Πως τα αρχαία έθιμα επηρεάζουν το σήμερα
Το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου, είναι η "Παγκόσμια ημέρα κατά της κλειτοριδεκτομής". Υπολογίζεται πως σε όλο τον κόσμο μέχρι το 2009, 140.000.000 κορίτσια έχουν ήδη υποστεί αυτή την διαδικασία. Είναι η πρακτική του ακρωτηριασμού μέρους ή και ολόκληρης της κλειτορίδας ή και μικρού ή μεγάλου μέρους των χειλιών του αιδοίου. Ολοκληρώνεται με τη συρραφή και το στένεμα του κόλπου. Συνήθως προτιμάται η αφαίρεση μόνο της κλειτορίδας.
Η κλειτοριδεκτομή εφαρμόζεται από τα αρχαία χρόνια. Οι πρώτοι λαοί που φέρεται να το υιοθέτησαν είναι οι Αιγύπτιοι και οι λαοί στο Κέρας της Αφρικής (Σομαλία, Ερυθραία, Τζιμπουτί, Αιθιοπία). Ωστόσο, υπάρχουν καταγραφές που υποδηλώνουν την εφαρμογή της στην Ασία αλλά και ελάχιστα στους Ινδιάνους.
Σήμερα, καταδικάζεται από τον επίσημο κόσμο. Τα Ηνωμένα Έθνη διαμηνύουν πως πρόκειται για μια κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην ήπειρο της Αφρικής, οπού στα 25 από τα συνολικά 53 κράτη της συνεχίζει να εφαρμόζεται σε μικρό ή μεγάλο βαθμό, υπάρχουν σθεναρές αντιδράσεις. Η κυβέρνηση της Ουγκάντας το 2009, καταδίκασε την επέμβαση αυτή και ψηφίστηκε νόμος όπου τα άτομα που την πραγματοποιούν, θα καταδικάζονται σε 10 χρόνια φυλάκιση, ενώ όσοι ασκούν πίεση σε νεαρά κορίτσια να την κάνουν, θα καταδικάζονται σε ισόβια.
Παρ' όλα αυτά, στην Ουγκάντα ο αριθμός κλειτοριδεκτομών είναι περιορισμένος και τα κράτη που την εφαρμόζουν κατά κόρον όπως το Μάλι δεν την έχουν αποκηρύξει
ακόμα. Στο Μάλι το 85% το νεαρών κοριτσιών το έχει υποστεί. Μάλιστα, διοργανώνονται γιορτές όπου γίνονται μαζικές αφαιρέσεις κλειτορίδων.
Το έθιμο προστάζει πως έτσι τα νεαρά κορίτσια εξαγνίζονται και προετοιμάζονται για το γάμο. Οι γονείς οδηγώντας ή και εξαναγκάζοντας τις κόρες τους να την πραγματοποιήσουν, θεωρούν πως τις εξασφαλίζουν, αφού έτσι διασφαλίζεται η αγνότητα των κοριτσιών μέχρι το γάμο αλλά και η μετέπειτα πίστη στο μελλοντικό τους σύζυγο.
Η «ανάγκη» για την τέλεση αυτής της επέμβασης, απορρέει από την άποψη πως η γυναίκα είναι υπερσεξουαλικό ον και πως ένας άντρας είναι αδύνατο να της προσφέρει ικανοποίηση, κάτι που πιθανόν που να την οδηγήσει στην απιστία και στην ασυδοσία. Στην προσπάθεια να αποτρέψουν μια τέτοια «κατάληξη» αφαιρούν την «πηγή του κακού» όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν.
