Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Αυλώνας 2001
Τώρα ξέρεις πως η αποφυλάκιση δεν βγάζει από πάνω σου τα κάγκελα, τα σπέρνει και τα αφήνει να σαπίσουν απότιστα . Και ξέρεις αυτά σκουριάζουν με τα δάκρυα τα εσωτερικά. Σε ποιον να πεις για τους θορύβους που ακούς όταν έχει σιωπή, σε ποιον να πεις για τον βάλτο αυτόν τον σημερινό σου. Το μόνο καθαρό που νοιώθεις πως έχεις πάνω σου είναι ο βρώμικος αέρας που βάζεις στα πνευμονια σου.
Mέσα στην νύχτα κάτι λες κάτι κραυγάζεις… μα δεν μιλάς καλά την γλώσσα. H μοναξιά σου θυμίζει πόσο σε αηδίασαν οι άλλοι, φριχτό το δίλημμα μα διάλεξες ή μάλλον σε διάλεξε. Λες και ήθελες να μην σε αγαπούν μοιάζει. Έβαψες έτσι τους τοίχους με χρώματα πλατείας και τους γέμισες σκιές ,όχι όμως πολύ πυκνές ,όχι , για να μην σου θυμίζουν τα μαύρα τα παλιά σου όνειρα, που αργότερα έμαθες πως ήταν εφιάλτες. Ισα ισα να σου θυμίζουν ανθρώπους.
Γεμισμένος από κενό, αέρα και προσπάθειες... μάλλον μεγάλωσες, μάλλον γέρασες και έγινες και εσύ σκιά…του εαυτού σου.
