Ο Μεγάλος Λιμός
Η Αιθιοπία είναι μία από τις αρχαιότερες χώρες του κόσμου με καταγεγραμμένη ιστορία 3.000 χρόνων. Επίσης είναι το παλαιότερο ανεξάρτητο κράτος της υποσαχάριας Αφρικής. Παλαιότερα ήτανε γνωστή και ως Αβησσυνία. Η οικονομία του κράτους στηρίζεται σε μεγάλο βαθμό στην γεωργία.
Το 1935 τα ιταλικά στρατεύματα καταλαμβάνουν την Αιθιοπία. Με τοξικά αέρια σκοτώνουν τον άμαχο πληθυσμό. Δημιουργούνται στρατόπεδα συγκέντρωσης όπου χάνουν την ζωή τους πάνω από 250.000 ανθρώπων. Η Ιταλοί την ονόμασαν Ιταλική Ανατολική Αφρική.
Μετά το πέρας του ΒΠΠ και συγκεκριμένα το 1952 η Αιθιοπία έγινε ανεξάρτητο κράτος. Η πτώση του αυτοκράτορα Haile Sellassie έφερε την χώρα σε ακόμα δυσκολότερη θέση. Η οικονομία είχε ουσιαστικά κατάρρευση και ο κόσμος μαστίζονταν από την πείνα και τις αρρώστιες. Ως φυσικό επακόλουθο ήταν η ανάληψη της εξουσίας από μερίδα αξιωματικών και την δημιουργία στρατιωτικής χούντας. Αυτό συνέβη στα τέλη της δεκαετίας του 1970. Και ουσιαστικά η χώρα οδηγήθηκε σε εμφύλιο. Φυσικά η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλά η χώρα οδηγήθηκε σε μία ακόμα μεγαλύτερη καταστροφή.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1980 μία από της πλέον φτωχότερες χώρες του κόσμου δοκιμάστηκε για μια ακόμα φορά πολύ σκληρά από έναν μεγάλο λιμό, ο οποίος οφείλονταν στην πείνα που μάστιζε την χώρα Σε μία χώρα που οι βροχοπτώσεις είναι ελάχιστες. Από τον λιμό επηρεάστηκαν πάνω από 6.000.000 κατοίκους. Κυρίως γυναίκες και παιδιά. Πάνω από 1.000.000 ήταν οι νεκροί. Ο λιμός επηρέασε και το νότιο κομμάτι της χώρας αλλά και το βόρειο. Οι συνθήκες διαβίωσης ήταν άθλιες. Εξωτερική βοήθεια δεν έρχονταν στην αρχή. Γιατί πολλές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο είχαν τους δικούς του πολιτικούς λόγους, ξεχνώντας τα παιδιά που πέθαιναν κάθε μέρα κατά δεκάδες. Η κατάσταση άλλαξε προς το τέλος του 1984 όταν διεθνείς φορείς αλλά και ανεξάρτητες ομάδες πίεσαν τις κυβερνήσεις ώστε να σταλεί βοήθεια. Διοργανώθηκαν συναυλίες, γράφτηκαν τραγούδια και με τα έσοδα βοηθήθηκε το σπαρασσόμενο αυτό κράτος.
Στην Αιθιοπία το 1995 για πρώτη φορά διοργανώθηκαν ελεύθερες δημοκρατικές εκλογές, αλλά η κατάρα που άφησε ο λιμός δεν έχει ξεπεραστεί ακόμη. Μια γενιά παιδιών ουσιαστικά χάθηκε. Στις μέρες μας σύμφωνα με επίσημα στοιχεία στην χώρα υποσιτίζονται κοντά στα 10.000.000 ανθρώπων.
Τα χρόνια πέρασαν τα τραγούδια ξεχάστηκαν αλλά τα παιδία δεν γυρίζουν πίσω . . .

Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Comments
Η απάθειά μας γι’ αυτή την τραγωδία είναι ύβρις, με την αρχαία έννοια του όρου. Κι αυτή η ύβρις, που την ανέχεται η χριστιανική ανθρωπότητα, δεν μπορεί να περάσει έτσι, χωρίς τιμωρία. Η πείνα της Αιθιοπίας δεν είναι η αρρώστια. Άλλη και αλλού είναι η αρρώστια.Ντρέπομαι που με λόγια προσπαθώ να μιλήσω για τον θάνατο. Αισθάνομαι ένοχος. Και αισθάνομαι επίσης ότι δεν έχω φύγει από την Αιθιοπία. Ένα κομμάτι ζωτικό του εαυτού μου έχει μείνει εκεί παντοτινά. Και θα με δικάζει. Και θα με καταδικάζει.
Γιατί εγώ έζησα, είδα! Και ένιωσα την ντροπή τού να ζητάς από έναν άνθρωπο να ζήσει για λίγο ακόμα, να μην πεθάνει, για να προφτάσεις να τον φωτογραφίσεις ζωντανό! Να εύχεσαι να μην πεθάνει ένας άνθρωπος όχι για να ζήσει, μα για να τον πάρεις σε ταινία!
Παλιά σ’ αυτή τη χώρα θερίζανε τρεις φορές τον χρόνο. Τώρα το μόνο που θερίζει είναι ο θάνατος. Καθημερινές σοδειές θανάτου.
RSS feed for comments to this post.