Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
όταν κάποιος πηγαίνει μια ανάπηρη ελπίδα
στα παιδιά, αξίζει να τον θυμούνται..
Τα εφόδια. Τα ιατρικά υλικά, απαραίτητα για τη σωτηρία της ζωής. Οι άνθρωποι. Δεκάδες ελεύθεροι άνθρωποι επιβιβάζονται στα επιβατηγά πλοία. Χαράζουν μια ακόμα πορεία προς εκείνη τη ματωμένη λωρίδα της γης. Στη Γάζα τα παιδιά προσμένουν μια ελπίδα. Στα ύφαλα του πλοιαρίου αναγράφεται το όνομα. Και η πρόθεση. «Eλεύθερη Μεσόγειος». Μια διαρκής προσπάθεια έγινε επώνυμο, στόχος, όραμα. Κάτω από τον ήλιο οι ιχνηλάτες κατευθύνονται δια μέσου υδάτων διεθνών. Σας μιλώ για τα παιδιά. Φανταστείτε τα παιδικά πρόσωπα. Να προσδοκούν κάτι από συμπαράσταση. Οι αυτοσχέδιοι οικισμοί. Οι κάτοικοι έχουν μάθει να κοιτούν τον ουρανό. Και έπειτα να αναγνωρίζουν τα μεταλλικά πουλιά. Με τη φωτιά, με τις χαμηλές πτήσεις που πάντα κοστίζουν μονάχα σε ζωές. Πάντα σε ζωές.
Σήμερα, το ταξίδι δεν θα ολοκληρωθεί. Στη Γάζα μάταια περιμένουν. Οι ιχνηλάτες θα πέσουν νεκροί. Στα καταστρώματα, πλάι στις υψηλές τους πεποιθήσεις. Οι εντολές ρητές. Τα πλοία βυθίζονται. Οι άνθρωποι πεθαίνουν. στη Λωρίδα της Γάζας, οι άνθρωποι πεθαίνουν πάντα νέοι και τρομαγμένοι. Θα ακολουθήσουν διαβήματα, αυστηρές δηλώσεις στα μέσα ενημέρωσης. Σε λίγο θα ηχήσει και πάλι ο συναγερμός. Τα πρωινά σε εκείνα τα μέρη έχουν κάτι από σειρήνες καταδρομικών.
Θα ξεκινήσουν και άλλες. Μυριάδες αποστολές. Μα να θυμάσαι τα ονόματα εκείνων που έπεσαν σήμερα. Όταν τα ακούσεις, φρόντισε να μην λησμονήσεις. Εκείνοι, για τους οποίους σου μιλώ ξεκίνησαν να συναντήσουν τα παιδιά της Παλαιστίνης. Γιατί πάντα, όταν κάποιος πηγαίνει μια ανάπηρη ελπίδα στα παιδιά, αξίζει να τον θυμούνται.
Comments
RSS feed for comments to this post.