μετανάστες;
Τα πράγματα είναι δύσκολα. Κάποτε ήρθαν πολλοί μετανάστες κι οι Έλληνες φοβήθηκαν πολύ. Και με όλα αυτά που βλέπει κανείς στις ειδήσεις για το τι γίνεται στην Ομόνοια φοβάται ακόμη περισσότερο. Κι εγώ είχα κάποια άσχημη αντιμετώπιση κάποτε, αλλά δεν μπορώ να πω ότι όλοι οι Έλληνες είναι ίδιοι. Αυτά τα 11 χρόνια που ζω εδώ έχω περάσει και καλές και κακές στιγμές, κάτι που όμως ισχύει και για τους Έλληνες. Έχω γνωρίσει πολύ καλούς ανθρώπους αλλά και πολύ κακούς, από πολλά διαφορετικά στρώματα.
Τι έχεις να πεις για τα παιδιά από την Αφρική που πουλούν CD στους δρόμους;
Κι εγώ έχω πουλήσει CD! Όλα τα παιδιά το κάνουνε αυτό για να βοηθήσουν τον εαυτό τους στο ξεκίνημα. Εμείς δεν θέλουμε ποτέ να κλέβουμε. Πουλώντας CD στην ουσία βγάζουμε το φαγητό μας. Μα όταν κάποιος από εμάς βρει μια άλλη δουλειά σταματάει. Το ξέρουμε ότι είναι παράνομο, αλλά το κάνουμε για να έχουμε να φάμε!
Έχεις κάνει οικογένεια;
Δουλεύοντας ως έμπορος, γνώρισα μια Ελληνίδα στην Λειβαδιά με την οποία παντρευτήκαμε και κάναμε και μία κόρη που έχει και ελληνικό και αφρικανικό όνομα. Την λένε Νεφέλη-Καντιάτα.
Πόσο χρονών είναι;
Είναι 8 χρονών. Πάει στην τρίτη δημοτικού.
Πώς την αντιμετωπίζουν τα υπόλοιπα παιδιά;
Είναι μισή-Ελληνίδα. Δεν έχει τόσο πρόβλημα όσο θα είχε ένα παιδί που θα είχε και τους δυο γονείς του από την Αφρική. Άλλωστε μιλάει άψογα ελληνικά σαν ένα ελληνόπουλο. Την αντιμετωπίζουν σαν ξένη μόνο όταν εγώ πάω να την πάρω. Όταν πηγαίνει η μαμά της κανείς δεν καταλαβαίνει ότι είναι ξένη, παρόλο που είναι λίγο μελαψή. Γενικά όμως δεν έχει προβλήματα τέτοιου είδους στο σχολείο της.
Τα σχέδια σου είναι να μείνεις στην Ελλάδα για πάντα;
Την καταγωγή μου δεν μπορώ να τη ξεχάσω, αλλά σήμερα η ζωή μου είναι στην Ελλάδα. Και αν όλα πάνε καλά θα πάρω και την ελληνική υπηκοότητα. Τότε θα είμαι Έλληνας, να μην πω, 90%!!!
Για το Asante τι έχεις να δηλώσεις;
Είδα την δουλεία σας στο αντιρατσιστικό φεστιβάλ, η οποία μου φάνηκε σοβαρή κι επαγγελματική. Και σκέφτηκα ότι πρέπει να συνεργαστείτε με εμάς τους Αφρικανούς. Να είσαστε τα μάτια μας και η γλώσσα μας για να προβάλετε την Αφρική. Αυτά που νοιώθουμε εμείς, μπορείτε να τα δηλώσετε εσείς.
Κάποιο μήνυμα που έχεις να πεις στους Έλληνες;
Να καταλάβουν ότι όλοι οι ξένοι δεν είναι ίδιοι. Υπάρχουν και καλοί, υπάρχουν και κακοί. Όλοι οι μετανάστες ήρθαν στην Ελλάδα να ζητήσουν κάποια βοήθεια. Πολλοί δεν έρχονται για να μείνουν για πάντα, είναι περαστικοί. Θα πρέπει οι Έλληνες να συνεργαστούν με τους μετανάστες. Όποιος πραγματικά θέλει να δουλέψει θα πρέπει να έχει δικαιώματα και να πληρώνεται. Έτσι θα προχωρήσουμε μπροστά. Και οι ξένοι να βοηθήσουμε την Ελλάδα να πάει μπροστά, και η Ελλάδα να μας βοηθήσει να ζήσουμε με αξιοπρέπεια. Σε όλο τον κόσμο ισχύει αυτό: κανένα κράτος δεν «σηκώθηκε» από μόνο του. Πάντα βοηθούσαν και οι μετανάστες. Πρέπει λοιπόν η συνεργασία μεταξύ μας να γίνει καλύτερη.
Συνεργασία κι όχι εκμετάλλευση.
Μπράβο, όχι εκμετάλλευση.
Πες μας που μπορούμε να σε βρούμε;
Θα με βρείτε στην πλατεία Αμερικής, στην οδό Μυθήμνης 50. Το μαγαζί μου λέγεται “Baita”.
Τι σημαίνει “Baita”;
Όταν η κόρη μου ήταν μικρή, κι επειδή μένουμε στον Πειραιά, άκουγε τα πλοία που έρχονταν ή έφευγαν απ’ το λιμάνι και δεν μπορούσε να πει πλοίο και φώναζε «μπαϊτα, μπαϊτα». Από εκεί βγήκε το όνομα!
