Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
..στον Αλέξη
“Αχ βρε Αλέξη,
Σαν χτες θυμάμαι όταν πήγες την πρώτη σου μέρα στο σχολείο με τη μικρή σου σάκα στον ώμο.
Και τότε που μάθαινες να καβαλάς ποδήλατο μόνος σου αγνοώντας πεσίματα και γρατζουνιές.
Ή όταν μίλαγες για εκείνο το κορίτσι που σου άρεσε στο διπλανό θρανίο και κοκκίνιζες κάθε φορά που σε κοίταζε.
Θυμάμαι τα πάρτυ γενεθλίων σου και με πόση λαχτάρα άνοιγες τα δώρα σου.
Κι όταν έμαθες να κολυμπάς στη θάλασσα και να παίζεις με τα κύματα.
Ακόμα και τον πρώτο σου καβγά με τους γονείς σου όταν ένα βράδυ άργησες να γυρίσεις.
Κοιτάζοντας πίσω στο χρόνο, βλέπω ένα παιδί που λάτρευε να ζει τη ζωή. Καθώς μεγάλωνες, ένιωθα ότι ο κόσμος γίνεται όλο και πιο όμορφος και ότι το σύμπαν μας δώρισε παιδιά σαν κι εσένα.
Όλες φλας μπακ οι αναμνήσεις, έτσι για να μπαίνει λίγη τάξη στο χάος.
Μικρά κι αγαπημένα, που λέει και το τραγούδι, όλα εσένα μου θυμίζουν.
Νιώθω σάμπως να σε μεγάλωσα εγώ στην αγκαλιά μου και είναι τιμή μου που σε έζησα, έστω κι αν δεν σε γνώρισα ποτέ…”
Μ’ όποια πλευρά κι αν το δεις, το συμπέρασμα είναι πάντα το ίδιο. Είτε είσαι αστυνόμος ή γονιός, είτε νέος είτε γέρος, δεξιός ή αριστερός δεν έχει σημασία. Καταβάθος το ξέρεις εδώ κι ένα χρόνο πως θα πληρώνεις μια ζωή αυτό το τίμημα. Φοβάσαι ακόμα πιο πολύ την κρίσιμη στιγμή που θα πρέπει να λογοδοτήσεις. Και εύχεσαι να έχεις με το μέρος σου την ψυχή εκείνου του αγοριού που δεν θα γυρέψει εκδίκηση. Γιατί φταίμε εμείς.
Εμείς που αφήσαμε να εξελιχθεί έτσι η κατάσταση. Εμείς με την εκνευριστική μας ανέχεια δεχτήκαμε την κάθε λογής ανισότητα. Και στείλαμε τα πιτσιρίκια να κάνουν όλη τη βρώμικη δουλειά.
Καταβάθος το ξέρεις ότι εμείς φταίμε. Μ’ όποια πλευρά κι αν το δεις…
