Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Το φρικιαστικό περιστατικό στα Χανιά
Η είδηση σκληρή για κάθε ένας από εμάς. Ένας μετανάστης, άγρια κακοποιημένος. Δίπλα του ακλόνητη η συνείδησή μας. Η δική σου, η δική μου, η συνείδηση των φιλεύσπλαχνων χριστιανών. Εκείνων που θα κρατήσουν έκπληκτοι το χέρι εμπρός στα μάτια τους να μην δούνε, να μην διαπιστώσουν το φονικό τους είδωλο.
Καμιά φορά οι ειδήσεις είναι τόσο αναπάντεχες, απρόσμενες, ώστε πρέπει κανείς να επαναλάβει το λεκτικό τους περιεχόμενο για να νιώσει την αποστροφή που αξίζει ο εαυτός του. Κάποιοι βίασαν έναν νεαρό άνδρα, χρησιμοποιώντας ένα ξένο σώμα για να καταστήσουν πιο επώδυνο το φρενήρες μίσος. Το θύμα δεν αποκάλυψε το γεγονός, παρά μόνο όταν η κατάσταση της υγείας του επιδεινώθηκε ραγδαία, προκαλώντας το ενδιαφέρον της ιατρών. Τόπος της ανθρώπινης τραγωδίας η Κρήτη, η γη που μάτωσε για την ελευθερία. Θύτες όλοι εμείς που αντιμετωπίζουμε τους απόκληρους της ζωής με την ίδια αδιαφορία που δείχνουμε στα αδέσποτα, κάθε που γυροφέρνουν τα βήματά μας.
Δεν γνωρίζει κανείς ποια στάση θα πρέπει να κρατήσει απέναντι σε ένα τέτοιο γεγονός. Η αποσιώπηση φαντάζει εξίσου εγκληματική με τον τραγικό εξευτελισμό της προσωπικότητας του νεαρού άνδρα. Κάποιος θα υποστηρίξει πως η ανεύρεση των αιτίων ίσως δικαιολογήσει την επαίσχυντη πράξη. Δυστυχώς, ακόμα και αν ο νεαρός μετανάστης είχε πράξει το πλέον ειδεχθές έγκλημα, κανείς και τίποτε δεν δύναται να δικαιολογήσει ο γεγονός.
Θα ακολουθήσουν οι έρευνες, οι δηλώσεις των φορέων της τοπικής κοινωνίας, συναυλίες, ανθρώπινες αλυσίδες, ίσως κάποια επεισόδια από τους ομοεθνείς του θύματος. Οι κοινωνίες ίσως να διχαστούν ακόμα περισσότερο. Το βέβαιο όμως είναι ότι το μίσος, θα φωλιάσει μες στις ψυχές, Σιωπηλά θα θρέψει το θηρίο, εκείνο που πάντα ξεχύνεται σαν ορμητικό νερό και πνίγει τις ελπίδες.
Κανείς δεν έχει τίποτα να πει. Μονάχα ντροπή και έκπληξη για τα όρια της μοχθηρότητας και ένας άνθρωπος που κόπιασε να ξεδιψάσει, μα δεν γνώριζε πως οι καιροί τον οδήγησαν στη γη του κτήνους.
Τα παιδιά θα αναρωτηθούν μα δεν θα υπάρχει κανείς να μιλήσει. Είναι καιρός να χαμηλώσουμε τα μάτια και να παραδεχτούμε πως εντός των τειχών κατοικούν πια άρρωστες ψυχές, φόνισσες, σαπισμένα σκοινιά να συγκρατούν το βέβαιο πια ενδεχόμενο της ραγδαίας μας πτώσης.
