Το οδοιπορικό της οδύνης
Οι εικόνες καταστροφής που παρακολουθήσαμε πρόσφατα από αυτή τη μικρή χώρα του δυτικού ημισφαιρίου, δύσκολα αντέχονται ακόμα κι από τους πιο «σκληρούς» και συναισθηματικά απόμακρους. Σίγουρα όλοι μας κάναμε κάποια φιλάνθρωπη σκέψη, κάποια προσπάθεια να βοηθήσουμε με τον τρόπο μας (είτε συνωστιζόμενοι ονομαστικά σε ομάδες κοινωνικής δικτύωσης με την πρόφαση της «Βοήθειας στην Αϊτή μ`ένα απλό κλικ», είτε – για τους πιο τολμηρούς – προσφέροντας τον οβολό μας σε οργανώσεις παροχής – απτής- βοήθειας). Ησυχάσαμε έτσι τη συνείδησή μας και συνεχίσαμε τη ζωή μας όπως πριν..
Πόσοι όμως από μας γνωρίζουν, πως το «πριν» για την Αϊτή σήμαινε μια πραγματικότητα εξίσου δυσβάσταχτη με το «τώρα» και το «μετά» του καταστροφικού σεισμού..;
Η αλήθεια είναι πως το χτύπημα του εγκέλαδου απλά συμπλήρωσε την ήδη δραματική κατάσταση που επικρατούσε τους τρεις τελευταίους.. αιώνες στη χώρα αυτή. Από τη στιγμή της ανακάλυψής της από το Χριστόφορο Κολόμβο μέχρι σήμερα, η Αϊτή λεηλατήθηκε από Ισπανούς, Γάλλους και Βορειοαμερικάνους κατακτητές που εκμεταλλεύτηκαν στο έπακρο την πλούσια – σε χρυσό – γη της και άφησαν πίσω το λαό της μέσα στη φτώχεια και την εξαθλίωση. Ένα ρημαγμένο κράτος, ηθικά και υλικά, που η θλιβερή οικονομία του δεν θα του επέτρεπε ποτέ να κατασκευάσει σύγχρονα κτίρια που να πληρούν τις απαραίτητες αντισεισμικές προδιαγραφές. Και να που ήρθε η στιγμή για την Αϊτή να πληρώσει ξανά, αναδρομικά αυτή τη φορά, με χιλιάδες νεκρούς, άστεγους και τραυματίες, τα περασμένα «κατορθώματα» των ανελέητων αποικιοκρατών της..
Με τις όποιες υποδομές της να έχουν καταρρεύσει από τους φονικούς κυκλώνες του 2008 και τις ενδημικές ασθένειες να θερίζουν, με το 80% του πληθυσμού να ζει κάτω από το όριο της φτώχειας και μόνο το 40% των παιδιών να πηγαίνει σχολείο, με υψηλά ποσοστά παιδικής θνησιμότητας και αμέτρητα κρούσματα AIDS, η Αϊτή δέχτηκε το τελικό χτύπημα από τη φύση. Τα 7 Ρίχτερ που ταρακούνησαν την πολύπαθη αυτή γη, ισοπέδωσαν μαζί με τα πρόχειρα κτίσματα και το ηθικό των κατοίκων της. Το ατελείωτο πένθος για τα τόσα αδικοχαμένα πρόσωπα συνάντησε την απόγνωση αυτών που επέζησαν, αλλά δεν έχουν πού να μείνουν..
Και μετά από ολα αυτά, θα έλεγε κανείς πως κάποιος άδικος θεός έριξε κάποτε βαριά κατάρα σ`εκείνα τα χώματα...
