Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
ένας υψηλός βαθμός εξάρτησης
ελοχεύει ολέθριες συνέπειες
Πριν από χρόνια, όταν η προβολή μιας ταινίας από τους τηλεοπτικούς δέκτες συνιστούσε ένα αληθινό γεγονός, ο γράφων παρακολούθησε για πρώτη φορά μια ανεπανάληπτη, φουτουριστική παραγωγή. Τα απέραντα τοπία της αμερικανικής ενδοχώρας, οι τεράστιοι, ατελείωτοι αυτοκινητόδρομοι που ενώνουν τις ανατολικές πολιτείες με τις δυτικές, τα γρήγορα οχήματα, βγαλμένα από την παιδική φαντασία, οι ακραίες, στυλιστικές επιλογές των ηρώων, που σαφώς θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν τολμηρές απομιμήσεις πανκ διαθέσεων. Όλα τα παραπάνω, αποτελούσαν τα βασικά χαρακτηριστικά της τριλογίας «Mad Max», με πρωταγωνιστή τον Αυστραλό Μελ Γκίμπσον και σκηνοθέτη τον Μίλερ. Η ταινία κάλλιστα θα μπορούσε να είχε γυριστεί στις νότιες περιοχές της Αθήνας, όπου ύστερα από χρόνια συνειδητοποίησα την ύπαρξη αρκετών τύπων που θύμιζαν τον Μαξ και τα γρήγορα, αλλά μισοδιαλυμένα αυτοκίνητά του.
Εκείνο που όμως δεν περίμενα ποτέ να συμβεί ήταν η σχεδόν επαλήθευση του τρομερού σεναρίου της ταινίας. Για όσους λίγους δεν έχουν παρακολουθήσει τις ταινίες, η βασική πλοκή τους στηριζόταν στην ιδέα του τέλους της εποχής των πετρελαιοειδών παραγώγων και τη σύγκρουση διαφόρων φατρίων για το δυσεύρετο αγαθό των καυσίμων. Έπειτα από τριάντα λοιπόν χρόνια, μπορεί κανείς να αποδώσει στους δημιουργούς της ταινίας την ιδιότητα του προφήτη. Η ελληνική επικαιρότητα επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο το γεγονός αυτό. Οδηγοί που περιφέρονται στους δρόμους των πόλεων αναζητώντας λίγη βενζίνη, οργισμένοι μεταφορείς που ορμούν σε σταθμευμένα βυτιοφόρα των διοδίων για να αποτρέψουν την ελεύθερη διακίνηση του αγαθού και οι κρατικοί φορείς που απαιτούν τον πλήρη έλεγχο της κατάστασης, ακόμα και αν αυτό σημαίνει μια ευθεία αντιπαράθεση με ανθρώπους που στο παρελθόν αποτελούσαν νομιμόφρωνες πολίτες της επικράτειας.
Το ρητό πως η τέχνη αντλεί τα στοιχεία της από τη φύση δεν επαληθεύεται απόλυτα. Μάλλον το αντίστροφο λαμβάνει χώρα. Η ζωή μιμείται με άκομψο τρόπο τις επιβλητικές επινοήσεις των χολυγουντιανών κινηματογραφιστών. Πέρα όμως από μια απλή σύνδεση της επικαιρότητας με μια παιδική ανάμνηση που θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια αφελέστατη και ατυχής σύγκριση, τα γεγονότα των τελευταίων ημερών προσφέρονται για μερικό σχολιασμό. Η ελληνική αγορά συνιστά μια μικρογραφία της παγκόσμιας και σίγουρα, όπως αποδείχτηκε από την πρόσφατη κρίση, υπάρχει μια οικουμενικότητα στα οικονομικά μεγέθη και μπορεί κανείς να συμπεράνει με ασφάλεια πως δεν υπάρχουν γεγονότα που μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο ένα τμήμα της παγκόσμιας κοινότητας. Το ερώτημα που προκύπτει λοιπόν αβίαστα είναι το τι θα συμβεί αν προκύψει μια διεθνής δυσχέρεια στην προμήθεια του πετρελαίου. Η άμεση και αποκλειστική εξάρτηση του σύγχρονου ανθρώπου από τη βιομηχάνία των πετρελαιοειδών, αποτελεί μια επίφοβη κατάσταση. Η οικονομία, οι μεταφορές, η παραγωγή ενέργειας, συνιστούν διαδικασίες άμεσα συνδεδεμένες με τη βιομηχανία του «μαύρου χρυσού.» Μια κρίση λοιπόν στην τροφοδοσία των χωρών, μπορεί να σταθεί η αφορμή για σημαντικές παρενέργειες στις ζωές των ανθρώπων.
Σε κάθε περίπτωση η απαίτηση δεν είναι η ύπαρξη πιο βέβαιων μεθόδων τροφοδοσίας των καυσίμων, αλλά η σταδιακή απεξάρτηση των κοινωνιών από την αποκλειστική αυτή δέσμευση. Καθώς ο νέος αιώνας προχωρά, οι παραινέσεις των επιστημόνων για την καθιέρωση νέων πηγών ενέργειας, καθίστανται άκρως σημαντικές, καθώς σχετίζονται και με θέματα ζωτικής σημασίας, όπως η μόλυνση του περιβάλλοντος που τόσο πολύ πλήττει αυτόν τον καιρό τις αμερικανικές θάλασσες, έπειτα από τις τραγικές ελλείψεις ασφαλείας των σταθμών άντλησης της εταιρείας «BP».
Το ζήτημα είναι χιλιοειπωμένο και διάφορες προοπτικές του έχουν δοθεί προκειμένου να κινητοποιήσουν τους κρατικούς φορείς. Το πρόβλημα όμως παραμένει. Σε κάθε περίπτωση ένας υψηλός βαθμός εξάρτησης ελοχεύει ολέθριες συνέπειες για έναν άνθρωπο ή πλατύτερα, μια κοινωνία. Σε μια εποχή δραματικών, τεχνολογικών εξελίξεων ο καινούριος άνθρωπος πρέπει να αναρωτηθεί αν το οικοδόμημα που έχει στηθεί σε παγκόσμιο επίπεδο κρύβει και άλλα προβλήματα στατικότητας, πέραν εκείνων που με τόση ένταση δοκιμάζουμε στη χώρα μας, αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο.
