Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Urban feelings…
Το να ζεις σε μια πόλη τόσο ζωηρή, αντιμέτωπος με χιλιάδες συναισθήματα να σε πνίγουν στη διάρκεια της ημέρας, στη διαδρομή προς τη δουλειά, στον καφέ με δυό φίλους, στο μοναχικό σου διαμέρισμα, στις ειδήσεις των δώδεκα…
Το να ζεις σε μια πόλη σαν κι αυτή, αποδεικνύει πόσο ηρωικό είναι να ζεις σε μια πόλη σαν κι αυτήν, που τόσο αγαπάς αλλά που πολλές φορές επιθυμείς να γκρεμίσεις ως κάτω στα θεμέλια.
Δεν έχει σημασία πόσο αυτοέλεγχο θα δείξεις και πόση αυτοπεποίθηση θα πασάρεις στους έξω.. Τα χίλια μύρια συναισθήματα θα συνεχίσουν να σε κατακλύζουν όσο η όραση και η ακοή σου δουλεύει ακόμα καλά, κι όσο εσύ, άνθρωπε της ουσίας, αντέχεις στην πλάτη σου το βάρος αυτού του κόσμου και της πόλης που ζεις.
Βιώματα άλλων που δεν σ’ αφορούν, μορφές τραγικές. στρατιές ανθρώπων που δεν θέλεις να μάθεις ποτέ τ’ όνομά τους, με πρόσωπα που θέλεις να ξεχάσεις.. Τόσο ηρωικό είναι να ζεις σε μια τέτοια πόλη που με περίσσια σαγήνη σε κερδίζει και με ευκολία σε ξεχνάει.
Δεν είναι τίποτα τυχαίο φυσικά. Η απότομη και συνεχής εναλλαγή συναισθημάτων θα καταφέρει κάποτε να μας μουδιάσει συναισθηματικά αργά και σταθερά, γενιά προς γενιά. Φαίνεται πολλές φορές σαν η μόνη μας λύση σε πόλεις σαν κι αυτή που ζούμε και αγαπάμε.
Αλλά ο άνθρωπος είναι ένα θαύμα από μόνος του, και είναι τόσο πεισματάρης που βρίσκει αφορμές να ζεσταίνει την ψυχή του, περπατώντας με καλή παρέα ένα γλυκό φθινοπωριάτικο απόγευμα, πίνοντας ένα ποτήρι κρασί με φίλους που στα καθαρά μάτια τους βλέπεις μόνο την ειλικρίνεια, ακόμα και μιλώντας με πελάτες, συναδέλφους, δασκάλους ή διευθυντάδες, προσφέροντας τους ένα φιλικό χαμόγελο και ένα έξυπνο βλέμμα που μπορεί να τους φτιάξει τη μέρα.
Λένε ότι ο κάθε άνθρωπος είναι ένα νησί και μια μικρή ιδιωτική μοναξιά που άλλοτε επιζητεί κι άλλοτε καταριέται. Και ξοδεύει αμέτρητα βράδια και πρωινά γεμάτα ελπίδα στην αναζήτηση ενός καλού γειτόνου. Και δεν φταίει εκείνος αν από δίπλα του περνούν δεκάδες πιθανότητες κάθε μέρα που δεν τις αντιλαμβάνεται, ούτε και φταίνε εκείνοι που προσπερνούν αδιάφορα μια τόσο γενναία ψυχή. Φταίει η πόλη αυτή κι ο άνισος αγώνας μας να ξεγελάμε το φόβο.
Ο κάθε άνθρωπος είναι κι ένα νησί, και στο δικό μου το νησί όλα έχουν την αξία τους. Μπορεί να κρύβεται, να καίγεται, να λούζεται από φως και να φυτρώνει, ή μπορεί να βαριέμαι, να ονειρεύομαι, να κρυώνω και να βρέχομαι αλλά στο δικό μου το νησί όλα είναι ζωντανά και όμορφα και εγώ είμαι ο εαυτός μου. Κι όταν βρίσκω αρκετό κουράγιο χτίζω πάνω του όλη την θαυμαστή ανθρώπινη θέληση.
Γιατί ο κάθε άνθρωπος είναι ένα νησί και ένα θαύμα από μόνος του και κάνει ό,τι μπορεί για να στο δείξει και να στο θυμίσει, περπατώντας πλάι σου ένα φθινοπωριάτικο απόγευμα, πίνοντας μαζί σου ένα ποτήρι δροσερό κόκκινο κρασί, αγκαλιάζοντας με πίστη την κάθε σου στιγμή…