«Η κλειτοριδεκτομή πάντα γινόταν, γίνεται και ας μην γελιόμαστε δεν θα σταματήσει μέχρι το τέλος του κόσμου» λέει μια ηλικιωμένη γυναίκα καθώς ετοιμάζει το
μαχαίρι και τα υπόλοιπα αντικείμενα που είναι απαραίτητα για την τέλεση αυτής της τελετής. Στην Ευρώπη 500.000 κορίτσια έχουν υποβληθεί σε αυτή τη διαδικασία, γεγονός που δείχνει πως το φαινόμενο αυτό δεν είναι τόσο μακρινό. Οι μετανάστες και προσφυγές που έρχονται από περιοχές που εξακολουθεί να
ασκείται αυτό το έθιμο, συχνά το «μεταφέρουν» μαζί τους. Ωστόσο, στην Ευρωπαϊκή Ένωση υπάρχει ακόμα νομικό κενό για την αντιμετώπιση τέτοιων περιπτώσεων.
Ένα μεγάλο ποσοστό κοριτσιών που υποβάλλονται σε κλειτοριδεκτομή, μολύνονται και συχνά πεθαίνουν, ενώ πολλές φορές το σκάνε από τα σπίτια προκειμένου να την αποφύγουν. Η σεξουαλική επαφή μπορεί να στερείται ικανοποίησης, όμως δεν στερείται έντονου πόνου. Ο τοκετός με σχεδόν κατεστραμμένα γεννητικά όργανα συχνά
αποβαίνει μοιραίος. Στην καλύτερη περίπτωση για τη μητέρα ή το παιδί, στη χειρότερη και για τους δύο…
Παρακολούθησα κάποτε ένα ντοκιμαντέρ για την κλειτοριδεκτομή, όπου μεταξύ άλλων είχε και την ιστορία μιας αρραβωνιασμένης κοπέλας από έρωτα, που είχε υποστεί πλήρη κλειτοριδεκτομή, δηλαδή της είχε αφαιρεθεί εκτός από την κλειτορίδα, τα χείλη του αιδοίου και της είχε γίνει συρραφή κόλπου. Στην περιοχή που διέμενε, δραστηριοποιούνταν μια γυναικολόγος που της πρότεινε να αφαιρέσει τη συρραφή, διότι τόσο η σεξουαλική επαφή όσο και ο τοκετός θα ήταν υπέρ του δέοντος οδυνηροί.
Συζητώντας, με τον αρραβωνιαστικό της, ο οποίος έδειχνε να την αγαπάει της έδωσε την άδεια να κάνει την επέμβαση, με την προϋπόθεση πως θα γινόταν χωρίς ολική αναισθησία, καθώς δεν είχε εμπιστοσύνη στη γιατρό, αλλά και επειδή έτσι, θα είχε πλέον εξομαλυνθεί η «ατίμωση». Εκτός των άλλων, δεν θα μπορούσε να δικαιολογήσει μια τέτοια ενέργεια στον περίγυρό του και συγκεκριμένα στους φίλους του, σε περίπτωση που συνέβαινε κάτι, όσο εκείνη θα βρισκόταν υπό αναισθησία. Με αυτό τον τρόπο, θα εξηγούσε πως επρόκειτο για μια απλή εξέταση ρουτίνας. Μικρές κοινωνίες βλέπετε..
Όταν η κοπέλα επισκέφτηκε τη γιατρό, η τελευταία διαπίστωσε τη σοβαρότητα της κατάστασης και της είπε πως μόνο με ολική αναισθησία θα μπορούσε να γίνει, καθώς θα ήταν τόσο επίπονο που θα έπρεπε να τη δέσει για να μείνει ακίνητη, κάτι που η γιατρός δεν είχε καμία πρόθεση να κάνει.
Ο αρραβωνιαστικός της, αρχικά, έδειχνε να αρνείται να της δώσει την άδεια, όμως αμφιταλαντευόταν μεταξύ της αγάπης του για εκείνη και της αποδοχής των φίλων του. Η αλήθεια είναι πώς δεν θυμάμαι τελικά προς τα πού έγειρε η ζυγαριά και για να είμαι ειλικρινής, δεν ξέρω αν έχει και καθόλου σημασία καθώς το κακό είχε ήδη γίνει!
