Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Νέα επίθεση..
Και νέα επίθεση και πάλι με το ίδιο τρόπο, βιτριόλι σε όποιον σηκώνει κεφάλι και ο φόβος γνωστός, σέρνεται χρόνια. Μας σωπαίνει χρόνια και μας σταματά, είναι κέρδος μας να παραμείνουμε αθόρυβοι και απαρατήρητοι σε αυτή τη ζωή, έτσι μας είπαν, έτσι μας μεγάλωσαν και είναι αυτό μια εντολή δύσκολη να παραβεί κάνεις. Από την μια η εντολή αυτή η παλιά, και από την άλλη η συνείδηση και τα μάτια μας. Αυτά που παραμένουν ανοιχτά και βλέπουν τι γίνεται γύρω μας, νοιώθουν την αδικία…
Ο Φόβος είναι πραγματικός αλλά δεν σπάει αν δεν μιλήσουμε για τα θύματα για να τρομάξουμε την θυματοποίηση, και αυτό σημαίνει να βιώσουμε από μέσα το τι σημαίνει άδικο μήπως τότε κινητοποιηθούμε.
Μάλλον πιστέψαμε πως είναι ακραίο να πολεμά κάνεις για τα δικαιώματα του, μάλλον πιστέψαμε πως οι ιδέες πεθαίνουν με καυστικά υγρά… Και τώρα τι... νομίζουμε ότι αφήσαμε το φακέλωμα και την εξορία και πήγαμε σε πιο εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα ... το βιτριόλι....
Έμαθα από νωρίς ότι κάθε κοινωνία θέλει τους φταίχτες της για να μπορεί να αντέχει όλα όσα την φοβίζουν πως θα αλλάξει, θέλει μια καρότσα να φορτώνει την αδικία της και να την αδειάζει μακριά από εδώ. Έτσι αδειάζει και το μπουκάλι με το οξύ πάνω σε ένα σώμα και μετά… ησυχία. Όποιος χαλάσει την συμφωνία με το φορτηγό είναι απειλή.
Αν αυτό το έλεγε ένας και μονό άνθρωπος στο γραφείο μου θα του απαντούσα ότι μάλλον νοιώθει υπερβολικά μόνος και πως η δύναμη του δεν λειτουργεί σαν μια σπρωξιά στον έξω κόσμο άλλα τον κλείνει στο καβούκι του.
Τώρα τι να πω…
Μέσα μου βαθειά πίστευα ότι η στάση της Κωνσταντίνας Κούνεβα θα λύγιζε τους θύτες της…
Τώρα τι να πω…
