Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Το παρακάτω της ζωής
Οι σκέψεις μου εδώ και καιρό γυρνάνε γύρω από τους ανθρώπους που δεν ζουν. Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω, όσο και αν διάβασα και ρώτησα, πώς μπορεί άνθρωποι να πεθαίνουν καθημερινά, κατά χιλιάδες σε μια μεριά του πλανήτη. Πολλές φόρες σκέφτομαι πως κάτι τόσο ανισόρροπο, έχει βρει τον τρόπο του να ισορροπήσει και να πάρει την εκδίκησή του, μέσα από τους ανθρώπους που δεν ζουν. Ανθρώπους που χορεύουν τον μοντέρνο και άκομψο χορό μιας δήθεν ησυχίας και ευημερίας του δήθεν πολιτισμένου κόσμου.
Όλο αυτό το δυναμικό, η δύναμη και η φλόγα που να πηγαίνουν άραγε; Μήπως γίνονται τροφή μιας χλιδάτης επιβίωσης; Αλήθεια τι σημαίνει δεν ζω; Για εμένα σημαίνει δεν έχω προοπτική, δεν έχω άγγιγμα συναισθηματικό, σημαίνει μοναξιά και ένα κενό που αφήνει τα χρόνια να περνάνε, έτσι… αβίωτα και μόνα. Ένα βιογραφικό γεμάτο και μια ζωή κενή. Όσο περισσότερες οι σελίδες του πρώτου, τόσο πιο άδεια η δεύτερη. Πόσο διαφέρει το να μην έχω ποτέ την ευκαιρία να ζήσω, αλλά να έχω γεμάτο στομάχι, από το να πεθαίνω. Η επιβίωση πρέπει να είναι η εκκίνηση και να υπάρχει για όλους, να είναι ένας βατήρας που να μας ανυψώνει. Στο παρόν μας η επιβίωση όμως, είναι σπάνιο και δύσκολο αγαθό και δώρο και όσοι το έχουμε, ας το μοιράσουμε και ας το αξιοποιήσουμε.
Είναι φόρες που μπερδεύομαι και δεν ξέρω ποιος τελικά είναι το θύμα, ποιος ο θύτης και αν αυτό έχει αρχή, μέση και τέλος. Για το τέλος μάλλον είμαι πιο σίγουρος πως έχει στόχο τον άνθρωπο τον ιδιο. Αυτό το «δεν ζω» τελικά δεν είμαι σίγουρος αν έχει προσωπική ή συλλογική ευθύνη και αν είναι εύκολο να διαχωριστεί αυτή σήμερα.
Τα βήματα εμπρός θα γίνουν είτε κανείς νοιαστεί για όσους έχουν τα υλικά μέσα αλλά όχι τα ψυχικά, είτε μοιράσει κομμάτι της επιβίωσης με τους άλλους και έτσι χαρίσει στον εαυτό του και τους άλλους το παρακάτω της ζωής.
