Share this
Twitter
Myspace
Digg
Yahoo
Googlize this
Facebook
Wikio
Print
E-mail
Ο θάνατος είναι ένας τρόπος
να ζήσει κανείς ελεύθερος..
Σε εκείνους τους τόπους υπάρχει μια επίμονη απειλή. Γυρνά πάντα τις εποχές των βροχών. Τα μεγαλύτερα παιδιά, γνωρίζουν καλά εκείνους τους καιρούς. Και γονατίζουν κάτω από τα δέντρα και κοιτάνε τα μικρότερα αδέλφια που σε λίγο καιρό θα σωπάσουν στο χώμα, με ένα τεντωμένο σώμα και μια δύσκολη, βαριά αναπνοή. Τα παιδιά της δυτικής Αφρικής, ξέρουν καλά πως το τέλος είναι πάντα πιο επώδυνο όταν δεν υπάρχει το ψωμί και λάμπει παντού η αγωνία ενός βέβαιου θανάτου. Εκείνοι που θα απομείνουν θα θυμίζουν πεσμένες ζωές. Σύντομα θα φορέσουν την άλλη ανάσα, εκείνη που σημαίνει θάνατος. Η ζωή αποκτά την αίσθηση μιας θλιβερής, άσχημης συνήθειας όταν τελειώσει το ψωμί. Και τα παιδιά πεθαίνουν χρόνια τώρα για έναν ίδιο λόγο και οι άγριες φωνές τους δεν ακούγονται γιατί τα γνωρίζουμε πριν χαθούν μονάχα μες στις έγχρωμες φωτογραφίες που στολίζουν τις εκθέσεις και τα δυτικά έντυπα. Και οι φωνές δεν φτάνουν, μήτε εκείνες οι κουβέντες που λένε τα μάτια και έχουν τα γράμματα της απελπισίας.
Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις προειδοποιούν. Στις χώρες της δυτικής Αφρικής, το Μάλι, τη Μαυριτανία, τη Νιγηρία, πλησιάζει άλλος ένας λοιμός. Σε ένα χρονικό ορίζοντα λίγων εβδομάδων αναμένεται άλλη μια γενοκτονία για εκείνους τους ανθρώπους με τα ερυθρά μάτια και τα σπίτια που κάποτε έκαψε ένας εμφύλιος, άγριος πόλεμος. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου και επισημαίνουν τη βεβαιότητα των επερχόμενων δεινών. Η κακή σοδειά του προηγούμενου έτους δεν ήταν αρκετή για να συμπληρώσει επαρκή αποθέματα για τη σίτιση του πληθυσμού. Περίπου δέκα εκατομμύρια άνθρωποι αναμένεται να δοκιμαστούν από την έλλειψη τροφίμων. Οι υπεύθυνοι των προγραμμάτων σίτισης, σχολιάζουν πως ειδικά για τη Νιγηρία το διάστημα αυτό ενδέχεται να επιμηκυνθεί. Κανείς όμως δεν αρθρώνει λόγο ελπίδας για εκείνους τους ανθρώπους.
Σε μια περίοδο υποσιτισμού και έξαρσης των ασθενειών ο γηγενής πληθυσμός αναμένεται να αποδεκατιστεί για άλλη μια φορά. Δεν χρειάζονται τα όπλα και οι δυνατές φωτιές που σπάνε τα παράθυρα και καίνε τα σώματα των παιδιών. Είναι ένα άλλο μέσο. Πιο σκληρό από κάθε επινόηση της σύχρονης σκέψης. Όταν στερείς το φαγητό, στερείς τον κόσμο από τα παιδιά και από το μέλλον. Μα εκείνοι που γνωρίζουν μετρούν τις σωρούς με φιγούρες χάρτινων γραμματίων, ευτελούς πάντα αξίας.
Δεν μπορείς τίποτα να κάνεις. Όπως δεν μπορείς να σώσεις έναν ήλιο που μπλέκεται το απόγευμα στα αναρίθμητα χέρια ενός δέντρου, όπως δεν μπορείς να συγκρατήσεις την ορμή ενός νερού που φτάνει από τα φράγματα, έτσι δεν μπορείς να σώσεις τα παιδιά από τα περίφημα αδιέξοδα των καιρών. Υπάρχει μονάχα μια δειλή παρηγοριά για εκείνους τους ανθρώπους. Μια φοβερή παρηγοριά που κανείς θα ομολογήσει με δισταγμό. Ο θάνατος είναι ένας τρόπος να ζήσει κανείς ελεύθερος. Για εκείνα τα παιδιά που σου μιλώ δεν υπάρχουν ώρες φωταγωγημένες. Σε κάθε ένα από εκείνα τα πλάσματα ζει ολάκερη η ανθρωπότητα. Αυτή την αξία ταπεινώνουν οι δισταγμοί και οι καθυστερήσεις των δυτικών ασύλων.
