Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
"Η νεολαία δε βλέπει μέλλον"...
Αυτή τη φράση ακούω συνεχώς γύρω μου τελευταία, σαν καραμέλα που η γεύση της μπορεί να δώσει τη λύση σε κάθε κονωνικό πρόβλημα,τη δικαιολογία για ένα αθηναϊκό "πεδίο μάχης" ή την αποζημίωση για ένα σπασμένο αυτοκίνητο.
Αλήθεια, τί είναι το μέλλον για να το "δει" κανείς;
Μια σκιά που κρύβεται πίσω απ`τη γωνία του δρόμου ή το θαμπό φως στην άκρη ενός τούνελ..;
Μάλλον είναι μια φράση που μας βόλεψε όλους τελικά.
Οι μεν νεότεροι νιώσαμε μια σχετική ανακούφιση που επιτέλους μας δόθηκε κάποιο ελαφρυντικό για την άλλοτε αλλοπρόσαλη συμπεριφορά μας, οι δε πρόγονοί μας αισθάνθηκαν πως μας κατάλαβαν λιγάκι έστω κι αργά...
Κι όλοι έγιναν χαρούμενοι ξαφνικά.
Χαρούμενοι μες στη μιζέρια τους, αναπαυμένοι στους καναπέδες τους, ξεχυμένοι προσωρινά σε δρόμους με πανώ στα χέρια.
Ας καεί και κανένα βιβλίο λοιπόν,
αφού καμία άλλη γνώση δε μας χρειάζεται πια.
...Το μέλλον όμως είναι πηλός, που πλάθεται στα χέρια του καθένα..
Πρέπει να πάρει χώμα και νερό απ`το παρελθόν, να ψηθεί καλά στο παρόν, για ν`αφήσει το σχήμα και το στίγμα του στο χρόνο.
Σταθερό αποτύπωμα μιας ζωής που κάποιος την έζησε σε όλες τις διαστάσεις της, με τις χαρές, τις δυσκολίες, τη νιότη και το θάνατο.
Ένα κουβάρι από στιγμές που όσο περισσότερο τυλίγεται, τόσο πιο συμπαγής γίνεται ο πυρήνας του..
